Opgroeien onder het wakend oog van ouders

Door Cinzia gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Doorheen de tijd moest ik van mijn moeder vaak horen "Wacht maar tot je kinderen hebt, dan zal je het wel begrijpen!".               

Ook ik voel die warme gloed. Mijn dochtertje is mijn leven en alles zal ik haar vergeven. Maar nog steeds ben ik anders dan mijn moeder, nog steeds bewandel ik mijn pad op een andere wijze. Haar woorden raakten een ander doel, misschien snapt ook zij ooit wat ik bedoel.

 

801b5d41a58dd60a933c01c0aac9ca97.jpg

Opgroeien met groeven

 

Voeding

Mijn moeder schonk me het leven,
Uit haar lichaam werd ik verdreven.
Voor altijd blijft ze achter in mijn genen
Zo hielp ze mij bij mijn bouwstenen

Ook al kwam ik wat onverwacht in haar leven
Ze was niet van plan om mij te delen
Drie jaar hield zij trouw de wacht
Ze had immers negen maand op me gewacht

Ik kreeg veel vrijheid om mijn dagen te vullen
In bossen en weiden ging ik mijn dromen vervullen
In het weekend gingen we samen op stap
Naar een speeltuin of een druk pretpark

Loslaten

Maar naast die vrijheid regeerde een ijzeren hand
Tot vervelens toe op mijn kont gestrand
Op een dag gebeurde het geheel onverwachts
Geen van ons beiden hadden het verwacht.

Nog voor jouw hand mij kon raken
Wou ik er een einde aan maken
Gelukkig schoof je achteruit
En raakte ik geen fluit

De daad maakte een diepe groef
Je was heel erg bedroefd
Slaag heb ik nooit meer gekregen
Vroeg of laat werd het me vergeven.

Toen ik opgroeide zat je vaak aan mijn bed
Je wist vaak niet wat gezegd
Mama waarom leven wij
Wanneer is deze ellende voorbij

Samen zaten we dan te wenen
Toen kwam het eerste beeld tot leven
Volwassenen zijn dan wel de baas
Ze zijn ook angstig als een haas

Draaien van het getij

Op mijn eentje ging ik vooruit
Viel in diepe putten, kroop er telkens weer uit
Die opgedane wijsheid heb ik aan mezelf te danken
Hierin brengt niemand me aan het wankelen.

Nu zie ik jou gebroken lopen
Je gelooft niet meer in dromen
Verbitterd door jouw bestaan
Het klagen zal ooit wel overgaan

Nog steeds probeer je me duidelijk te maken
Dat ik moet zijn zoals jullie om het te maken.
Opnieuw wil ik die hand opheffen
Maar zou het jou opnieuw laten beseffen?

Ik wacht geduldig af, probeer het af te sluiten in draft
Hoop dat ook deze fase jou inzichten verschaft
Mama, voel op jouw gezicht de vrijheid van de wind
Jij bent mijn allerliefste moeder, maar ik geen wonderkind.

 

Wanneer je kind een vriend(in) wordt

 

34be90676412d14c80f85809d8e3b97bb3VkZXJz

Vrouwen met een sterk moedergevoel, en dat geldt natuurlijk ook voor mannen, ervaren bij de geboorte van een kind een sterke drift. Het mooiste wezentje op aarde is uit hun lichaam geboren. Het kindje behoort hen toe en ze zullen er alles voor doen om voor dat engeltje te zorgen. De eerste maanden bestaat uit het voeden, verzorgen en koesteren van het kindje. Dat schept een sterke band. Heel wat ouders hebben het er dan ook moeilijk mee om hun kindje los te laten eens ze opnieuw aan het werk moeten.

Vanaf de fase dat het kindje begint te kruipen breekt een fase aan dat heel wat ouders angstig gade slaan... Het kindje wil zelfstandig worden, het kindje wil alles zelf kunnen, zelf kiezen. Die natuurlijke drift van het kindje, dat uiteindelijk zijn oorsprong heeft in een overlevingsdrang, is niet te stoppen. Er zijn ouders die dit als een geruststellend gevoel beleven, want is dat niet wat we uiteindelijk willen? Een kindje op de wereld zetten die sterk in zijn of haar schoenen staat. Een kindje dat het leven kan beleven met een flinke dosis aan zelfvertrouwen. Andere vinden dit beangstigend... Het feit dat ze straks niet meer nodig zijn boezemt hun angst in, angst die door het kind soms als verstikkend wordt ervaren.

Er is een tijd van voeden en een tijd van gevoed worden. Sommige ouders, maar naar mijn ervaring toch vooral moeders, sluiten tijdens de eerste jaren de behoefte van gevoed te worden volledig af. Dit alles in teken van het voeden van hun kind. Eens het kind volwassen wordt beginnen ze zich dan te voeden aan hun kind. Wanneer ouders er op dat ogenblik in slagen om hun kind als een vriend of vriendin te zien en niet langer als 'hun' kind, is dit natuurlijk een ideale evolutie. Wanneer ouders zich echter voeden aan hun kinderen zonder hen los te laten, dan werkt dit verstikkend, remmend op de groei van hun kinderen.

74c69ead382005b64d3bb8d0597c663bb3VkZXJz

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig gewoon... Iets waar ik nog vaak zal aan denken!
Hey Shpendi,
Dat is lief van je, wie weet lopen komen we elkaar daar ooit tegen.
Groetjes
Bedankt Kai-Maduro
Ik doe mijn best

Groetjes
'Wanneer ouders zich echter voeden aan hun kinderen zonder hen los te laten, dan werkt dit verstikkend, remmend op de groei van hun kinderen'. Een noodkreet van vele (volwassen)kinderen die niet luid genoeg uitgeschreeuwd kan worden. Jij doet het Cinzia. Blijf het doen.Blijf het uitschreeuwen: Laat ons los, laat ons gaan, laat ons op onze eigen manier ontdekken wat de wereld te bieden heeft... ook al struikelen wij, vallen en neergaan... Duim en fan erbij.
Hey P1eter, bedankt voor je reactie. Waarom ervaar je dat als moeilijk?

Groetjes
Ik weet uit ervaring dat het moeilijk is. Toen mijn dochters een vriendje kregen begon het pas echt...
Maar het is allemaal goed gekomen.
mijn moeder kan mij nog steeds niet los laten.
als ik haar aan de telefoon heb,en ik ben aan het vertellen,is het van;zucht,kreun,steun,zou je dat nou wel doen,en zal ik dat maar doen voor je,want stel dat....

hee mam,ik ben een volwassen vrouw van bijna 46,en geen klein kind meer.laat los.!
alleen ben ik nog steeds haar zorgenkind,dus zal ze me nooit leren los laten.!tja...........

duim.!