Mijn natuur is ontspoord....

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Saturday 18 January 20:04

..zoals de natuur zelf is momenteel. Ik heb de lente in mijn kop, wat natuurlijk heerlijk is maar wel bewust blijf dat het nog zo winter kan worden.

 


Voorwoord:

Zoals ik al eens eerder ergens in een artikel schreef (ga niks herplaatsen hier want daar ben ik gewoon niet voor in) ben ik tot nu toe de enige hier in mijn omgeving die van echte winters houd.
Ik snap mijzelf, maar ook de rest van de 99%. Kijk, winters zijn er om tot rust te komen. Op natuurlijke basis dan. Maar de maatschappij is zo gevormd dat echte winters niet meer in de mens kan huizen, dus word hekel geboren. De mens heeft geen tijd meer om tot rust te komen, laat staan rustig aan te doen als ze gewend zijn met een vaartje van 120 km per uur naar hun werk te rijden en dat door sneeuw vertraagd word. Ik begrijp het! Dat de helft van de treinen niet meer rijden bij drie sneeuw vlokjes kan ik niet begrijpen, maar goed, dat weer een ander verhaal. Nederland is een groot zeik wijf geworden en anders niks. (oops...na 4 jaar Zweden en 2 jaar Noorwegen denk ik dat het anders kan)

 



Ik heb hier van de week een artikel geplaatst over werkmannen annex Flinstones. Voelt misschien voor velen als negatief aan, maar al het negatieve bestaat uit grondstoffen om iets positiefs op te bouwen. Ik schrijf vaak iets wat ik op dat moment opname als negatief ervaar maar wel om kan zetten naar iets positiefs. Zo ben ik wel. Ik observeer veel en ook veel mijzelf. Al mijn emoties die ik op schrijf is nog minder dan een seconde waard.
De chaos die het heeft opgeleverd van de Flinstones, heeft mij ook een verversing gebracht. Mede met de lente zon vandaag natuurlijk. Mijn hele tuin is weer tip en top, mijn huis weer voor grote gedeelte schoon, heerlijk kunnen luchten en weer aan het schilderen geslagen. Heb een muur weer heerlijk gewit die onder de vliegenstront zat terwijl ik een hor heb maar die beesten toch schijnbaar liever binnen zitten (….(zal me er niet over uiten)...) alle hoeken weer even uitgekamd, stof draden naar de horizon verbannen en zit nu braaf en geduldig (heb geen geduld brrrrr....) te wachten tot de muur droog is want wil een totem paal schilderen op mijn muur.

 



Het is ergens tegendraads. Tegen mijn natuur in dus. De winter betekend voor mijn zijn een tijd van rust en genietend van winterse buien. Andere dingen doen dan je normaal doet. Zoals hout sprokkelen om jezelf warm te houden en je huis knus te maken met de warmte. Ik zie mij zittend in een schommelstoel gewikkeld in huiden en een goed boek terwijl het hout knispert van de vlammen die er af springen. Rust voor lichaam en Ziel om de komende lente weer er tegen aan te kunnen om voor een jaar voedsel te zorgen. Als een eekhoorn of een beer. Maar goed, de maatschappij is belangrijker voor de mens dan ons natuur is en leef ik merendeels van mijn nachtelijke dromen die minder illusie zijn dan het dag dagelijks leven. Ik neem mijn nachtelijke dromen dan ook veelal mee in mijn dag dagelijks bestaan. Ben dus aan het schilderen geslagen en aan het blad ruimen op mijn tuin tegels en die verplaatst naar mijn planten die al uit wensen te komen en die ik dus wens te beschermen voor iets wat de maatschappij schept maar waar zij van dood zullen gaan.

 

 

Ik vraag me af of jullie het nog volgen, want zelfs dat begrijp ik nog. Dat ik niet te volgen ben voor (heel) velen. Ik hunker naar de tijd dat mijn snoet naar boven gericht was en er miljoenen sneeuw vlokjes richting mijn gelaat danste. De wereld word op zulke momenten tienvoudig vergroot. Ik hunker naar de sneeuw pret zoals met vuilniszakken van een heuvel af glijden. Net zo vaak dat je drie dagen niet meer zitten kan, maar je de lach van je gezicht nooit vergeten zal. Ik verlang naar de velen sneeuwpoppen die je aanstaren met hun wortel neus en een grootste glimlach op hun muil die voor eeuwig vast gelegd lijkt te zijn. De glimlach van een kind!
Ik verlang terug naar de tijd dat mijn opa mij leerde schaatsen op twee ijzers en wij opgewarmd werden door dikke sjalen en handwarmers en warme chocolade melk om onze rode wangen nog meer kleur te geven van vreugde. Ik verlang terug naar het één zijn met de natuur. Daar waar elke jaargetijde nog één was met de mens en de mens één met de jaargetijde.  

 

https://www.youtube.com/watch?v=i3qHCCZJxSk&list=RD361fO4w4ZKU

 

''Buiten dat dit een geweldig nummer is..
Voel wat de mensen voelen als ze moeten kuchen...
In een plaats waar ze geacht worden stil te zijn
Zoals men geleerd is
Maar de fluit ongestoord verder gaat....
Zo is het ware leven...''


...

 

 


 

Namasté!
***_/|\_***



 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik begrijp en voel wat je bedoeld. We zijn er niet meer op voorbereid en altijd wat te klagen. Als kind is het gewoon wat makkelijker je ziet de plezier van de sneeuw, het ijs, schaatsen.
En wat is het sneeuw landschap mooi, voor mij voelt het altijd als een sprookjes wereld. En ja ik kan genieten van de kou. De zon die op de mooie witte deken schijnt. Kinderen die sneeuwpoppen maken, sneeuwballen gevechten houden.
ik hou van de meeste jaargetijden, alleen als het te veel regent baal ik.
XXX vroeger vlinder1972
Ik respecteer 'ieders natuur', maar mijn innerlijke wezen komt pas tot rust wanneer de eerste knopjes weer aan de bomen komen. Dat heeft verder niets met de maatschappij te maken, maar alles met mijn winterdip en het feit dat ik een enorme koukleum ben. Mijn favoriete kleuren zijn dan ook blauw, geel en groen en inspireren me enorm. Wanneer ik heerlijk kan dagdromen onder de blauwe hemel en gele zon in het groene gras, dan voel ik mijn lijf, leden en geest helemaal tot rust komen.
Natuur inspireert en is een bron van wetenschap. de winter boeit. als iedereen thuis bij de open haart zit is het ook heerlijk door de avonden te struinen in het besneeuwde bos...........op zoek naar een vos..........................
Je inspireert me weer tot een gedicht :)
De ultieme rust
als de witte stilte,
Noordse landen
ik begrijp je .... .
Zit wel eens
bij ijzige kou
buiten bij - 10
dikke jas
te kijken naar
een helder sterrenhemel.
Dat kan nog
in onze provincie
doodse stilte
en intense kou
een enkele ster
in de verte ... .
Prachtig door
de asem heen
de sterren zien ... .
Ik begrijp
wat je bedoelt .... .
Ook ik voel me beperkt door kou. Ik hou er niet zo van, maar hoogzomer vindt ik ook niks. Wat ik wel geweldig vindt aan de winter zijn de dagen vol sneeuw, met een strak blauwe lucht. Dat straalt echte rust uit. En dan de glimmende diamatjes overal om je heen. Helemaal het einde. Maar, de verzorging van mijn paard dwingt me om elke avond in beweging te komen als die spannende sneeuw er nog niet is, maar de snijdende kou wel. Dan moet ik met koude vingers emmers water langs de stallen brengen. De ijspegels aan het dak hangend, en mijn vingers nat en stijf. Geef mij dan toch maar de lente. Maar ik snap waarom men van de echte winter kan houden.
Ik weet er alles van...heb het jaren lang gedaan, van paarden, koeien, geiten tot kippen aan toe...maar zal zo willen ruilen met het gevoel wat het mij na die tijd gaf met nu ;-)
Ik volg je wel.En ik kan me ook vinden in het "tot rust komen" in de winters. Maar ik voel me altijd beperkt door kou.Heb het altijd zo inmens koud dat ik bij de verwarming zit te shaken als ik 5 minuten buiten ben geweest. Daarom heb ik een hekel aan kou, sneeuw beperkt mijn vervoersmogelijkheden en ik kom niet verder da te voet naar de plaatselijke supermarkt of met de bus ( als-ie al komt-) naar familie.Verder hou ik van leven en kleur buiten.Zichtbaar dan liefst ;-)
Dus...ik begrijp je, maar al weken binnen zittend en uitgebreid tot rust gekomen sta ik te trappelen om weer buiten te gaan spelen.MET zonder jas!
Het is juist de beperking die ons mens tot rust brengt...maar begrijp volkomen dat de mens daar niet meer toe in staat is...
Ik begrijp het wel,maar ik voel het niet op die manier.Ik hou van stilte en rust,maar niet van kou en sneeuw.Ik hou van in mijzelf zijn,maar ik mis de dieren en de kleuren.