x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Over opvoeden enzo ..

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 21:58
 
 

Over Opvoeden enzo ..

 

Ik ben opgegroeid in een heel warm nest. Mijn ouders hebben er járen over gedaan om mij te krijgen, en daar is veel verdriet en angst aan vooraf gegaan. Ook daarna wilde het niet meer lukken en dus werd ik als een soort Godswonder beschouwd, dat meer dan gewoon welkom was. Die liefde heb ik altijd gevoeld en da's perfect natuurlijk.
 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b0957e311e8a545547b420c9a7b328d2.jpg


Maar terugkijkend heeft die geschiedenis er wel voor gezorgd dat ik veel te lang en veel te veel gepamperd ben, zelfs die liefde kan teveel zijn. Achteraf had ik graag meer assertiviteit, zelfstandigheid, doorzettingsvermogen en discipline bijgebracht willen krijgen.

Toen ik het huis uit ging op mn 20e had ik geen van allen, en dat heeft me in mijn relaties en mijn carriere behoorlijk negatief beïnvloed.
Het heeft ervoor gezorgd dat ik naar de dorpsmavo ging, terwijl de cito destijds HAVO aangaf, maar ik durfde niet naar een scholengemeenschap. We zijn er niet eens wezen kijken, mijn ouders schikten zich direct naar mijn wil zonder mij te proberen te overtuigen dat ik beter een andere keuze kon maken.
Het heeft ervoor gezorgd dat ik, toen ik aangenomen was op de kunstacademie van Den Haag, niet gegaan ben, omdat ik niet zelfstandig en op kamers durfde. Weer geen schop onder mn kont gekregen, en dus een goede opleiding gemist.
Toen ik op mn 20e het huis uit ging, kon ik ook in praktische zin helemaal niks. Ik had nog nooit boodschappen gedaan, laat staan prijsbewust. Ik had nog nooit gekookt, kon nog geen ei bakken. Ik had nog nooit een strijkbout vastgehad, een wasmachine gevuld en had geen notie van financiele zaken en vaste lasten die zelfstandig wonen met zich meebrachten. Ik was compleet onnozel, en daar heb ik vet lang last van gehad.
Mijn ouders hielden zielsveel van me, maar hebben zich veel te veel laten leiden door hun gevoel van dankbaarheid dat ik bestond, en zijn tekort geschoten in het zelfstandig maken van hun dochter.
 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/797693137f84bd1c6b5a193c1ed52361.jpg


Natuurlijk neem je je eigen opvoeding mee in de opvoeding van je kinderen. Wat ik tekort heb gehad, probeer ik mijn kinderen nu bewust wél bij te brengen: zelfstandigheid, assertiviteit en doorzettingsvermogen. En ook de positieve dingen neem ik mee: die liefde en openheid van de opvoeding.
Ik probeer mijn kinderen bewust te laten worden van de maatschappij, economie, sexualiteit, politiek en zichzelf. Wij hebben een echte gespreksopvoeding, wij praten heel erg veel. Over alles. Alle onderwerpen hierboven komen aan de orde, in de hoop dat ze straks goed voorbereid en zelfstandig de maatschappij ingaan.

Want, hoe liefdevol mijn opvoeding ook was, ik kan me werkelijk niet 1x herinneren dat ik een inhoudelijk gesprek had met mijn vader. Praten, dat deed ie niet. Ruziemaken ook niet. Grenzen stellen in mijn pubertijd ook niet. Ik was een vreselijke puber, helemaal naar mn vader toe. Achteraf begreep ik dat ik juist bij hem zocht naar de grens, maar ik heb het nooit gevonden, maar wel mijn vader heel veel verdriet gedaan. Het feit dat hij liever wegliep van ruzie dan een keer met zijn vuist op tafel sloeg en riep "nu is het genoeg" heeft mij gemaakt tot die vreselijke puber.
Grenzen stellen is belangrijk, weet ik nu. Liefde geven is belangrijk, maar het een wil niet zeggen dat het ander niet mogelijk is.
Liefdevol opvoeden is iets anders dan blijven pamperen tot ze het huis uitgaan. Liefdevol opvoeden is ze stukje bij beetje loslaten en ze het vertrouwen géven dat ze het zelfstandig wel kunnen zónder die papa en mama erbij. Daar groeien ze van.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b0957e311e8a545547b420c9a7b328d2.jpg


Hier gaat dit proces nu in een stroomversnelling door de scheiding. Ineens kón het niet anders, en moesten ze soms wel het diepe ingegooid worden. Maar telkens bleek dat ik me zorgen om niks maakte, want keer op keer bewezen ze de gekregen zelfstandigheid prima aan te kunnen. 
Zoon is 9 gaat al 2 1/2 jaar zelfstandig naar school, en komt sinds afgelopen zomer ook zelfstandig weer naar huis. Hij is af en toe tussen de middag alleen thuis, en zal zeker niet meer naar de overblijf en NSO gaan als ik weer ga werken. Beide kinderen hebben taakjes in huis, 3 jaar geleden ontstaan toen ik zoveel werkte en door de bomen het bos niet meer zag en mezelf volledig voorbij rende. Ook nu ik volledig thuis ben doen ze die taakjes nog steeds. Tafel dekken en afruimen, helpen met koken, katten eten geven, lege vuilnisbak terughalen, statiegeldflessen inleveren, glas naar de glasbak...

Als mn lief op zaterdag rond 5 uur komt, is het vrij netjes in huis, terwijl de kids op zaterdag pas om half 5 naar hun vader gaan. Toch ben ik niet aan het puinruimen als ze weg zijn. Dat komt omdat speelgoed in de huiskamer opgeruimd moet voor ze naar hun vader gaan, zodat ik in mn kindloze weekend niet struikel over bendes speelgoed, of een halve dag aan het puinruimen ben. Ze doen ook op zaterdagochtend hun hamsters verschonen (ook eigen verantwoordelijkheid) en daarna stofzuig ik meteen de kamer. Zodat ik mijn vrije tijd ook als vrij kan zien en ervaren.

Ik ben echt geen strenge ouder, en er kan en mag altijd heel veel troep gemaakt worden, maar uiteindelijk zal er ook opgeruimd moeten worden, maar ik ben niet het opruimsloofje! Zo leren ze ook hun verantwoordelijkheid te nemen in het troep maken: het moet ook weer opgeruimd. En ik moet zeggen, het werkt prima! En meestal ook zonder mokken of gejamaar.
En zo zijn er wel meer voorbeelden. Ze doen met enige regelmaat zelf wat boodschapjes voor mij. Waarbij ze ook leren prijsbewust te kopen. Ze krijgen elke week zakgeld. Daarvoor moeten ze op de manege zelf hun snoepje kopen (drinken neem ik van thuis mee), maar ze kunnen naar eigen wil ook besluiten zelf een tijdschrift of een speelgoedje te kopen. Gevolg is wel dat ze niet meer bij mij mogen komen zeuren om spullen, ze hebben immers zélf geld. Werkt ook prima. En op is op, en als ze dat ervaren gaan ze vanzelf beter nadenken over waaraan ze het geld zullen besteden.
 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/e1c9c6f3ca271be981d32d1ccf66a874.jpg


Maar maakt deze zelfstandigheid en verantwoordelijkheid ze nu minder kind? Nee, ik denk het niet. Wel een bewúster kind. En ik denk dat dat in deze maatschappij wel erg belangrijk is.

Reden voor deze blog is het gesprek dat ik gister met mn lief had. Hij heeft er moeite mee, om zijn kinderen zelfstandigheid te geven. Sleutelkinderen van ze te moeten maken, ze zonder toezicht thuis te laten na schooltijd. Hij voelt zich tekort schieten. Zijn kinderen zijn in de leeftijd tussen 9 en 13 jaar, dus net zo oud als de mijne.
Ik herken zijn gevoel, want hoe erg vond ik het niet toen ze de eerste keer uit school kwamen en ik nog op mn werk zat? Ze waren toen 10 en 7 jaar. Of toen ik een andere baan kreeg en al om kwart over 7 de deur uit moest en ze zo achterliet in huis? Mijn moederhart kromp in elkaar van ellende, maar wat bleek: het gaf hén geen centje pijn! Sterker: ze voelden zich groot en zelfstandig en namen hun verantwoordelijkheid uiterst serieus!
Die ervaring sterkte mij in mijn gevoel dat ze enige mate van zelfstandigheid best al aankunnen zonder dat ik me een slechte ouder hoef te voelen. Dat moet mn lief natuurlijk nog gaan ervaren, maar hij moet het eerst gaan durven; loslaten...

Ach, natuurlijk doet iedereen het op zijn eigen manier, en ik denk dat er weinig slechte zijn zolang je een betrokken ouder bent en je van je kind houdt. Dit is dan ook slechts mijn visie op opvoeden, zelfstandigheid en loslaten in liefde.
 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/797693137f84bd1c6b5a193c1ed52361.jpg

© SanneSchrijft 2010

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wij zijn streng opgevoed, niet buiten spelen, af en toe een flink pak slaag, meehelpen in het huishouden, zorgen voor ons kleinste zusje, lessen opvragen, geen TV en geen stripverhalen, studeren tot laat in de avond, geen make-up, niet uitgaan en dan verplicht gaan werken... ach ja, ik ben goed terechtgekomen, heb de nodige discipline, ben hulpvaardig en standvastig, heb leiderscapaciteiten, ook in mijn werk alles ok. Slechte opvoeding? Weet het niet. Mijn zussen zitten aan de drank of hebben psychische problemen en geen standvastig leven... en toch komen we uit hetzelfde gezin.
wat een herkenbaar verhaal, zeker het worstelen met je eigen gevoel. Doe ik het goed ben ik niet te streng of juist te makkelijk.
Weet je wat bizar is? Hoewel ik niet zo liefdevol ben opgegroeid en totaal niet gepamperd ben.. eigenlijk het tegenovergestelde van dat..(eerder niet gezien en niet ondersteund) ben ik ook totaal niet assertief.. heb geen discipline en totaal geen doorzettingsvermogen.. laat me altijd leiden door mijn angsten.. het enige wat ik wel heb is zelfstandigheid.. je kunt dus zien dat een tegenovergestelde opvoeding dezelfde dingen teweeg kunnen brengen.. een gulden middenweg is denk ik het beste en wat jij voor jou kinderen wenst.. wat jij jouw kinderen bij wil brengen kan ik alleen maar ondersteunen... helemaal niks mis mee! Zeker niet in deze maatschappij! Leuk om te lezen en het geeft weer stof tot nadenken.. ;)
Leuk geschreven.