Verhaal: 'Electoraal gewin'

Door Yvette-Mannee gepubliceerd op Thursday 16 August 19:21

'Het valt niet te ontkennen, Excellentie, uw partij staat in alle peilingen er slecht…’
‘Ja ja ja,’ onderbrak de premier geïrriteerd, ‘ik lees ook de kranten en ik kijk ook naar de televisie, meneer van Nugteren!’
De beleidsadviseur, Nicolaï van Nugteren, bespeurde nervositeit en een neiging tot paniek bij de anders zo zelfverzekerde politicus. Eigen schuld dikke bult! Hij had de premier vaak genoeg gewaarschuwd, dit kabinetsbeleid was te rigoureus en moest wel tot een politiek debacle leiden.

De premier boog zich over zijn schrijftafel. ‘Ik hoop dat jij mij uit de penarie kunt helpen,’ zei hij zacht, smekend bijna. ‘Alleen jij, Nicolaï, jij bent de enige die mijn carrière nog kan redden.’
Zozo, hij lijkt nu al van zijn troon gevallen, hij smeekt zelfs om mijn hulp. Zijn eigen adviseurs zien er blijkbaar geen heil meer in en daarom mag ik opdraven om hem voor de dreigende politieke aardverschuiving te behoeden. Maar ik zie er geen brood in, want als de verkiezingen zo dramatisch verlopen als de kenners voorspellen, dan hoef ik geen declaratie meer in te dienen. Dan kan ik gewoon naar mijn honorarium fluiten! Dus niet aan beginnen, dit wordt sleuren aan een dood paard.

Toen Nicolaï de premier observeerde, die somber naar de Hofvijver staarde, kreeg hij een merkwaardige ingeving die niet spoorde met de zwaarmoedige sfeer in het Torenkamertje en eigenlijk te zot voor woorden was. Terwijl hij nog over de ongewone- en kolderieke inval nadacht, werd hij door de premier gestoord.
‘Waarom zit jij zo te grijnzen?’
‘Sorry, Excellentie, ik werd afgeleid door een uh… wat vreemde ingeving.’
‘Je maakt me nieuwsgierig, laat maar is horen dan.’

Nicolaï koos ervoor zijn inval niet direct prijs te geven: ‘Excellentie, het volk heeft er genoeg van om uitzichtloos in te leveren en te bezuinigen. En ook de afbraak van de sociale verworvenheden zijn de mensen meer dan zat!’
‘Ja ja ja, dat weten we nu wel. Dat is geen nieuws voor mij. Kom ga door, van Nugteren, mijn tijd is beperkt.’
‘En het verkiezingsverhaal van de oppositie,’ vervolgde Nicolaï, ‘zal naast de gebruikelijke loze beloften net zo somber zijn!’
‘Waar wil je nu eigenlijk heen met jouw ‘opendeuren’ kletskoek?’
‘U moet het over een heel andere boeg gooien.’
‘Over welke boeg in vredesnaam?’

Nicolaï had moeite om zijn lach in bedwang te houden en onweek de verbaasde blik tegenover hem. ‘Over de boeg van de humor.’
‘Humor?’ Echode de politicus alsof het om een vies woord ging. ‘Ben je nu nog serieus?’
‘Honderd procent. Humor kan voor de politiek een heel effectief instrument zijn.’
‘Geef eens wat voorbeelden dan?’ vroeg de premier allerminst overtuigd.
‘Humor verheft de acceptatiegrens en de saamhorigheid van de mens en wie het volk laat lachen is populair en heeft de lachers op zijn hand.’

‘Die laatste zin moet ik onthouden, die spreekt me wel aan. Maar wat is mijn rol in deze?’
‘Excellentie, u heeft een belangrijke missie. U moet de somberheid en het negativisme, waardoor ons land geteisterd wordt, voorgoed weg jagen!’
‘Zo, je zegt het maar, Nicolaï, hoe moet ik deze missie tot een goed einde brengen?’
Nicolaï zei hem de ramen van het Torenkamertje wijd open te zetten en de premier vervolgens zijn bulderende lach over de Hofvijver moest laten schallen.

‘Gaat het wel goed met je, van Nugteren?’
‘Den mensen hebben een hekel aan al die verkiezingsretoriek,’ vervolgde Nicolaï onverstoorbaar. ‘Maar nu horen ze uw aanstekelijke gelach. Ze denken het gaat blijkbaar toch wel goed met B.V. Nederland. Dat is heel wat anders dan dat eeuwige gezanik over inkomensplaatjes, broekriem aanhalen, solidariteitsheffing, etcetera, etcetera.’

‘Denk jij nu werkelijk dat dit werkt?’ vroeg de politicus ongelovig. ‘Ik vrees dat het kiezersvolk mij niet meer serieus zal nemen.’
‘Kom kom, Excellentie, dan moet u het wel heel bont maken. Zoals een van uw voorgangers met het ‘tijdelijke’ kwartje.’
‘Ik zie wel enige voordelen,’ onderbrak de premier zijn gepeins. ‘Maar het risico van prestigeverlies blijft mijns inziens groot.’

‘Als u bij de verkiezingen de grootste verliezer bent en uw politieke carrière waarschijnlijk voorbij zal zijn, is dat dan geen prestigeverlies?’
‘Die slag is voor jou, Nicolaï, maar ik zie mij nog niet als een halvegare uit het raam hangen om naar het volk te brullen. Om zo de indruk te wekken dat het land er lang niet zo slecht voor staat, als die crisis ons wil doen geloven!’
‘Het is aan u, Excellentie,’ zei Nicolaï met een blik op zijn horloge. ‘Uw positie is niet te benijden en u heeft veel te verliezen.’

Het was zwart van de mensen. Het verkeer stond vast, rijen toeterende auto’s, stadsbussen en trams blokkeerden de wegen. Uit de ramen van de kantoor- en regeringsgebouwen puilden personeel en ambtenaren en hun gejoel en gejuich vermengden zich met het opgewonden gelach en geschreeuw van de talloze toeschouwers langs de Hofvijver.

De premier liet, geholpen door een flinke geluidsinstallatie, onvermoeibaar zijn stentor geluid over het grauwe water schallen en verjoeg tijdelijk de zwerm schrikachtige meeuwen die van geen wijken wisten. De politicus was verrukt vanwege het onverwachte succes. Zijn versterkte stem klonk als een krachtige orkaan, die het geluid van het massaal aanwezige kiezersvolk soms leek te overtreffen. Het positieve effect oversteeg zijn stoutste verwachtingen. En de oneliner die Nicolaï hem vanmorgen, ter aanmoediging, nog influisterde: ‘Wie het volk laat lachen heeft de kiezers op zijn hand!’ Deze inspirerende zin lijkt warempel bewaarheid te worden.

‘Bedankt, van Nugteren, wat een geweldige opsteker is dit voor mij en voor mijn partij. En wat een geweldige opkomst, man, ik heb die mensen een fantastische middag bezorgd. Ik heb ze gegeven wat de kiezers in crisistijd juist nodig hebben. Want vanaf vandaag zal ik ervoor zorgen dat een constante inspirerende flow van positivisme over het land zal gaan.’
‘En ik kan u melden, Excellentie, dat deze stunt u in de voorlopige peilingen geen windeieren heeft opgeleverd. En de opmars van de oppositiepartijen lijkt tot staan gebracht.’

‘Geweldig om te horen. Het is net of ik droom en ik ben het meest verbaasd over mijzelf, want ik wist werkelijk niet dat er zo’n opmerkelijke komiek in mij schuilt!’
‘U zult vandaag heel veel mensen verbaasd hebben!’
‘Daar ben ik ook van overtuigd, Nicolaï. Overigens werd ik soms gek van de herrie boven mijn hoofd. Wat was dat voor lawaai?’
‘Sorry, Excellentie. Dat was de helicopter die door mijn bureau was ingehuurd.’
‘Oh, ik begrijp het al. Jullie hebben mijn stunt van bovenaf op film vastgelegd.’
‘Nee, helaas niet, die heli was voor onze speciale medewerkster.’
‘Als ze niet filmde, wat deed ze dan wel?’
‘Excellentie, ze deed de striptease…’

***

Copyright Yvette Mannee

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het verkopen van gebakken lucht staat gelijk aan Politiek bedrijven.
Pork geeft de DUIM.
DRIMPELS volgt.