In afwachting van zijn komst ..

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 21:51

 

In afwachting van zijn komst ..

 

Een beetje nerveus ben ik. Zoals elke keer weer. Ik zal er nooit aan wennen. De ene keer gaat het gemakkelijk, de andere keer is er direct strijd. Soms is hij heel vriendschappelijk, soms bijna vijandig.

humeur

Met welke pet op komt hij vandaag binnen? Ik moet hem direct weten te peilen, nog voordat hij echt binnenkomt. Dat is belangrijk. Anders loopt het gesprek direct verkeerd. Dat is al eerder gebeurd. Dat wil ik nu niet.

Het is nu belangrijk dat we een goed gesprek zullen hebben. Dat we open kunnen spreken zonder boosheid, achterdocht of verwijten. Als hij nu maar met een opgeruimd humeur binnenkomt.

In mijn hoofd heb ik het al meerdere keren geoefend. Ik ga niet in op wat geweest is. Ik zal niet praten over alle steken die hij heeft laten vallen.

 

valse verwachtingen

Of eigenlijk moet ik eerlijk zijn en zeggen “wanneer hij niet tegemoet kwam aan mijn verwachtingen”. Dat hij niet deed waarvan ik verwacht had dat hij wel zou doen. Het is mijn eigen teleurstelling van mijn eigen verwachtingen waardoor ik verwijten zou kunnen gaan maken.

“Laat het los nu”, spreek ik mezelf toe. Dat is geweest, dat kun je niet meer veranderen. Mooier zou zijn om verwachtingsloos te zijn, maar na bijna zes jaar ploeteren weet ik dat me dat niet lukt. Er zijn rechten en plichten, en ik vind dat je niet alleen aanspraak kunt maken op je rechten en de plichten niet vervult.

Dat is waardoor ik er steeds weer boos van wordt, wel nemen maar niet investeren, niet geven. Alles of anders maar liever niets, maar dat is dan weer niet eerlijk naar de kinderen. Het is en blijft toch hun vader.

 

postief benaderen

En dus ga ik het nog een keer proberen. Praten, positief benaderen, en hem deelgenoot maken in de zorgen en afspraken die komen, in de hoop dat hij mee wil delen in die zorg en tijd en aandacht die de kinderen nodig hebben.

Over alles wat is geweest wil ik het niet hebben, dan ga ik boos worden of op z’n minst geïrriteerd. En dat wil ik niet. Is zinloos ook, want hij kan dat niet meer veranderen. Is kwalijk ook, want dat beïnvloedt het gesprek op een negatieve manier.

Ik moet dus vriendelijk, open en toegankelijk zijn, maar tegelijk op mijn hoede zijn dat ik mezelf onder controle hou. En dat is waar ik eigenlijk bang voor ben. Niet eens zozeer voor hem, maar wat hij met me doet en zou kunnen doen. Dat ik nog steeds op de kast gejaagd kan worden om emoties te tonen die ik niet aan hem wil laten zien. Dat ik nog steeds uit de tent gelokt kan worden om dingen te zeggen die ik hem helemaal niet moet zeggen.

strijd

Het is een tweestrijd in mij. Aan de ene kant zeg ik “laat hem in de stront zakken, je hebt hem niet nodig, laat hem lekker barsten zoals hij jou steeds laat barsten”.

Ik geef mezelf gelijk als ik zo denk. Meestal ben ik dan boos en teleurgesteld in zijn houding, woorden of afwezigheid bij, in mijn ogen, belangrijke momenten.

Aan de andere kant: “hij is hun vader, hij hóórt toch gewoon aanwezig te zijn, mee te denken, te delen in de zorg, tijd en aandacht voor de kinderen!”

Ik geef mezelf gelijk als ik zo denk. Meestal is dat vóór een, in mijn ogen, belangrijk moment. Dat zijn de momenten dat ik verwachtingen krijg .. “hij zal het nu toch zeker niet af laten weten, hiermee zal hij me toch wel willen helpen, nu zal hij toch zeker wel inzien dat het belangrijk is erbij te zijn..”

Dit is zo’n moment. We staan aan de vooravond van een periode waarin veel belangrijke keuzes gemaakt gaan worden. Jongste gaat een middelbare school kiezen, oudste gaat een studieprofiel kiezen. Jongste gaat beginnen met een beugel, oudste gaat waarschijnlijk toch alsnog aan een nachtbeugel. Oudste heeft therapie beëindigd, maar heeft nog wel veel (ouderlijke) sturing, steun en begeleiding nodig. Oudste gaat een belangrijk medisch traject in wat de komende jaren veel, heel veel impact gaat hebben op het leven van ons allemaal.

 

verwachtingen

De verwachting, mijn verwachting, is dat hij deelneemt aan al die processen en besluitvormingen.

Dat hij tijd investeert om goed voorgelicht te worden, dat hij aandacht geeft aan het kind en serieus meedenkt en luistert. Dat hij actief betrokken zal zijn bij al die processen van de kinderen die tenslotte ook zíjn kinderen zijn.

Die kinderen hebben niet alleen de steun en toewijding nodig van hun mama, maar zeker ook de steun en betrokkenheid van hun vader.

Dat hij mijn gesprekspartner wordt de komende tijd waarbij samen tot overeenstemming kunnen komen welk pad we gaan bewandelen. Dat wij samen in gesprek gaan om tot een goede invulling te komen van het hoe, wie, wat, waar en wanneer en samen tot een (zorg-)taakverdeling zullen komen.

Ik hoop dat hij bereid en welwillend zal zijn om de komende periode actief bezig te zijn met de kinderen. En zich in deze belangrijke fase van hun leven een steunende, actief betrokken vader zal tonen.

 

eerlijke kans

Het ene moment vind ik dat ik volkomen gelijk heb dat ik zulke dingen van hem verwacht, het ander moment ben ik cynisch en bij voorbaat al teleurgesteld in zijn eventuele komende afwijzing

Maar zo wil ik het gesprek niet ingaan, dan zou ik nu al minachtend op hem neerkijken, neerbuigend het gesprek ingaan, in de veronderstelling dat hij zijn, in mijn ogen, vanzelfsprekende zorgplicht als papa, toch niet zal aangaan.

Ik moet hem een eerlijke kans geven en hem de mogelijkheid geven zorgtaken naar zich toe te trekken, zich betrokken te voelen en hem de mogelijkheid geven zich actief in te zetten. Dat bereik ik niet door op voorhand te denken “dat doet hij toch niet”, want die gedachte neem ik over in de houding waarin ik straks tegenover hem zit.

Over een half uurtje is het zover, dan gaan hij en ik praten over de toekomst van onze kinderen. En niet te vergeten over de positie die wij innemen in elke situatie. Gaan we het samen doen, gaan we samen dit pad op? Kan ik op hem rekenen, kunnen de kinderen op hem rekenen?

 

Je kunt uit elkaar zijn, gescheiden zijn, maar wat de kinderen betreft blijf je voor altijd samen de ouders!

 

© SanneSchrijft 2011

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Eigenlijk ben jij nu 2 ouders. De mama en de rol van de vader die je alsmaar moet trekken omdat hij zelf geen initiatief toont. Dat is onmogelijk vol te houden.
Ik zou zelf niet meer bemiddelen. Hier hebben je kinderen ook helemaal niks aan, een vader die niet wil, dat voelen ze echt wel en dat bezorgt ze veel pijn en verdriet.
DIT is JOUW leven NU en als hij daar niet aan deelneemt, dan is dat ZIJN verantwoording, niet die van jou. Jij doet al genoeg!
Het kan natuurlijk dat het gesprek heel goed ging, dan liggen de zaken anders, maar als het weer meer van hetzelfde was, dan wordt het tijd deze knoop definitief door te hakken.
Zo worden jij en je kinderen anders nooit ècht gelukkig.
Een duim omhoog omdat je de ellende van je afschrijft.
Jou profiel fftjes gelezen en één van je eerste artikelen.
Wat jij doet en wat je denkt te moeten doen, is mijn zaak niet.
Verder kan ik je wel een raad geven. Als jij zo verder wilt leven dan blijft je ex, de vader van jullie kinderen, een blok aan je been.
Vooropgesteld, een nieuwe partner in je leven wordt waarschijnlijk niets. Ik zou daar in ieder geval niet mee willen leven.
Laat het los, dat de vader van jou kinderen in jou huis moet komen. Hij heeft zijn eigen huis en jullie kinderen kunnen naar hem toe, als ze dat willen. Laat je niet gek maken en stop die strijd.
Natuurlijk blijven jullie samen de ouders, maar nu ieder apart in zijn eigen huis.
Ik hoop dat je er iets aan hebt. Uit ervaring begrijp ik je.
Sterkte van Ben
de relatie met de vader van mijn kinderen is al 6 jaar voltooid verleden tijd en ben daar volledig overheen, maar blijf met hem verbonden doordat we kinderen hebben.
ondanks al mijn eigen gevoelens wil ik het beste voor mijn kinderen en mijn kinderen verdienen een vader die er ís, fysiek en mentaal aanwezig is bij hen, en bij hun ontwikkeling en opvoeding.
daar vecht ik voor!
elke nieuwe partner in mijn leven krijgt te maken met mijn kinderen en als gevolg daarvan ook met hun vader, mijn ex.
nu, omdat we een omgangsregeling hebben waar wij (de nieuwe partner en ik) onze tijd samen op af moeten stemmen.
later, omdat de vader van mijn kinderen de rest van mijn leven in beeld blijft (daar ga ik iig vanuit) .. bij verjaardagen, bruiloften, geboortes van kleinkinderen, feestjes en partijtjes zul je hun vader, mijn ex, tegen blijven komen ..
mijn toekomstige nieuwe partner kan daar maar beter aan wennen .. hij hoort bij mijn leven omdat ik samen met hem kinderen heb.
maar zeer waarschijnlijk heeft mijn toekomstige nieuwe partner ook wel een ex waar hij kinderen mee heeft, zal ik haar ook accepeteren als een deel van hem en zijn leven.
that's life :)
Sterkte! Herkenbaar ook..