Brief aan mijn pesters

Door Ibrilman gepubliceerd op Saturday 19 January 20:05

Deze dagen zit ik om een of andere reden de hele dag met mijn ervaringen met pesten in mijn hoofd. Ik heb besloten om een brief te schrijven aan mijn ergste pesters: ik noem ze hier I., E. en J. ALS 1 van mijn pesters deze brief leest, weten ze heel goed om wie het gaat. Ik hoop dat ze deze brief eens lezen... ik wil vertellen wat het pesten met me gedaan heeft, hoe ik nu in het leven sta. Zouden ze het niet lezen, dan is deze brief ook bedoeld om anderen te laten zien hoeveel pesten impact op je leven heeft (iets waar lang niet altijd begrip voor is), ook na lange tijd en om te laten zien dat ik me hieruit wil knokken; iedereen heeft recht om te leven. Tot nu toe ben ik altijd aan het overleven geweest.

Eerst richt ik mijn brief aan I. Jij was de ergste van allemaal. Wat heb jij me het leven ongelooflijk moeilijk gemaakt! Bijna vanaf het begin van de brugklas was ik het pispaaltje. Meerderen uit de klas werden gepest, maar jij richtte je vooral op mij. Ik was wat teruggetrokken, maar toch kon ik wel aansluiting vinden bij de anderen in de klas die ook gepest werden. Alleen waren we niet in staat om het voor elkaar op te nemen. De sfeer in de klas was akelig, veel lawaaiige kinderen, vaak gescheld en geschreeuw. Wie zich daar niet prettig bij voelde, 'lag eruit'. Ik zie nog altijd voor me hoe je naar me keek, soms had je echt een boosaardige blik in je ogen. Ik was altijd op mijn hoede: 'wat ben je nu weer van plan?' Ik voelde me nooit veilig. En terecht, bleek korte tijd later. Wat jij met me uitspookte voor of na elke gymles, zal ik nooit vergeten! Als we ons omkleedden voor de les, kwam je naar me toe, pakte me beet en 'danste' met me in het rond tot ik er letterlijk of figuurlijk bij neerviel. Ik was doodsbang voor je. Ook bang om te vallen, soms liet ik me echter maar vallen, dan was het eerder achter de rug. Maar dan was het nog niet voorbij. Vervolgens pakte je me bij mijn kleren of mijn haren en sleepte me over de grond mee. Ik werd tegen bankjes gesmeten, enz. Hoe haalde je het in je hoofd???? Was je helemaal gek geworden? Zo behandel je een dier niet eens! Dit wens ik mijn ergste vijand nog niet toe. Ja, jou wel dan...! Voel maar eens hoe ik me altijd voelde! Je veegde letterlijk de vloer met me aan. Wegens 'groot succes' bleef dit erin... 3x in de week. En was jij eens ziek, dan hoefde ik niet te denken dat ik 'veilig' was, want dan nam een ander het graag van je over. Hier heb ik een groot trauma aan overgehouden, waar ik nu na 30 jaar therapie voor heb. Dit komt bijna dagelijks in mijn gedachten terug. Elke keer voel ik weer die onmacht, die paniek. In therapie gaan we rechtstreeks terug naar die gebeurtenis. Dus iedere keer ga ik die confrontatie met jou weer aan. Ga eens na hoe dat voor me is. Dat is heel zwaar, er is veel moed voor nodig en godzijdank helpt het! De emotionele lading wordt langzaamaan wat minder. Soms kan ik ernaar kijken alsof het een ander in een film gebeurt. Ik ga die confrontatie elke keer weer aan: ik wil los van jou komen! Het zou mijn leven al een heel stuk veranderen als ik niet meer zo vaak last heb van die herinnering. Dus blijf ik hiervoor knokken. Jij hebt mijn leven kapot gemaakt en die lol gun ik je niet. Ik was voor jullie niet meer waard dan ongedierte of vuilnis. Zo werd ik behandeld (zo voelde ik dat iedere keerbij 'het ritueel' dat ik hierboven beschreef), zo werd ik ook genoemd. 'Koningin der Ongedierte' noemde je me. Jij bedacht de bijnaam, de rest volgde je daarin. Ik ging jullie geloven, het moest immers waar zijn als je dat tig keer per dag hoort. Als ik opsta, en ik kijk in de spiegel dan walg ik ervan hoe ik eruit zie. Ik vind mezelf lelijk, ik accepteer mezelf niet. Dat heb ik aan jou 'te danken'. Ik hoop dat ik er ooit nog eens toe kom, dat ik eens normaal over mezelf denk.

En dan E. Jij was bijna net zo erg als I. Je lachte vaak, maar je ogen zeiden iets heel anders. Jij zat me altijd achterna, schold me uit, bedreigde me. Ik weet nog goed, 1x in de week hadden we lang les, dan was bijna iedereen al weg. In de garderobe bedreigde je me. 'Als je iets hierover verteld aan anderen, dan wordt het nog veel erger.' En natuurlijk geloofde ik je. Godzijdank heeft een decaan op een ouderavond aan mijn ouders verteld dat ik gepest werd. Het was maar goed dat jullie dat niet wisten... mijn ouders stonden wekelijks bij de directeur op de stoep. Pas na dat brugklasjaar kon ik worden overgeplaatst naar een andere klas. Daar werd ik geaccepteerd, ze stonden achter me! Nog een jaar in jullie klas had ik niet overleefd. Het is me nog een raadsel hoe ik het altijd heb volgehouden. Zoals Tim Ribberink of Fleur Bloemen zich voelden, zo voelde ik me ook altijd. Als wij boven les hadden, dacht ik er altijd aan hoe het zou zijn om naar beneden te springen. Dan was het pesten tenminste over... Jij hebt zoveel rotgeintjes met me uitgehaald. Ik was jarig, kreeg een nieuwe schooltas van mijn ouders. Die dag was 1 van de weinige dagen dat er bijna niks gebeurde. Ik trakteerde nog ook... toen werd 'alleen maar' de schooltas verstopt toen ik even naar het toilet was. Jouw idee natuurlijk. Met een grote grijns op je gezicht gaf je hem aan me terug toen ik de tas bij jou zag staan. Bij een feestje bij iemand thuis was ik er ook bij. Toen ik weg wilde, hield je me tegen met een paar anderen. Ik kon met geen mogelijkheid weg. Tot ik begon te huilen. De moeder van die jongen zag dat en nam me mee naar binnen. Dat was mijn kans om het een ander te vertellen. Maar dat ging niet door, want er ging natuurlijk iemand mee om 'te helpen'. Ik vertelde niks, geen haar op mijn hoofd die daaraan dacht... stel je voor! Ik zei maar dat ik misselijk was. Maar als die ander niet was meegegaan... dan had ik alles verteld! Als er iets ergs gebeurd was, kwam je naast me lopen, sloeg je arm om me heen: 'hou je nog een beetje van me?' Ik walg er nog steeds van. Zelfs in het weekend werd ik nog lastig gevallen, dan hingen jullie in de buurt van ons huis rond, of werd ik telefonisch lastig gevallen. Jij belde dan met een verdraaide stem, dat ging een tijdje door tot je je bekend maakte met 'Hou je nog een beetje van me?' Ik hoop werkelijk dat jullie als pesters enige indruk krijgen wat pesten met iemand kan doen. Hebben jullie daar misschien even aan gedacht toen het nieuws over Tim of Fleur bekend werd?

Tenslotte aan J. Ook jij was erg, ik heb ook van jou veel te verduren gehad, maar jij viel haast in het niet bij I. en E. Jij viel me vaak lastig of hield me tegen, maar dan liet je me ook snel gaan. Voor jou was ik minder bang. Vorig jaar zagen we elkaar, toen we in een snackbar zaten. We herkenden elkaar direct. Ik heb er toen verder niets over gezegd omdat er meerdere mensen zaten. Ik heb je recht aangekeken, je wist niet waar je moest kijken. Je had een vuurrood hoofd, het was duidelijk dat jij je schuldig voelde. Dat is tenminste toch wat. Als ik je nu eens zou tegenkomen, dan zou ik met jou wel eens een gesprek willen hebben.

Jullie gepest heeft erg veel met me gedaan. Nog dagelijks heb ik met de gevolgen ervan te maken, zelfs na 30 jaar! Ik heb geen eigenwaarde meer en ik vind mezelf lelijk. Ik heb last gekregen van angsten, soms depressies. Ik heb heel weinig zelfvertrouwen. Altijd is er dat stemmetje dat zegt: 'doe ik het wel goed?' of 'dat had ik anders moeten doen' of 'wat zal de ander wel niet van me denken?' en vind het heel moeilijk om anderen te vertrouwen. En dan heb ik het nog niet eens over de traumatische ervaringen... die komen bijna dagelijks in gedachten terug. Ik ben altijd aan het overleven geweest.

Maar toch ben ik een doorzetter! Ik geef nooit op, ik blijf doorgaan. Ook al is iets nog zo moeilijk... ik weiger het op te geven. Ik ben ervoor in de therapie. Het heeft veel tijd nodig, maar ik heb ervoor gekozen om deze ervaringen aan de slag te gaan. Ik kies nu voor mezelf, ik doe wat goed voor me is. Een hele bewuste keuze. Ik wil ook eens leren leven! Ik heb zelfs plannen om een boek te schrijven over pesten. Ik wil anderen ermee helpen. Pesten moet echt onder de aandacht gebracht worden. Het maakt enorm veel kapot. Jullie hebben veel kapot gemaakt, maar ik ben vastbesloten om me eruit te knokken. Ik kom er wel!

 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je hebt de juiste keuze gemaakt.
Ik hoop dat het nu beter met je gaat ?
Liefs
Ik heb dit stuk van je gelezen, omdat ik even wilde voelen hoe of wat! Je heb deze brief een jaar geleden geschreven. Ik herken veel in je verhaal! Ik ben zelf 4 jaar gepest! En het was een hel, elke dag weer met die onrust naar school.
Niet weten wat er nu weer zou gebeuren. Mijn kleding controleren of daar niets op aan te merken viel. mijn tas ten aller tijden bij me houden want anders was ik die kwijt.
Ik weet hoe het voelt! En wat pesten met je doet.
XXX
Dank je wel. Doordat ik nu aan het verwerken ben en mijn woede en onmacht heel duidelijk voel, komen er ook veel vragen naar boven. En inderdaad, het had nooit mogen gebeuren! Het ging veel te ver. Met dat ene jaar hebben ze 30 jaar van mijn leven af genomen. En ook de leraren zijn daar m.i. schuldig aan.
Ik vind het knap dat je deze brief geschreven hebt!
Wellicht helpt het je in je verwerking.
Weet je, ik wil niet oordelen, omdat ik er niet bij was en ik nooit gepest ben.
Zoals ik het nu lees zijn er drie personen geweest die meerderen, waaronder jou consequent gepest hebben, waar I zo'n beetje de dominantste was.
De leiding had in moeten grijpen. Je mentor, een leraar of gewoon een leerling van de school die er ook weet van had.
Grote kans dat de drie personen een achterliggende reden hebben gehad om als beesten tekeer te gaan.
Hen uit de groep halen / de klas splitsen en de problemen achterhalen had mss wat opgelost.
of het een garantie geweest was. ik weet het niet. net wat ik zeg, ik wil niet oordelen, omdat elk verhaal uniek is.
ik weet wel dat het in en intriest is en niet had mogen gebeuren.
Ik had het artikel dus gemist. Wat jou is overkomen is inderdaad verschrikkelijk. Ik vind het positief dat John een rood hoofd kreeg, blijkbaar heeft hij toch spijt van zijn gedrag en heeft hij iets geleerd.
Wat ik jou mee wil geven...het feit dat er een aantal mensen zijn die zeggen dat jij lelijk bent, betekend niet dat dit ook zo is. Mensen kunnen van alles zeggen over jouw uiterlijk, maar als jij in de spiegel kijkt, weet ik zeker dat er uiterlijkheden zijn die helemaal niet lelijk zijn, maar heel mooi. Misschien heb jij wel hele mooie ogen of een practige neus, een rij witte tanden, misschien ben jij uiterlijk wel veel mooier dan jouw pesters. Kijk eens naar de rest van je lichaam, het kan niet anders dan dat jij lichaamsdelen hebt die wel degelijk mooi zijn.
Misschien helpt het als je elke dag voor de spiegel gaat staan en tegen jezelf zegt: ik ben mooi en ik mag er zijn. Op een gegeven moment ga je dat geloven, zeker als je dat vaak tegen jezelf zegt. Als dat werkt in het negatieve, werkt het ook in het positieve.
Dank je wel! Heel lief van je.
Goed dat je deze brieven schrijft. Ik ben jouw pester in geen geval, ik wil je enkel in mijn armen houden en je zeggen: geef nooit of te nimmer op.