Een poepverhaaltje

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Tuesday 26 November 08:56

Na de grote boodschap kijk ik achterom en zie tot mijn genoegen een echte drol in de toiletpot liggen en geheel tevreden spoel ik door ..

Een verhaal over poep

3879409dabcd775a37795cafbfbf3658_medium.

Een drol draaien lijkt iets wat zó gewoon is, iets wat je elke dag doet en iedereen elke dag doet. Niets is minder waar. Obstipatie en Chronische diarree zijn verschijnselen die met regelmaat voorkomen. Lang niet iedereen poept elke dag een gewone drol. En ik ook niet.

 

In mijn kindertijd: Obstipatie

Toen ik een kind was van een jaar of zes, zeven, had ik een hekel aan poepen. Ik had geen zin, wilde liever spelen. Zonde van de tijd. Ik duwde mijn aandrang terug het darmkanaal in door mijn anus heel strak dicht te knijpen. En ging gewoon door met spelen.

Als kind dronk ik ook weinig. Te weinig. De poep was daardoor al dik. Door de aandrang weg te duwen, werd het alleen maar erger. Dat besefte ik alleen niet. De beetje vocht dat nog in de poep aanwezig was, werd door de darmen alsnog opgenomen omdat er te weinig vocht binnenkwam. Met als gevolg dat de poep nog dikker en harder werd. 

Buikkrampen, een enorm vervelende toiletgang met veel pijn en een kaoptte bloedende anus waren meer dan eens aan de orde. Met als gevolg dat ik een nog grotere hekel kreeg aan het poepen. Ik assossieerde het immers met enorme pijn en bloed.

Van de huisdokter heb ik wel eens een klisma gekregen om de poep te helpen en de darmen schoon te spoelen. Maar een deugdelijke voorlichting over gezonde (vezelrijke) voeding en het belang van voldoende vocht binnenkrijgen was in de jaren '70 nog niet aanwezig. Ook het persoonlijk begeleiden van een kind dat een traumatische herinnering heeft aan poepen, zoals tegenwoordig bijvoorbeeld in de zgn. Poeppoli gebeurt, bestond destijds nog niet.

Mijn ouders en ik bleven dus maar wat doormodderen. De obstipatie bleef en mijn afkeer tegen poepen ook. 

ab308975c1bccecd839dbcce8248260c.jpg

In mijn gelukkige volwassen leven: normale ontlasting

Ik groeide op en leerde meer te drinken. Eigenlijk leerde ik mezelf beter kennen: ik kwam tot de ontdekking dat ik mijn lijfelijke behoefte aan eten en drinken met elkaar verwarde. Als mijn lijf om drinken vroeg, gaf ik het eten. Ik was vergeten om die twee zaken te scheiden. Dorst had ik nooit, honger des te meer. Dacht ik. 

Toen ik dat door kreeg en alerter reageerde op mijn lichaam leerde ik het verschil tussen dorst en honger weer te herkennen. Sindsdien ging het beter mijn mijn ontlasting. De poep werd smeuïger doordat er meer vocht in bleef zitten. Mijn volwassen verstand dwong mij ook om bij aandrang gewoon naar het toilet te gaan, waardoor de poepervaring ook eens een prettige werd. 

Eind goed, al goed? Niets was minder waar ..

 

De scheidingsstress: Chronische diarree

Toen de scheiding zich aandiende kwam het volgende hoofdstuk in mijn poepverhaal. Ik kreeg last van een chronische diarree als gevolg van aanhoudende stress. In de begintijd viel ik kilo's af en zat dagelijks zo'n keer of tien op het toilet. Als bruin water kwam het eruit! En ik dronk toch echt niet meer of minder dan eerst. Gewoon stress.

Als ex langs was geweest en we hadden ruzie gemaakt. Of als er weer eens een brief van de echtscheidingsadvocaat kwam. Of als er weer eens iets gebeurde. Dan moest ik rennen om op tijd bij het toilet te zijn. 

Na de eerste stressvolle periode begon ik weer normaal te eten. Vanwege de aanhoudende diarree lette ik extra op voeding en voldoende drinken. Het veranderde echter niets aan mijn diarree. De stress was nog steeds in volle hevigheid aanwezig, de ruzies en het gedoe met ex hielden aan. 

Andere stressfactoren kwamen erbij: ik verloor mijn baan, moest verhuizen, startte een nieuwe studie waarin ik emotioneel klem kwam te zitten, ik had een berg liefdesverdriet en een hoop zorgen om de kinderen. De Chronische diarree hield aan. Wel zes jaar lang.

636138b326ca49fecff7a9568c718109_medium.

 

Weer in balans: een normale ontlasting

Nu, bijna zeven jaar na de scheiding, een burnout voorbij en weer aan het werk na drie jaar werkeloosheid, lijk ik weer redelijk in balans. Ik voel me sterk en stabiel. Zorgen zijn er nog steeds, maar ze zijn hanteerbaar. Ik ben gelukkig en tevreden met mijn leven.

Dat vertaalt zich naar mijn ontlasting. Sinds een maand of drie heb ik weer een echte poep. Dagelijks een normale drol. Ik kijk er nog steeds verbaasd en met enige trots naar. Mijn lichaam vertelt mij hoe ik mij  voel: ik ben eindelijk weer in balans!

Dat het werkelijk zo gaat bij mij bewees een korte maar hevige stressperiode in september; de onzekerheid en daarbij opkomende stress of ik mijn baan mocht behouden of alweer werkeloos zou worden, werd zichtbaar in de toiletpot: dunne ontlasting. Nu ik voor een jaar heb mogen bijtekenen en de stress weer verminderd is, is de ontlasting weer rustig. 

e9f9fc4b842ee2dbf79f2e13e6dfc58b.jpg

Mijn vader: Kanker in zijn dikke darm

Mijn vader stierf aan de gevolgen van kanker in zijn dikke darm. Dat kan erfelijk zijn. In de beginjaren na zijn overlijden ben ik onder controle gehouden bij het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis. Jaarlijks werd ik onderzocht op beginselen van darmkanker. 

Toen de kinderen kwamen heb ik geïnformeerd naar een DNA-test om te zien of ik en zij misschien erfelijk belast zijn met deze vorm van kanker. Ze konden echter niet testen omdat er te weinig vergelijkingsmateriaal aanwezig was. Mijn oma is ook aan darmkanker gestorven in de jaren '50, maar daarvan is geen DNA materiaal bewaard gebleven. Mijn vader had geen broers of zussen. Neven en nichten zijn in de tijd dat mijn vader ziek was wèl getest. Bij sommigen is ook daadwerkelijk darmkanker gevonden. Zij leven nu nog omdat het tijdig is opgespoord. 

Het DNA van de neven en nichten van mijn vader is echter is te ver weg in de familie om een betrouwbare test te kunnen doen. Mijn kinderen worden trouwens pas getest als ze volwassen zijn èn ze daar zelf om vragen. 

 

Opletten

Met al mijn wisselende ontlasting is er ergens in mij ook altijd een stemmetje dat angstig roept: "als het maar geen kanker is!" Een angst die waarschijnlijk mijn levenlang bij me blijft. Ik kan enkel maar goed opletten, oorzaken proberen te achterhalen en als ik die niet kan vinden tijdig naar de dokter gaan. Het blijft opletten.

Poepen is niet zo gewoon als het lijkt. Bij mij in ieder geval niet. 

3879409dabcd775a37795cafbfbf3658_medium.

© SanneSchrijft 2013

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.