Gastrocopie; een positief verhaal!

Door Agnes1966 gepubliceerd op Sunday 12 January 15:06

b89b64968fe88e7a159b4e2a01bd3f4a.jpg

Als je via Google intikt ‘gastrocopie’ zul je je verbazen over de vele negatieve ervaringen en horrorverhalen. In verband met vage maagklachten, moest ik er zelf ook aan geloven. Is het nu echt zo verschrikkelijk? Of valt het allemaal wel mee… lees snel mijn verhaal!

Wat is een gastroscopie?

Allereerst nog even een korte uitleg over wat gastroscopie nu precies is. Een gastroscopie is een kijkonderzoek van de binnenkant van de slokdarm, maag en het eerste deel van de dunne darm (twaalfvingerige darm). Het onderzoek wordt uitgevoerd met een kijkinstrument: de endoscoop. Een endoscoop is een dunne, flexibele slang die ongeveer de doorsnede heeft van een vinger. De arts brengt de endoscoop via de mond en slokdarm in de maag en twaalfvingerige darm. Aan het uiteinde van de endoscoop zitten een lampje en een camera. Het lampje zorgt ervoor dat de arts de binnenkant van uw slokdarm en maag goed kan bekijken. De beelden van de camera worden op een beeldscherm bekeken. Met een gastroscopie kan een arts vrijwel alle afwijkingen van de slokdarm en maag opsporen. Daarnaast kan de arts sommige dunne darmaandoeningen vaststellen of uitsluiten omdat ook het eerste deel van de twaalfvingerige darm bekeken kan worden.

f2a469cdf32facca4f4e0d11c999fc31.jpg

Een gastroscopie is een inwendig onderzoek. Dit heeft voor-en nadelen. Een belangrijk voordeel van de gastroscopie is dat de arts direct kleine ingrepen kan uitvoeren (bijvoorbeeld  weefsel voor onderzoek weghalen). In veel gevallen is de gastroscopie daarom het onderzoek van eerste keus.

Via de huisarts krijg je een verwijzing voor een gastrocopie. Meestal heb je dan al maagzuurremmers of andere medicijnen geslikt  of heb je klachten die nader onderzoek vereisen (je valt af, je hebt bloed in je ontlasting, of je hebt last van voedsel dat blijft vastzitten in de slokdarm). In de meeste ziekenhuizen kun je vrij snel terecht voor een gastrocopie.

Mijn ervaring

Toen ik hoorde dat ik doorgestuurd zou worden voor een gastrocopie, heb ik vanaf dat moment niet meer normaal kunnen slapen zo bang was ik. Nu ben ik ook een enorme angsthaas. Zelfs bij de tandarts zit ik in de wachtkamer met een hartslag van 200.

Vandaag om 14.15 uur was het dan zover. Ik zat eindelijk in de wachtkamer van de afdeling endoscopie van het Deventer ziekenhuis. Je wilt niet weten hoe zenuwachtig ik was. Terwijl ik daar zat was ik nog druk aan het oefenen om om heel relaxed door mijn neus te ademen, maar probeer dat maar eens met een hartslag van 200.

Eindelijk kwam daar een verpleegkundige aanlopen die mijn naam noemde. Ze was zeer vriendelijk en braaf liep ik met haar mee, alsof ik naar de slachtbank werd afgevoerd. Ik vertelde haar ondertussen met een trillende stem dat ik echt heel bang was en dat dat voornamelijk kwam door alle horror verhalen op internet. Mensen die nog liever doodbloedden, die de behandeling barbaars vonden en eindeloze discussies over wel of niet roesjes en nog veel meer afschuwelijke verhalen.

We liepen een behandelkamer binnen waar de arts zat en nog twee verpleegkundigen. Ik stelde me netjes voor en ging op de behandelbank zitten. De verpleegkundige die me had opgehaald, vertelde me precies wat er ging gebeuren. Ze sprayde een verdovingsmiddel in mijn keel (bitter, scherp smaakje) en gelijk voelde ik dat mijn keel compleet gevoelloos werd. Als ik eerlijk ben, vond ik dat het vervelendste van de hele behandeling. Ik probeerde heel rustig te blijven ademen door mijn neus. Maar de verpleegkundige gaf aan dat ik ook rustig door mijn keel mocht ademhalen. De enige kans is dat je je dan iets sneller verslikt. Ook dat is niet erg, je kunt gewoon hoesten. Je luchtwegen worden niet belemmerd tijdens het onderzoek!!

f41669494e3705ad2345d2e39c63ffa9.jpg

Ik zag dat de arts het slangetje met camera pakte. Eigenlijk was ik zo met mezelf bezig, dat ik er helemaal niet meer oplette hoe dik die slang nu eigenlijk was. Ik ging op mijn linkerzij liggen en ik kreeg een ‘bijtring’ in de mond (om te voorkomen dat de slang beschadigt). De arts bracht de slang in mijn keel. De verpleegkundige vroeg mij even te slikken. En terwijl ik dat deed, zei ze dat de slang al in mijn maag zat! Ongelooflijk. Volgens de verhalen zou ik moeten gaan kokhalzen en een heel eng gevoel in mijn keel krijgen, maar niets van dat alles!

Oké, het was een vreemd gevoel, dat wel. Maar door die lichte keelverdoving, voel je helemaal niks. De slang ging verder door de slokdarm naar de maag tot aan de 12-vingerige darm. Er wordt een beetje lucht in de maag geblazen waardoor de maag van binnen beter te zien is.  Dat voel je, maar is absoluut niet vervelend. Ik geloof dat ik ondertussen wel de hand van één van de verpleegkundigen helemaal fijn heb geknepen. Zij geven ondertussen aanwijzingen, maar ik moet zeggen dat ik behoorlijk in mezelf was gekeerd. Ik dacht telkens bij mezelf: er kan niets misgaan, rustig ademhalen, het is zo voorbij… en dat was ook zo. De slang werd er weer uitgetrokken (ook nu geen kotsneigingen) en de arts gaf aan dat het onderzoek al klaar was. Nou zeg… een makkie! Echt, ik zou zo weer gaan als het moet (niet voor de lol natuurlijk) maar zou me nooit meer zo druk maken voor een gastrocopie.

Het mooiste van alles was uiteindelijk dat er geen afwijkingen gevonden zijn. De arts heeft wel iets weefsel weggenomen (voel je niets van) om te kijken of er een bacterie in de maag zit.

Na afloop voelt je keel nog raar. Slikken lukt haast niet, maar je kunt gewoon vrij ademen! Samen met de arts en verpleegkundigen kon ik het filmpje van mijn eigen onderzoek nog even bekijken. Zag er prachtig uit (ik had zoveel foto’s bekeken op internet, dat ik dacht dat mijn slokdarm en maag er ook wel heel raar uit zouden moeten zien).

Mijn conclusie

  • Een gastrocopie is een zeer effectief en snel onderzoek.
  • Een narcose (roesje) is echt niet nodig (meer kans op complicaties).
  • Probeer rustig te blijven en concentreer je op je ademhaling (een goede tip vond ik: doe net of je aan bloemen ruikt, dan adem je automatisch door je neus).
  • Binnen 10 – 15 minuten sta je weer buiten!
  • Bang zijn en jezelf zenuwachtig maken is niet nodig.

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ben een meisje van 18 en heb er net één gehad , met keelverdoving. Het viel reuze mee , ik had m'n ipod meegenomen om muziek te luisteren , ik word heel rustig van muziek. Alleen in het begin een beetje gekokhalst maar ik bleef maar tegen mijzelf zeggen rustig blijven , rustig blijven en dat hielp enorm. Het was te doen en de horrorverhalen op het internet zijn sterk overdreven.
Nou, dat is het inderdaad..rustig blijven en niet in paniek raken. Misschien alleen maar goed dat wij van tevoren zoveel horrorverhalen hebben gelezen ;-). Hoop dat je uitslag ook goed is!
Ik ben allergisch voor alles wat ze door mijn keel willen duwen. Een sonde is bij mij, via de neus al amper in te brengen. Wanneer die eindelijk op z'n plaats zit, zoals de laatste keer, dan begin ik spontaan te kokhalzen en komt die er weer uit, dan moet het verhaal weer helemaal opnieuw. Het zal dus verschillend zijn, de één bij de ander. Mijn darmen zijn nu eenmaal superactief, zo ook mijn slokdarm, dus waarschijnlijk komt het daardoor.
Zelfs zonder verdoving van de keel valt het mee. Ik ben namelijk allergisch voor locale verdoving, dus dat zeg ik altijd. Ben namelijk al twee keer in een shock geraakt.
Fijn dat het meegevallen is en dat er niets gevonden is.