Een berin of mode(l) popje?

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Sunday 05 January 19:04

 

Al enige tijd zit ik niet zo goed in mijn vel. De grootste reden is dat ik het leven, de realiteit zeg maar, maar moeilijk kan verdragen zoals het nu is. Ik zie teveel zaken die niet kloppen en denk er teveel (?) over na. (voor mij is veel nooit teveel daar het mij tot openbaringen brengt waar de grote meerderheid blind voor is) Maar goed, dat maar even ter zake..

Wat ik momenteel voel is alsof ik in de diepste put ben beland die er maar te vinden is en waar de wanden zo glibberig van zijn dat ik niet meer omhoog kan komen. En dit is niet enkel persoonlijk maar ook maatschappelijk. Het is van beide.

Eerst maar even een persoonlijke noot. De meesten hier weten dat ik de halve wereld heb afgereisd, en de meesten van jullie die het weten hebben het altijd gezien als iets moois wat ik gedaan heb. Maar goed, niemand die mij persoonlijk kent en virtueel is anders als realiteit. Hier in Twente zijn ze dat anders niet gewoon, en daar heb ik elke dag nog mee te dealen. Hier word je opgevoed dat je geboren word, uiteindelijk een vriend of vriendin krijgt, gaat trouwen, kinderen krijgt en dat je de rest van je leven op één en dezelfde plek woont en werkt. Zo niet? Dan ben je rijp voor de slacht...zoals ik dus!
Laat ik het zo zeggen, wij kwamen als gezin 28 jaar geleden in deze streek terecht. En na 28 jaar word je nog niet geaccepteerd omdat je gewoonweg niet van hier bent, niet hun taal spreekt en zeer zeker niet hun levensstijl hebt.
Het heeft mij dus ook heel veel moeite gekost om weer terug te keren naar deze plek, maar deed het voor mijn familie en natuurlijk ook voor mezelf om weer bij mijn familie te zijn. (wat een feest...maar ook dat ter zake...)

 



Ik ben als 13 jarige bij een manege annex melkvee bedrijf terecht gekomen hier in de buurt. Daar ben ik velen jaren blijven hangen en zelfs heel wat jaren in loondienst geweest. Ik werkte daar 80 tot 90 uur in de week met enorm veel liefde van mijn kant uit, maar had de pech dat de eigenaar verliefd op mij werd en nadat ik hem uiteindelijk onder politie begeleiding verlaten heb, hij de meest ongure verhalen rond heeft verteld over mij die je maar bedenken kan. Natuurlijk, daar kan je boven staan als mens, en doe dat dan ook, maar niemand die mij kan vertellen dat dat simpel is. Het is vergelijkbaar met de hel, en je zal het begrijpen als ik het hier allemaal uit ging leggen, maar dat doe ik niet. Kom dan velen en velen pagina's te kort...
Maar goed, ik heb twee collega's waar ik vrij close mee ben die daar nog paardrijden en dan hoor ik weer het één en ander aan verhalen die over mij de rondte in gaan waarvan ik denk waar heb ik het aan verdiend? Bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar woorden soms ook...

Dan kom ik uit op het maatschappelijk affect. Ik kan er niet mee leven dat mensen zo zijn. Ook al begrijp ik het wel (gewoon blind zijn voor...) maar neemt niet weg dat ik er op het moment helemaal klaar mee ben. Deze gehele maatschappij bestaat enkel nog uit haat, jaloezie, leugens en onechtheid. Voel je niet aangesproken, maar een ieder mag wel eens wat dieper in zichzelf gaan kijken...inclusief ik zelf!
En dan ga ik nog even een stapje dieper, richting het vrouw zijn. Dat is iets wat mij hoofdzakelijk bezig houd namelijk. Ze bestaan inderdaad niet meer. Iemand schreef dat een tijdje geleden hier als een reactie op Plazilla, en toen rezen mijn nekharen even overeind, maar ze heeft gelijk. En niet dat ik de vrouwen daar de schuld van geef, maar wel de maatschappij die ons vrouwen (het vrouwelijke energie) zo gevormd hebben. En dan spreek ik hoofdzakelijk over het mannelijke energie. De realiteit is dat we in een mannelijke energie leven.

 



Wat niet gezien word is het volgende:

Wij vrouwen hebben een hele proces mogen doorstaan sinds de emancipatie uit de grond is getrokken. Getrokken ja! (nog niet eens zo lang geleden) Waar we eerst huisvrouw waren en voor de kinderen en echtgenoot en huis zorgden, hebben we door die wet er nog een hele dag taak bij gekregen, namelijk een full time job. Hierbij niet zeggend dat een groot deel van de vrouwen het heerlijk vinden om te kunnen werken en er ook daadwerkelijk zelf voor kiezen, maar er is geen compensatie. Zeer zeker niet jegens alle kinderen die daaruit voort vloeien...

Nogmaals, ik werk in een bedrijf met 95% vrouwen. Onze teamlead is mannelijk en als je hem aan het eind van de dag verteld als vrouw zijnde (die niet gebouwd is om zwaar werk te verrichten) dat je moe bent, krijg je als antwoord, ''Ja, dat ben ik ook!'' Maar het verschil is, en dat ziet hij dus niet, dat wij vrouwen als wij thuis komen nog moeten koken en het huishouden moeten doen (en er voor man en kinderen moeten zijn) terwijl hij in zijn stoel kan zakken terwijl het eten hem opgediend word en het huis schoon is.

De vrijdag voor Kerst zijn wij om half 7 in de ochtend begonnen met werk en hebben gewerkt tot half 8 in de avond zonder dat we te eten hebben gehad of een extra pauze hebben gekregen en dat we pas om kwart over 7 te horen kregen dat we om half 8 stopte met werk. Ik zal jullie onze humeur maar niet vertellen maar die was ver en heel ver te zoeken. Allemaal vrouwen waarvan een groot deel ook nog kinderen hebben en mannen die dus niet kunnen koken en dat dus nog allemaal na half acht geregeld moest worden. In welk waanzin wereld leven we nog? Waar is het vrouwelijke energie gebleven?

Laten we eerlijk zijn, al het zorg wat in feite vrouwelijk is, is geprivatiseerd. Het grootste percentage die daardoor met alle eer en geld gaat strijken is mannelijk. Het zijn hoofdzakelijk mannen die de maatschappij in touwtjes hebben. Het zijn mannen die dingen uit vinden zoals de atoombom en snelle en nog snellere auto's. Ik denk ook niet dat een vrouw de euro heeft uitgevonden die voor onze ondergang heeft gezorgd, of die banken regeren. Dat soort zaken gaan nog allemaal door, terwijl er in de zorg hard gehakt word...
En waar een vrouw nog vecht voor een relatie is een man ver te zoeken...
(voel je absoluut niet aangevallen plazilla mannen, ik spreek hier over een meerderheid ;-))

 



Berin of modepopje?

Misschien een beetje persoonlijk:
Als vrouw alleen moet je een berin zijn om in deze maatschappij staande te houden, waar velen mannen toch graag een mode(l) popje zien. Klein, fijn, lang (blond) haar, dikke titten, mooie gelakte nagels, fijne spraak, goed geletterd en intelligent, humoristisch, altijd een lach op haar gezicht, goed kunnen koken, verzorgend, liefhebbend, carrière hebben met een degelijk inkomen, zelfstandig zijn, en dan het liefst ook nog creatief kunnen zijn met alles....Jeetje...waar halen we het allemaal weg? Allemaal positieve dingen uiteraard wat voor mij de werkelijke ingrediënten zijn voor een atoombom ;-) maar we kunnen niet zoveel zijn per dag....

Het grappige is dat ik ergens weet dat niet eens zoveel vrouwen vechten voor hetgeen ik voor het vrouw zijn vecht...maar ik kan het niet laten om er voor op te komen...

 

Emancipatie? Waar zijn de mannen daarin gebleven?


 

 

..PT..

 

 

 


 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.