Een moeder zou niet dood mogen gaan

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 21:37

Een moeder is onmisbaar. Een moeder zou niet dood mogen gaan. Een moeder heb je nodig, je hele leven lang. Zodat je altijd de mogelijkheid houdt zelf even kind te zijn.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b0957e311e8a545547b420c9a7b328d2.jpg

In één week tijd hebben twee vriendinnen hun moeder verloren. Beiden vrij plotseling na een heel kort ziekbed. Beiden wel al op leeftijd, maar ook beiden onmisbaar voor hun dochter (en kleinkinderen).
Afgelopen woensdag is de een gecremeerd, komende dinsdag wordt de ander begraven.

En dus ben ik plotseling twee keer in één week terug in mn geboortedorp, mn thuis.


De uitvaart afgelopen woensdag maakte veel gevoelens bij me los. Deze moeder leek wel wat op de mijne, zo lief, verzorgend, attent, vol humor en zelfspot, maar ook met vele lichamelijke kwalen. Zowel mn vriendin als ik zijn in een heel warm nest opgegroeid.
Het verdriet van mn vriendin en haar zus raakte mij diep; zó herkenbaar, zó pijnlijk. Maar wat echt hartverscheurend was, was het verdriet van de kinderen van mn vriendin, die dezelfde leeftijd hebben als de mijne. Ik voelde en beleefde de uitvaart van mijn eigen moeder daar opnieuw, en zag in hen het verdriet van mijn eigen kinderen.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/e128f8fe880f3633d1c3cce5247c2d6e.jpg

En nu komende dinsdag nog een keer. Deze moeder is eigenlijk een tante van me, die slechts 2 huizen verder woonde. Haar man en mijn papa waren neven, en zijn beiden al jaren dood. Deze tante en mn vriendin, die dus eigenlijk mn achternicht is, ken ik al mn hele leven lang. Zij en vooral haar jongste broertje zijn me zeer lief.

Ik zie er tegenop om er naartoe te gaan, en toch wil ik er graag bij zijn. Dat het op dezelfde lokatie is als de uitvaart van mn moeder en dezelfde begraafplaats waar mn vader begraven is, maakt het niet makkelijker. Dat ik veel bekenden tegen zal komen kan een troost zijn, of juist niet. Meestal wil ik dit soort verdriet liever in mn eentje ondergaan.

 

Toch merkte ik woensdag dat ik er juist tegenop zag om alleen thuis te komen, zonder iemand om tegenaan te kunnen kruipen en getroost te worden. Dat heb ik toen opgelost met de DVD van Bo (muziek geeft troost, en zeker deze muziek).
Dinsdag zal het anders gaan. Na de dienst moet ik direct terug naar huis, waar mn schoonouders op de kinderen passen, en we de avond4daagse gaan lopen. Heb ik slechts 2 uur, tijdens het reizen, om weer tot mezelf te komen, want ik wil de kinderen niet belasten met mijn verdriet.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/3698eb9f8fcbe59fe3358fc02ff14537.jpg

Want natuurlijk gaat het niet alleen om deze twee moeders, het gaat ook om mijn eigen moeder. Mijn eigen gemis, mijn eigen verdriet. Mijn moeder, die ik zo nodig heb in deze moeilijke tijden. Mijn moeder, de enige bij wie ik zelf weer even kind kon zijn in haar warme armen en luisteren naar haar troostende woorden. Ik mis haar nog elke dag, dat wordt niet minder.

 

Een moeder zou niet dood mogen gaan.

© SanneSchrijft 2010

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
in stilte ween ik met je en denk aan alle dierbaren die ik de afgelopen tijd heb moeten laten gaan en voel nog steeds het gemis ik herken je gevoel en dat de tijd de wonden zal helen, ik denk het niet maar de tijd maakt waarschijnlijk dat de scherpe kantjes wat zullen slijten....
Wat mooi geschreven. Een heel droevig verhaal. En je hebt gelijk! Duim en fan erbij.