Mijn ervaringen met pesten

Door Ibrilman gepubliceerd op Tuesday 06 November 15:10

Pesten komt zeer veel voor; 1 op de 5 wordt/is wel eens gepest. In sommige gevallen gaat het pesten bijzonder ver. In bijna alle gevallen heeft het grote gevolgen voor het verdere leven van het slachtoffer.

Zoals de titel al deed blijken, ben ik ook gepest en in mijn geval zijn de pesterijen volledig uit de hand gelopen. En ook in mijn geval heeft het gevolgen voor de rest van mijn leven. Na 30 jaar ondervind ik nog altijd de gevolgen ervan.

Ik was als kind op de lagere school vrij verlegen en rustig. Ik voelde me niet snel op mijn gemak in groepjes en bij jongens. Toch had ik daar wel een paar vriendjes en vriendinnetjes met wie ik omging. Toen we de CITO toets hadden gemaakt, adviseerde onze leraar dat het het beste zou zijn om naar de LEAO te gaan. Qua niveau kon ik mavo/havo goed aan, maar wegens 'mogelijke aanpassingsmoeilijkheden' was het beter om naar een kleinere school te gaan, daar zou ik me beter thuis voelen. We volgden zijn advies op, want hij zou weten wat het beste was. Achteraf had ik nergens erger gepest kunnen worden als op die school.

In het begin hoorde iedereen erbij. We hadden een kennismakingskamp, het was gezellig, we hadden veel lol met elkaar. Als brugklassers vond iedereen het in het begin spannend op een nieuwe school. Het leek of alles goed zou gaan. Helaas was dit al snel voorbij. Er vormden zich groepjes in de klas en er werden al enkele leerlingen gepest, waaronder ik zelf. Met de paar anderen die ook gepest werden, kon ik het goed vinden. Maar we waren niet in staat om het voor elkaar op te nemen. Althans; dat had geen zin. De groep pesters vormde zo'n 20 leerlingen in de klas. Daar tegenover sta je machteloos. Het pesten begon met kleine dingen: portemonnee of fietssleutel verstoppen, als laatste gekozen worden met gym, uitgelachen worden enz. Ik werd HET pispaaltje van de klas en ik had het meeste te verduren van de rest. Het werd snel erger en het is volledig uit de hand gelopen. Waarom ik gepest werd weet ik nog steeds niet. Sommigen waren echt heel erg. 1 meisje in de klas was erg groot, sterk en bovendien een stuk ouder (16; in de brugklas!!! Ze was geemigreerd en was daarna naar school gegaan en in de brugklas een paar keer blijven zitten). Zij wist heel goed dat ik bang voor haar was (en terecht, bleek later) en daar heeft ze met hulp van anderen flink misbruik van gemaakt. Voor of na gym (3x per week) in de kleedkamer pakte ze me vast en 'danste' met me in het rond tot ik erbij neerviel. Soms liet ik me maar vallen, dan was het eerder voorbij. Maar dan stopte het nog niet. Vervolgens werd ik dan aan mijn kleren of haren over de grond meegesleept, tegen bankjes gesmeten, ik kreeg klappen, enz.  Ze veegde dus letterlijk de vloer met me aan. Dit is een traumatische ervaring die me altijd zal bijblijven. In therapie die ik nu heb (EMDR) zijn we nu met deze ervaring / herbeleving aan het werk zodat ik daar hopelijk straks minder last van heb. Uiteraard gaan we ook aan de slag met andere ervaringen, maar dit is 1 van de meest hevige. Deze therapie is behoorlijk zwaar en heftig, maar door eerdere sessies rondom een eenmalige traumatische ervaring weet ik dat het effect heeft en daar heb ik nu ook echt minder last van. Het is in elk geval een stuk hanteerbaarder geworden. Voor mijn ervaringen met het pesten zal ik veel sessies nodig hebben, maar we hebben besloten dat we niet letten op hoeveel sessies maar dat we het doen op mijn tempo. Dat geeft toch een stukje rust!

In die tijd was er een liedje op de radio waar een eigen tekst op werd geschreven waarin me de ergste dingen overkwamen. Bij de tekenles en bij handenarbeid mocht de radio aan, en als dat nummer voorbij kwam werd dat lied gezongen en uiteraard moest ik dat lied 'uit volle borst' meezingen. Gelukkig is dat nummer nooit een hit geworden en wordt nooit meer gedraaid. Altijd vertelden ze me hoe stom ik was, waardeloos, lelijk enz. Voor de klas was ik niet meer waard dan ongedierte. Ik werd 'koningin der ongedierte' genoemd. Dit doet nog altijd pijn, vooral als soms de impact daarvan goed tot me doordringt. Van mijn zelfbeeld is niets meer over. Ik doe mijn uiterste best om iets positiefs over mezelf te leren zien, maar als ik in de spiegel kijk zie ik altijd nog dat lelijke stomme kind (dat zeiden ze immers; ik ging ze geloven). Ik hoop van harte dat ik door de therapie een stukje zelfbeeld terug zal vinden. Al zou het maar een paar procent zijn, dat zou zo'n verschil uitmaken!

Ik werd gedwongen om thuis niks te vertellen. Ik wilde niets liever maar ik werd met de dood bedreigd dus dat was onmogelijk. Zelfs in het weekend werd ik nog telefonisch lastiggevallen of hingen de klas'genoten' in de buurt van ons huis rond dus ik voelde me nooit veilig. Er was een decaan op school die doorhad dat ik gepest werd, en godzijdank heeft hij het mijn ouders verteld op een ouderavond. Vanaf dat moment stonden mijn ouders regelmatig bij de directeur op de stoep maar ik kon pas na dat 1e jaar worden overgeplaatst naar een andere klas. Mijn moeder zegt nog geregeld: als je het nou maar verteld had, dan hadden we je meteen van school gehaald. Dat snap ik, maar ik wil het mijn ouders niet aandoen dat ze horen dat ik met de dood werd bedreigd. Dat zullen ze niet aankunnen, het is voor hun ook heel moeilijk. Ze steunen me onvoorwaardelijk en vooral sinds de therapie is er heel veel openheid en ruimte om erover te praten. 

Na de brugklas werd ik direct overgeplaatst naar een andere klas en was het pesten over vanaf dag 1! Maar het heeft diepe sporen achtergelaten. Ik ben onzeker, ik heb nog altijd een negatief zelfbeeld, heb last van angstklachten, soms depressies. Het leven is zeker niet makkelijk voor me maar gelukkig ben ik een doorzetter en probeer altijd het beste van de dag te maken. Ik voel feilloos aan of ik iemand kan vertrouwen of niet, zelfs van een paar honderd meter afstand! Hierbij ga ik op mijn gevoel af en het klopt altijd! Ik ben hoogsensitief wat zijn voordelen en nadelen heeft. Voor mij houdt het in dat ik snel veel prikkels binnenkrijg; soms voel ik emoties aan van anderen, op een verjaardag of zo als het erg druk is word ik snel moe. Ik kan heel goed meeleven met anderen en ik ben altijd aan het bedenken hoe ik een ander kan helpen of wat ik voor iemand kan doen. Mensen die hoogsensitief zijn voelen alle emoties sterker dan anderen; of het nou verdriet is, angst of blijdschap. Je voelt alles dus heel intens. Ik kan bijvoorbeeld ook enorm genieten van muziek of van onweer of zingende vogels. 

Het programma op tv over pesten is best schokkend om te zien maar toch kan ik er vrij goed naar kijken omdat het echt in het niets valt met wat ik zelf heb meegemaakt. Mijn psychologe zei laatst dat ze maar 2x eerder iemand heeft behandeld die net zo erg gepest was als ik. Best moeilijk om dat te beseffen! Zo zie je maar dat pesten enorme gevolgen heeft. Het moet zoveel mogelijk worden ingedamd want het maakt meer kapot dan je lief is!

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
sterkte! Duim + fan.. Hopelijk een heftig gevoel van blijdschap XD
Ik hoop dat je met therapie je beter gaat voelen.
dit is een dapper artikel, alle lof
duim
Mooi en waar artikel! Ik ben zelf ook vaak gepest maar toen ik was verhuist prentte ik in mijn hoofd dat ik voor mezelf zou opkomen en dat is me gelukt. Ook nu wordt ik zo af en toe gepest maar daar trek ik me niks meer van aan ;)

een DUIM en FAN erbij!
Mooi geschreven, ik ben vroeger ook gepest, alleen omdat ik een makkelijke prooi voor ze was en nooit voor mijzelf opkwam. Helaas blijft het pesten bestaan. Dikke duim voor je verhaal!
Een duim omhoog. Gelukkig heb je psychische hulp.
Suc6 op Xead.
pesten zal altijd blijven bestaan.
Onze zoon doet aan verdedigingssport, en heeft daar
heel veel zelfvertrouwen opgedaan.
duim voor dit mooie artikel