Vader, de grote afwezige ..

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 21:57

 

 

Boos, verdrietig en vooral teleurgesteld. Toch weer. Telkens weer. Ik leer het nooit.

 

 

op de kast

Mijn ex, de vader van mijn kinderen, maakt mij met regelmaat boos of verdrietig. Hij kan er niks aan doen, misschien is hij zich niet eens bewust van wat zijn gedrag met mij doet.

Soms wel, soms zit hij expres te muiten om mij op de kast te jagen, uit de tent te lokken en een ruzie uit te lokken. Gelukkig herken ik dat gedrag steeds beter en kan ik mezelf ertegen wapenen. Rustig blijven en vriendelijk zijn is de beste taktiek.

 

gemak

Maar de keren dat hij mij werkelijk ráákt, zijn de keren als de kinderen in het geding zijn. Wanneer hij niet aanwezig is bij ouderavonden, ziekenhuisbezoeken, niet eens weet wanneer er iets belangrijks in hun leven gebeurt.

Wanneer hij niet geïnteresseerd is in hen, geen navraag doet, geen moeite doet om bij een toneeluitvoering op school aanwezig te zijn.

Wanneer hij er voor het gemak gewoon vanuit gaat dat ik alle zorg, aandacht en tijd voor de kinderen op me neem, en hij niet bedenkt dat de kinderen het desondanks geweldig fijn zouden vinden als hun vader óók eens aanwezig zou zijn.

Sinds we uit elkaar zijn, en dat is inmiddels al dik vijf jaar, heb ik telkens de moeite genomen om hem erbij te betrekken. Hem op de hoogte te stellen wanneer wat en waar hij geacht werd ergens aanwezig te zijn. Meerdere keren herinnerde ik hem aan die afspraak; daar en daar en zo en zo laat.

Zoals ik ook altijd al deed tijdens ons huwelijk, bleef ik na onze scheiding een soort privé secretaresse voor hem. Hij hoefde nooit na te denken, uit te zoeken of te onthouden.

Maar zelfs dan was hij vaker niet dan wel aanwezig bij ouderavonden, schoolvoorstellingen, balletuitvoeringen enz. enz.

Met de digitalisering van de informatiestroom vanuit school en zelfs de communicatie met leerkrachten, kwam de info meer en meer via de pc naar huis. Alle info van school stuur ik al jaren direct door naar zijn email. Hij weet dus precies hetzelfde als ik. Alleen is de vraag in hoeverre hij die toegestuurde info ooit geopend dan wel gelezen en genoteerd heeft?

 

mail

Na een complete afzeik-sms-ruzie afgelopen zomer was ik er helemaal klaar mee. Hij zoekt het verder maar uit, deze privé secretaresse nam ontslag! Wel eerst uitgebreid met de kinderen (11 en 14 jaar) besproken, want deze actie zou wel eens consequenties kunnen hebben. Ze waren het met me eens, en zo kwam het dat ik hem niet persoonlijk maar enkel digitaal op de hoogte stelde van de dingen die ik ook slechts digitaal had ontvangen.

Van mij wordt door de school verwacht dat ik alle gemailde info lees en daaruit haal wat voor mij en voor mijn kind belangrijk is. Ik doe dat dan ook, schrijf direct in de agenda wanneer er informatie-avonden zijn, rapportgesprekken, stage-dagen, roostervrije dagen, excursies, proefwerkweken enz. enz.

Maar dat mag hij nu voortaan ook zélf doen. In overleg met de kinderen heb ik besloten vanaf het begin van dit schooljaar geen persoonlijke reminders meer te geven, maar het af te wachten.

Best spannend, want nu zouden we erachter komen of hij überhaupt alle mail van beide scholen wel leest?

 

afwezig ..

Op de basisschool én op het voortgezet onderwijs is het gebruikelijk dat er in de eerste weken van het nieuwe schooljaar een ouder-informatie-avond is. Dan kun je kennismaken met de nieuwe leerkracht/mentor/afdelingshoofd en krijg je te horen wat de kinderen dit schooljaar allemaal gaan leren en doen. Dat gaat al jaren zo, en is ook dit jaar niet anders.

Zo zit de jongste nu in groep 8, krijgt NIO (nieuw voor ons) èn Cito toets en in november een voorlopig advies voor het voorgezet onderwijs. Uitleg over het verloop van het schooljaar, met excursies, musical en kamp, maar ook over de serieuze kanten van groep 8; het werken naar de definitieve keuze van je volgende school. Kortom, zo’n informatieavond aan het begin van het schooljaar is best belangrijk.

Hij was er niet..

Daarnaast krijgen wij als ouders een informatie-avond waarin de verschillende soorten scholen, niveau's en mogelijkheden uitgelegd worden. Er komen afdelingshoofden van verschillende scholen een praatje houden en je kunt van alles vragen. Er liggen brochures en te komt te weten wanneer je naar open avonden en doe-middagen kunt.

Hij was er niet ..

 

De oudste zit nu op een bovenbouwvestiging in Havo3. Een nieuw gebouw met een nieuwe directrice, nieuwe mentor en nieuwe regels. Een leerjaar waarin ze moet gaan beslissen welk profiel ze gaat kiezen. Niet bepaald onbelangrijk. Er zijn vele (digitale) manieren waarmee je als ouder inzicht kunt verkrijgen in de keuzes en mee kunt denken met je kind. De overgangsnormen zijn veranderd, en binnen de profielkeuze nog strakker. Belangrijk om die combinatie in de gaten te houden. Maar wat zijn de verschillende profielen, wat houdt het in, welke vakken horen daarbij, en welke mogelijkheden zijn er binnen een keuze?

Het werd allemaal uitgelegd, maar hij was er niet bij ..

 

Mijn zoon doet aan paardrijden en sinds kort doet hij ook mee met dressuurwedstrijden. Die zijn op zondag, bijna elke maand. Deze data geef ik nog steeds wel door, maar hij is slechts 1x komen kijken .. al was hij toen te laat en was mn zoon al klaar met zijn proefje.

Dochterlief heeft drie jaar bij de orthodontist gelopen voor een beugel. Bijna alle controles en afspraken was ik erbij. De enkele keer dat ik écht geen vrij kon krijgen van werk en hem vroeg met haar mee te gaan naar de controle, gaf dat al een hoop problemen en gezeur. Nu gaat zoonlief dat traject van ortho-bezoeken in .. maar ik vraag me werkelijk af of hij de moeite zal nemen werkelijk interesse te tonen en eens mee te gaan naar een controle.

ziekenhuis

Vanmorgen in het ziekenhuis een derde gesprek met de specialist voor dochter’s heupdysplasie. Geen onbelangrijke afspraken. We krijgen veel informatie over de aandoening, de onvermijdelijke operaties, de beperkingen en de verwachtingen voor de toekomst. Alleen bij het allereerste gesprek was hij aanwezig.

Nu zijn we doorverwezen naar een ziekenhuis in Assen, waar meer gespecialiseerde artsen rondlopen.

Zijn reactie per telefoon: “als ik een keer moer rijden?” .. jazeg, ik heb je er graag álle volgende afspraken met de behandelend arts erbij, ik zoek geen taxi, je bent de váder!

Maar als ik zeg dat ik graag wil dat hij meekomt de volgende keer, begint hij te sputteren: “Assen, dat is niet naast de deur .. ja eeh..”

Zal hij enig idee hebben hoe vaak we de komende jaren nog van de kust naar Assen op en neer zullen rijden voor de gezondheid van onze dochter? Als hij zelfs nú al begint tegen te sputteren omdat het “zo ver” is, welke smoesjes zal hij dan later nog bedenken om die rit niet te hoeven maken?

houding

Buiten dat .. wat vertelt hij nu eigenlijk tegen zijn dochter?

Je bent niet belangrijk genoeg om vrij voor te nemen. Je bent niet interessant genoeg om tijd voor te maken. Je zoekt het zelf maar uit, en mama rijdt wel met je heen en weer.

 

vader en moeder

Deze mama dankt God op haar blote knieën dat ze momenteel niet gehinderd word door werk en andere verplichtingen, en bij alle afspraken aanwezig kan zijn, en daar mama en papa tegelijk zal zijn. Om het gemis van die ene zó belangrijke persoon in het leven van de kinderen maar die het telkens weer laat afweten een beetje te compenseren. Een beetje. Want hoe graag ze mij ook zien en hoe fijn ze het ook vinden dat ik er wél ben, nog veel liever hadden ze telkens beide ouders om hen heen gehad die met aandacht, belangstelling en werkelijke interesse de activiteiten van hen volgen, in plaats van steeds maar één.

 

pijn

Dat besef, dat verdriet, dat gemis, is wat mij het meeste raakt. Dat doet intens pijn van binnen. Bij mij, maar hoe zal dat voor de kinderen zélf zijn, hoeveel pijn en verdriet moet het hén steeds doen? Te weten, te zien, te ervaren dat hij steeds weer de grote afwezige is ..

En ik weet het, zo gaat het al jaren. Maar toch hoop ik elke keer weer .. het is hopen tegen beter weten in.

 

© SanneSchrijft 2012

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je trekt aan een dood paard bij die man, en dat accepteren is heel moeilijk. Behalve moeilijk is het ook zwaar, je bent nu vader en moeder tegelijk voor je kinderen en daarnaast moet je voor je gevoel ook nog eens hun pijn opvangen wegens het gemis van een vader. Je plaatst deze man veel te hoog, jouw verwachtingen zijn te hoog, hoewel heel normaal, maar voor een egotripper als jouw ex veel te hoog. En dat is niet jouw tekortkoming maar de zijne, en troost je met de gedachte dat je oogst wat je zaait, hij zal dus niets oogsten wat zijn kinderen betreft, jij des te meer. Blijf sterk en stop met piekeren over die man, het geeft je alleen maar negatieve energie, zet hem uit je leven, zet hem uit het leven van je kinderen, en ga door met jullie leven, daar is geen ruimte voor hem meer, die ruimte moet hij verdienen. Respect! x
Je bent nog wel erg bezig met hem. WAAROM
Laat dat los en leef je eigen leven met de kinderen.
En als er vragen worden gesteld waar hun vader is, zeg dan gewoon dat je dat niet weet. Of dat kun je beter aan je vader vragen,
In ieder geval sterkte met je full time baan.
je hebt zo gelijk! ook iets wat ik mezelf steeds afvraag: waarom?!
het antwoord is gewoon dat ik wil dat hij voor de kinderen een echte vader is, daar hebben ze recht op.
en als hij die taak verzaakt word ik boos omdat hij hen niet geeft wat ze nodig hebben, dan ben ik teleurgesteld omdat hij niet doet wat ik wel zou doen, maar ik ben geen papa.
hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan nooit compenseren wat hij niet doet, gewoon omdat ik niet de papa bén.
ik wil gewoon dat mijn kinderen kunnen bouwen en vertrouwen op hun mama én hun papa, dat we die veilige haven kunnen blijven ook al zijn wij uit elkaar.
en als dat niet lukt, voelt t ook als een persoonlijk falen, want het is mij niet gelukt die veilige haven bij elkaar te houden ..
Heel begrijpelijk en uit ervaring schrijf ik jou.
Jij kan er niets aan doen en daarom faal jij niet!
Steek je energie maar in een nieuwe haven.
Hopenlijk een suc6.
Een duim omhoog, maar voor hem een duim naar beneden... Vraag me echt altijd af of mannen zelf dat soort dingen niet missen? Kan toch niet zijn, dat 2 kinderen, twee stukjes van hemzelf, hem niks interesseren?
Helaas ben je niet de enige.... Jij doet het top! Nu hij nog....
Heel herkenbaar dit allemaal.
Soms helpen wij de normaliter gelijkwaardige ander om niet te voldoen of het niet te hoeven leren, denk ik wel eens.
Hij hoefde nooit na te denken, uit te zoeken of te onthouden.
hij hoefde enkel maar lief te hebben .. maar zelfs dat is al teveel gevraagd ..
Sommigen weten niet hoe dat moet, liefhebben, kennelijk en dan is het eigenlijk niet echt gelijkwaardig in dat opzicht.