Gedicht: Donna Fatale

Door Yvette-Mannee gepubliceerd op Thursday 30 August 17:15

 

Toen zij op het terras over mijn netvlies gleed

Zo fris, sprankelend als het lentelicht

Toen wekte ze diep in mij de poëet

Zo een benader je met een gedicht

 

Ik was te afgeleid om haar schoonheid te vatten

Was het toeval? Of kwam het soms door haar?

Teleurgesteld besloot ik mij te bezatten

Want er gebeurde te veel, zo opvallend en raar

 

Languit zat ze met een tijdschrift in de hand

Toen de ober viel over zo’n welgevormd been

En een zich aan haar vergapende passant

Kreeg het volle dienblad over zich heen

 

Starende vaders hielden zich niet in de toom

Dromend met zo een in ’n buitenechtelijke sponde

En een omkijkende fietser knalde tegen een boom

Ze bleef onverstoorbaar achter haar ‘Beau Monde’

 

Moeders ruzieden door jaloezie overmand

Chauffeurs die het stuur niet draaiden

En in de groene weide aan de overkant

Koeien hinnikten en paarden die vlaaiden

 

Werkelijk er ging van alles verkeerd

Ik had geen trek meer in schrijven

Ik wachtte tot ze was gepasseerd

Bij zo een moet je op afstand blijven!

 

***

 

Copyright Yvette Mannee

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.