Een stap uit de spiegel

Door Moneyq89 gepubliceerd op Sunday 21 October 21:05

Ik heb mijn ogen open, maar het is zwart. Ik heb twee tellen om me te verhullen in onzekerheid, maar dan weet ik waar ik ben. Mijn slaapkamer, mijn bed, onder mijn deken. De plaats waar ik een paar uur geleden in slaap ben gevallen. Mysterie opgelost.

 

Dat mysterie opgelost. Maar waarom ben ik wakker geworden?

Ik voel me licht slaperig, maar niet voldoende om in slaap te vallen. En er was iets, er is iets. Iets heeft me wakker gemaakt. Dat iets staat nu naar mij te kijken. Ik zie geen ogen, maar ik voel ze wel. Het branderige gevoel dat je in je achterhoofd hebt wanneer je iemand op de straat voorbij loopt en hij een blik over zijn schouder werpt. Zonder het te zien, weet je het. Je moet je inhouden niet ook om te kijken om je overtuiging te bevestigen.

"Goedenacht," hoor ik dan ineens.

Misschien had ik bang moeten zijn, maar mijn hart klopt even snel als seconden geleden. Er is iets vertrouwd in zijn stem dat me vertelt dat het goed is.

"Wat doe je hier?"

"Het werd hoog tijd dat ik kwam, vond je niet?"

Het was geen echte vraag, dus ik gaf ook geen echt antwoord.

"Ik zat al op je te wachten. Ik hoopte dat je kwam." Ik had het de afgelopen dagen al gemerkt, hoe langzaamaan beelden uit mijn hoofd waren verdwenen en woorden weg waren geglipt. Ik was oud genoeg en ik wist dat het onvermijdelijk was.

"Ik bied je een kans," begon hij. Dat waren betere woorden dan wat hij mij het laatst was komen vertellen. Toen had hij gezegd dat het alleen maar bergafwaarts zou gaan. "Ik bied je een mooie kans."

"Vertel," zei ik, me opheffend op mijn ellebogen. Ik duwde mijn hoofdkussen omhoog, zodat ik mijn hoofd erop kon laten rusten zonder plat te liggen. Ik zag hem nog steeds niet, maar ik moest toch overeind komen om hem "aan te kijken".

"Het vergeten gaat erger worden. Maar ik wil je de kans bieden drie herinneringen vast te houden. Het hoeft niet allemaal verloren te geraken." Dementie sprak met een lage, en zelfs prettige stem. Alsof we lange vrienden waren.

"Waarom?"

"Ik weet dat je mooie herinneringen hebt. Ik wil je niet kwellen, hoe vervelend dit al is zo." Hij wacht een moment terwijl de gedachten door mijn hoofd razen. "Dus, vertel me, wat zijn je drie mooiste herinneringen, wat wil je nooit meer vergeten?"

Je bent 70, 80, 90 en Dementie staat midden in de nacht aan je bed. Vergeetachtigheid sluipt in je hoofd binnen en doet je allerlei mooie herinneringen vergeten. Je hebt echter een kans gekregen: je drie mooiste herinneringen mag je behouden.

Wat zijn jouw drie mooiste herinneringen? Welke momenten zijn zo speciaal voor je dat je ze nooit meer kwijt zou willen? Zet ze hier, om ze voor altijd zwart op wit te hebben.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi bedacht en mooi beschreven. Ik zal eens diep in mijn geheugen spitten (nu het nog kan).
een mooie opdracht heb je hier neergezet .. graven in herinneringen om de mooiste voor eeuwig vast te leggen , ik duik in mijn archief om ze opnieuw naar boven te halen
Mooi en ook nog eens iets mysterieus........D
Ik zal me ook er in verdiepen maar duim voor jou Money
Leuk, en dank je!
Prachtig! Ik zal eens kijken wat ik ervan kan maken..
"Vind ik leuk".