Jarenlange gevolgen van het pesten

Door Ibrilman gepubliceerd op Wednesday 04 December 02:45

Ik heb al eerder enkele artikelen geschreven over pesten. Nu wil ik graag iets kwijt over de gevolgen van het pesten, ook in mijn eigen situatie. Men staat er vaak niet bij stil, dat het jarenlange gevolgen heeft, zo niet levenslange gevolgen. Vaak is hier dan ook onbegrip over. "Is het niet eens tijd om dat achter je te laten?" of "Dat is al zo lang geleden..." Ik wil laten zien dat pesten niet te licht moet worden opgevat, of wat dat na zo'n lange tijd nog met je kan doen. Ik ben in therapie om traumatische ervaringen te leren verwerken. Dit is heftig maar het heeft wel effect! Met een traumatische ervaring uit de brugklas zijn we nu bijna twee jaar bezig. Het is nu mogelijk om 'vrij neutraal' naar dat beeld te kijken (lees: het naarste stukje van die ervaring), dat is zoiets als een film die je al een paar honderd keer gezien hebt, bij wijze van spreken. Op een schaal van 0-10 zit ik nu op een 1 en morgen gaan we vrijwel zeker naar de 0. Qua gevoelens en gedachten komt er dan juist enorm veel naar boven (verwerking) en ik zit vooral nu met heel veel woede. Die woede wil ik graag een beetje van me af proberen te schrijven. Aan die emoties zitten ook andere ervaringen vast, die ook verwerkt moeten worden, dus daarna wordt er een ander trauma behandeld. Voor die tijd zullen er zeker nog enkele gesprekken plaatsvinden om dit trauma 'af te sluiten' of in ieder geval hanteerbaar te maken. (Ik zal van sommige trauma's nooit af komen maar ik heb ben er heel blij mee als het me niet meer elke dag bezighoudt) Het gedeelte waar ik erg tegenop zie, is dat je op de 0 moet gaan concentreren op het positieve ervan, en steeds in gedachten moet nemen: 'ik kan het aan'. Dat er emoties los gaan komen is wel heel zeker, maar hoe heftig dat wordt, daar wil ik liever nog niet aan denken. Het wordt heftig genoeg. Daarom schrijf ik hier wat dingen van me af, en zal ik ook wat woorden aan mijn ergste pester richten.

Ik ben hoogsensitief. Hier ben ik een jaar of 10 geleden achter gekomen. Daarmee vielen veel puzzelstukjes op hun plaats. Ik heb me altijd 'anders' gevoeld. Als kind speelde ik het liefst alleen. Waren er oudere jongens buiten, dan bleef ik gewoon binnen. Met een verjaardag, als er veel kinderen waren, dan wilde ik het liefst direct weer naar huis. Ik kon altijd al moeilijk contact maken met anderen, was snel bang voor anderen, vooral in groepen.

Enkele ervaringen

Ik ben vroeger vreselijk gepest. Op mijn zesde werd ik gepest door een jongen in onze straat. We zaten op dezelfde school. Hij zat me achterna, soms bijna tot aan huis. Zijn huis grensde bijna aan de school, dus ik moest er altijd langs. Een keer gooide hij met een steen een gat in mijn hoofd, notabene op school. Toen werd er door een juf ingegrepen. Daarna hield hij er gelukkig mee op.

Toen ik een jaar of 12 was, ging ik met een vriendin kijken bij een zeskamp. Het was heel gezellig. Tot er een groepje jongeren was die ons lastig begonnen te vallen. We gingen ergens anders zitten maar we werden steeds achterna gezeten. Toen we besloten weg te gaan, werden we tegengehouden met de fiets. Ik deed wat er gezegd werd: we mochten niet weg, dus ik bleef gewoon staan. Ik durfde toch niets te doen. Ik zei niks. Ik zag dat mijn vriendin hun gedrag niet pikte en sloeg een sigaret uit de mond van een jongen. Ze begonnen te vechten. Ze was stoer, ze was niet bang voor hem. We konden niet reageren naar anderen. Een meisje zei al gauw tegen me: 'ga maar'. 'Echt?' 'Ja, jij doet toch niks. Het ging ons hierom'. Een eindje verderop bleef ik staan tot mijn vriendin naar me toe kwam en we samen naar huis gingen. Ze was zelf niet bang geweest. Altijd heb ik me afgevraagd: 'heb ik wat over me, dat anderen aanspoort om me te pesten?' Deze ervaringen maakten me steeds banger voor anderen. Na de CITO-toets kreeg ik het advies om naar de LEAO te gaan. Qua niveau kon ik echt Mavo of Havo aan, maar wegens 'mogelijke aanpassingsmoeilijkheden' raadde de onderwijzer aan om naar een kleinere school te gaan van zo'n 400 leerlingen. Achteraf de slechtste keus ooit, maar dat konden we toen nog niet weten.

De woede die ik voel, is heel erg. Die is op dit moment grotendeels gericht op mijn ergste pester. We zaten in de brugklas, zij was inmiddels 16! Ze was geëmigreerd en was een paar keer blijven zitten en zat zodoende in de brugklas. Zij was het ergste van allemaal (ik had zo'n 20 klas'genoten' van de 30 tegen me en werd dus altijd wel door iemand gepest). Het trauma waar we al twee jaar mee bezig zijn, dat had zij bedacht en zij was bijna altijd degene die haar pesterij uitvoerde. Pesterij kun je het niet eens noemen... dit ging veel verder. Drie keer in de week hadden we gym. Al vroeg in het schooljaar begon ze me te pesten. Voor of na gym pakte ze me beet, 'danste' ze met me in het rond (beetpakken aan de handen en dan zo hard mogelijk rondjes draaien) tot ik er letterlijk of figuurlijk bij neerviel. Soms liet ik me maar vallen, dan was het eerder voorbij. Maar vervolgens pakte ze me bij mijn kleren of mijn haren en sleepte me over de grond, smeet me tegen bankjes enz. Dit kon zo doorgaan tot de gymleraar op de deur klopte dat we naar de gymzaal konden komen. Dan was ik weer even 'veilig'. Dit is het hele jaar zo doorgegaan, drie keer in de week, ga maar na wat dat met je doet!!! Dit wens ik niemand toe, behalve haar zelf dan. Als zij eens ziek was, was ik nog niet veilig, want dan was er een ander groot meisje in de klas die het dan van haar overnam. Over deze traumatische ervaring begin ik nu pas echt de woede en de onmacht te voelen. De therapie was altijd wel heftig maar eerst verwerk je het door steeds naar dat moment terug te gaan en met de associaties en emoties meegaat, tot het minder naar wordt om naar te kijken. Ik weet dat we waarschijnlijk morgen hier een heftige sessie in zullen hebben. En ik voel echt wel dat ik iets met die woede en dat verdriet moet doen. Brrr... die zenuwen krijgen al aardig de overhand!

Nog een ding dat ik wil vertellen, is dat er wel vaker werd gepest. Niet in die klas waar ik later in kwam (ja, 2 uit de klas, maar de rest kwam dan voor me op) maar anderen op school. Ook leerlingen die ik helemaal niet kende, maar dus wel bang voor was. In het examenjaar gingen we op schoolreis 5 dagen naar Engeland. Ik werd ingedeeld in een groepje, waarvan 1 meisje me ook begon te pesten. Een keer werd ernaar gevraagd en hoorde ik haar zeggen: 'zij ligt mij niet, en ik lig haar niet'. Ik was stil, snel verlegen. Ja, logisch met al mijn ervaringen met pesten... zij vond dat maar niks. Ik kon het niet aan dat ik weer gepest werd en zag het helemaal niet meer zitten. Toch besloot ik de leukste leraar die mee was, in vertrouwen te nemen. Hij sprak haar erop aan, wat dus terug in de bungalow een enorme uitbarsting van haar tot gevolg had. Ik kwam bij anderen in een huisje terecht na overleg met de leraren. Die ene leraar heeft me die dagen enorm opgevangen. Ze zag ons een keer samen zitten praten, zij dacht dat we het over haar hadden, wat niet zo was. De leraar kwam direct te hulp en heeft haar flink de waarheid gezegd. Dankzij zijn steun kan ik vrij positief aan die periode terugdenken. Ik zal hem er altijd dankbaar voor zijn.

De gevolgen van het pesten

Pesten kan heel grote gevolgen hebben. Ook na heel lange tijd. Mensen die gepest zijn/worden kunnen depressief worden, zelfmoordgedachten hebben, minderwaardigheidsgevoelens, geen zelfvertrouwen hebben, contacten vermijden enz.

Voor mij voelen veel dingen aan alsof het gisteren gebeurde. Ik heb soms nog heel angstige of bizarre dromen waarbij ik soms met hartkloppingen wakker word. Vaak is het dan ergens heel donker of word ik achtervolgd of lastig gevallen. Ik heb last van angsten en depressies. Ik ben wel heel vaak depressief maar ik kan er nog wel mee functioneren. Een enkele keer is een depressie echt heel erg en heb ik dringend gesprekken nodig.

Ik ben snel bang. Vooral bang voor groepen bijvoorbeeld op straat of in de stad.  Het gevoel van veilig zijn (waar dan ook) is eigenlijk nooit echt aanwezig. Ik ben altijd op mijn hoede. Op straat schrik ik van elk geluid of schiet ik direct in een herbeleving. Zie ik jongeren lopen, dan verwacht ik al half dat ik word lastiggevallen of nageroepen. Vertrouwen is voor mij nooit iets vanzelfsprekends geweest. Dat zal ik nooit blindelings kunnen. Zelfs niet naar God toe. Ik doe mijn best, voor zover het me lukt. Meer dan dat kan ik niet doen. Heel vaak is er een stemmetje in mijn achterhoofd, dat zegt: (ook als iets goed ging) 'dit of dat had beter gekund. Stom dat je daar niet aan gedacht hebt, enz.

Van mijn zelfbeeld is bijna niets meer over. Mijn zelfbeeld is echt 30 jaar 0,0 geweest. Als je als ongedierte behandeld bent (en Koningin der Ongedierte genoemd werd) dan blijft er niks van je over. Dit vind ik echt heel erg. Woorden kunnen iemand ook kapot maken. Heel langzaam aan begint er iets te veranderen. Niet dat ik geen hekel aan mezelf heb (verre van dat) maar ik wil ook wel eens leren leven in plaats van overleven. In elk geval gun ik het mezelf om verder te komen en wat meer uit het leven te halen. Ik ben dankzij een mindfullness training aan het leren om mezelf niet zo onder druk te zetten, niet zo streng voor mezelf te zijn. Ik probeer wat meer mezelf te zijn. En, heel belangrijk: ik leer nu om te erkennen wat er speelt. Die woede, het verdriet over het pesten, die is er gewoon. Die kan en wil ik ook niet meer opzij schuiven. Dat heb ik altijd gedaan, ik heb mezelf altijd genegeerd wat dat betreft. Ik leer nu om meer naar mijn gevoel te luisteren. Hier ben ik toch blij mee, het is wel een eye-opener! Dat vertelt me nu hoe ik me echt voel. En geloof me, ik voel me momenteel zeer akelig, maar op een bepaalde manier ben ik hierdoor meer mezelf en kan ik er dus iets mee doen!

Wat wil ik zeggen tegen mijn ergste pester?

Jij hebt me het leven ongelooflijk zwaar gemaakt. Onmogelijk zelfs. Ik was doodsbang voor je. En terecht! Wat jij me hebt aangedaan, zal ik nooit van mijn leven vergeten. Wat haalde je je in je hoofd? Was je helemaal gek geworden? Ik wens niemand toe, ooit mee te maken wat jij met me uitspookte. Ik zou echter graag zien dat het jou overkwam, zodat je inziet hoe het voor mij was. Toen Tim Ribberink of Fleur Bloemen vorig jaar zelfmoord pleegden omdat ze altijd gepest werden, heb je er toen (misschien even?) aan gedacht wat je mij aandeed? Wat zoiets voor gevolgen voor iemand heeft? Ergens hoop ik dat ik je ooit eens tegenkom. Dan heb ik je heel wat te zeggen.

Jij hebt dertig jaar van mijn leven afgenomen! De depressies en de angsten heb jij veroorzaakt. Jij gunde het me niet dat ik leefde. Ik was voor jullie niet meer waard dan ongedierte. Ik denk dat ik er nooit aan toe zal zijn om het je te kunnen vergeven. Voor mij is dat gewoon onmogelijk. Bovendien zou je er dan wel heel gemakkelijk vanaf komen.

Ik ben vanaf mijn 16e al in therapie. Nu heb ik de juiste therapie gevonden, de eerste die voor mij echt effect heeft. Hoewel het zwaar is, ik heb het ervoor over! In de therapie gaan we geregeld terug naar het moment dat jij me over de grond meesleepte. Iedere keer ga ik die confrontatie met je aan. Het wordt steeds hanteerbaarder om daarnaar te kijken, maar met die woede zal ik nog echt aan de slag moeten. Morgen gaat echt moeilijk worden en ik zie er erg tegenop. En toch ga ik de 'uitdaging' aan! Ik wil los komen van die herinnering die aan jou verbonden zit. Zodat ik niet zo vaak meer in gedachten met jou bezig ben. Er is nog heel veel dat verwerkt moet worden aan trauma's. Dus ook morgen zal ik dat doen. Een ding zal ik je nog zeggen: je hebt mijn leven verpest, maar in dit trauma kan ik straks tegen je zeggen: 'dit zul je niet winnen. Ik heb jou overwonnen'.

 

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Beste Ibrilman,

Bent u de facebook pagina "Help Ik word Gepest" al tegen gekomen? Op deze pagina proberen wij jongeren en ouderen die gepest worden of in het verleden hiermee te maken hebben gehad met elkaar in contact te brengen. Zo om ervaringen te delen en elkaar eventueel te adviseren. Mocht u interesse hebben, of meer informatie willen over onze pagina kunt u contact opnemen via fb.helpikwordgepest@gmail.com ik hoop dat u uw verhaal met ons zou willen delen. Alvast hartelijk dank.
Ik ken de facebookpagina nog niet. Dank je wel voor de tip! Gisteren zag ik op Facebook ook een oproepje of mensen die gepest waren, konden reageren of het pesten ook op langere termijn nog invloed op hun leven heeft. Toen heb ik daar dit artikel ook gedeeld.
Dank je wel!
Laat je zeker leiden door die therapie, om los te komen van de nare dingen uit je verleden. Die meid die jou over de grond sleepte is ZOOOO ZIELIG ! Daar sta jij als gevoelig mens ver boven.
Zoals ik je net al in een separaat berichtje schreef: vergeet bij al dat bezig zijn met je verleden toch niet om ook te kijken naar het nu en naar de toekomst. Je bent veel sterker dan je zelf vermoedt. Zowel bij het opruimen van die ouwe troep van destijds, als bij het nu volop in het leven staan, en daarvan kunnen genieten. Voel je kracht, wees zelfbewust. Het leven heeft jou als hoogsensitieve zoveel goeds te bieden. Weet en ervaar dat je er mag zijn, je bent belangrijk. Voor jezelf en voor anderen. Kom op !
Een verhaal om een knoop in je maag van te krijgen. Jij overwint ze allemaal daar ben ik zeker van
Heel eerlijk en sterk geschreven en de gevolgen zijn erg wanneer je gepest bent, knap hoe je vecht en je eigenwaarde is zeer belangrijk, die 0,0 is aan het stijgen lees ik uit je mooi omschreven artikel , je wil om van overleven naar leven te gaan is een heel sterke zin.Je bent een sterk mens.
Dank je! Ik ben er even stil van.
Ik was vroeger ook iemand die het liefst alleen was, maar gepest werd ik nooit, ik denk dat dat komt omdat niemand zag dat ik er was. En in de tijd dat ik jong was, werd er niet gepest of weinig. diegene die nog maar één ding verkeerd tegen een ander had gezegd, lag buiten en kon zijn of haar toekomst volledig vergeten.
Ik ben ervoor om zeker op de scholen en ook thuis weer strenger op te treden. En dan spreek ik in geen geval van slagen, maar over een goed gesprek over het waarom. Goet artikel! Dank je.
Ik was vroeger ook iemand die het liefst alleen was, maar gepest werd ik nooit, ik denk dat dat komt omdat niemand zag dat ik er was. En in de tijd dat ik jong was, werd er niet gepest of weinig. diegene die nog maar één ding verkeerd tegen een ander had gezegd, lag buiten en kon zijn of haar toekomst volledig vergeten.
Ik ben ervoor om zeker op de scholen en ook thuis weer strenger op te treden. En dan spreek ik in geen geval van slagen, maar over een goed gesprek over het waarom. Goet artikel! Dank je.