Een affaire... Hoe kon ik dat nou doen?

Door SingLie gepubliceerd op Wednesday 15 January 16:02

Het voelt alsof mijn buik doormidden scheurt. Kramp. Ik lig op de bank te woelen, maar geen enkele houding die de pijn verlicht. En even vind ik het prima. Alles beter dan die verschrikkelijke geestelijke pijn. Zonet mocht ik aanhoren dat mijn eigen opa en oma me nooit meer willen zien. "Denk maar niet dat wij jou er ooit weer inlaten hier!". Snikkend laat ik het telefoongesprek opnieuw een keer aan mij voorbij gaan. Ondertussen krijg ik een appje van een vriend; ''Dat er achter zo'n lief meisje zo'n vreselijk monster schuilt! Werkelijk... Dat zulke mensen bestaan!"  Ik zie mezelf al doorgestreept worden onder zijn kopje 'vrienden'. Hoe is het mogelijk dat ik zoveel heb kunnen verwoesten. Ik begrijp 't oprecht niet. 

Ja, ik had een affaire. En nee, ik heb dat echt niet gewild.  

Negen maanden eerder kom ik een man in de kroeg tegen. Hij is gescheiden, vijftien jaar ouder en heeft twee kinderen.  Dat maakt op dat moment ook nog helemaal niks uit. Er is duidelijk een klik. We praten aan één stuk door over de mooie dingen in het leven. En hij weet als de beste hoe hij me moet inpalmen. De complimentjes lopen op en ik, zwakkeling dat ik ben, ben niet weg te slaan bij deze charmeur. Wanneer hij vraagt of ik met 'm mee naar huis ga, sta ik snel weer met beide benen op de grond. "Euh sorry, maar ik heb een vriend. En ik ga nu ook maar weer eens!", zeg ik terwijl ik me schuifelend richting de kapstok beweeg. "Als jij zo de hele avond met mij staat te praten, vraag ik me af of het wel goed zit tussen jou en je vriend." Ik lach maar een beetje om zijn laatste pogingen om mij zijn bed in te krijgen. Weer zo iemand die zogenaamd weet hoe mijn relatie in elkaar steekt. 

De volgende morgen kan ik het niet laten om toch zijn Facebookpagina op te zoeken. Ik bekijk zijn foto's en krijg op hetzelfde moment een vriendschapsuitnodiging. We beginnen een privé gesprek. Ik moet eventjes aan 'm kwijt dat het niet mijn bedoeling was om hem die avond daarvoor zo lang aan het lijntje te houden. Ik had mijn vriend of relatie eerder ter sprake moeten brengen.                                                 Aan het gesprek die dag lijkt maar geen einde aan te komen. De meeste uiteenlopende onderwerpen komen voorbij. Ik geniet van de diepgang, zijn denkwijze en de kleine discussies.                                   Zijn niet-onopvallende interesse in mij kap ik tussendoor een paar keer af. Mooie gesprekken, oké, maar ik word niet zijn 'Vijftien jaar jongere blondine' - project.  Daar pas ik voor. 

De dagen en weken die daarop volgen blijven we praten. Elke keer, als het even kan, grijp ik naar mijn telefoon.  Ik keur het goed voor mezelf omdat ik denk dat er straks toch wel een einde aan gaat komen. De onderwerpen raken een keer op. 

Vijf weken na die eerste ontmoeting, zit ik met mijn vriendin Sara aan de bar in diezelfde kroeg. Op een gegeven moment stapt hij binnen. Met hart slaat hoog in mijn keel. Ik begrijp zelf niet wat me overkomt. Sara kijkt van mij naar hem en weer terug. "Ik weet niet wat er is, maar ik zie aan je dat er wat met je gebeurt nu hij daar binnenkomt'', zegt ze.  Sara is op dat moment de eerste die ik over hem vertel. En zij blijft tot begin december 2013 ook de enige. Sara verdwijnt eerder naar huis dan ik en meneer de Charmeur lokt me met zijn ogen.  We praten even, dansen even en staan vervolgens samen op straat. Hij pakt mijn armen vast en probeert me te zoenen. "Nee, dit kan niet.", zeg ik.  Ik geef hem een kus op zijn wang en ga naar huis. Met een enorm naar gevoel kruip ik naast mijn vriend, die heerlijk vredig ligt te slapen, in bed. 

Ik wil dit niet. Mijn vriend is goed voor me. Hij is lief en ik heb plezier met hem. Na zes jaar kunnen we nog steeds ongelooflijk lachen. Ik wil dit niet. 

Ik besluit niet meer contact te zoeken via Facebook en verlang dat ook van hem. Wanneer dit niet lukt verwijder ik hem van Facebook. Maar na vier dagen word ik gek. Ik lijk wel verslaafd. Na een week is hij alweer tussen mijn Facebookvrienden te vinden. Ik heb 'm gemist en de gesprekken gaan verder, alsof hij nooit is weggeweest. Het wordt steeds linker. We praten over mijn relatie en wat ik daarin mis. Het onderwerp 'seks' wordt steeds vaker aangesneden. En ik weet precies wat hij fijn vindt.  Ook al is er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt; 'Stoppen, het kan nu nog. Dit gaat te ver.' , ik kan niet meer stoppen.

Ik begin te twijfelen aan mijn relatie. In mijn hoofd maak voorstellingen van een relatie met hem.  Past hij misschien wel veel beter bij me? Sara zegt dat ik op avontuur ben. Ze adviseert heel voorzichtig dat ik eens iets met 'm moet afspreken, om te ontdekken of t 'echt' is; of mijn gevoelens in de virtuele wereld wel het zelfde zijn als in de 'echte'. Mijn eerste reactie is: Nee, dat ga ik echt niet doen!  Maar op een gegeven moment weet ik niet meer wat ik moet met al die twijfels. We spreken af.  Samen lopen we door een stad ver van hier, zitten in een pizzeria waar ik mijn eten niet wegkrijg door de zenuwen.  Het begint ongemakkelijk. Heel ongemakkelijk. Maar 't voelt alsmaar vertrouwder. Het voelt zo goed.  Eenmaal in de auto draait hij zich naar me toe en vraagt: 'Mag ik je zoenen?". Ik schud nee, maar doe ja.  En eerlijk gezegd voelt dat op dat moment helemaal niet zo vreselijk slecht.  Pas als ik thuis ben heb ik het gevoel dat ik in een hele nare droom zit. Dit kan niet waar zijn. Ik heb gezoend met een ander, terwijl ik altijd heb gezegd en geloofd dat ik dat nooit, maar dan ook nooit, zou doen. 

Dit was ongelukje. Het mag nooit weer gebeuren en ik vertel hem dat hij er met niemand over mag praten. Ik wil het vergeten. 

Maar vanaf dat moment heb ik mezelf niet meer in de hand. Ik wil hem zien, steeds vaker. Er komen meer afspraakjes en ik kom zo nu en dan bij hem thuis over de vloer. Ik mag zelfs z'n kinderen een keer ontmoeten. Voor hen ben ik gewoon een vriendin van papa die gezellig langskomt. Zelf bedenk ik hoe het zou zijn als ik een soort van stiefmoeder voor hen zou worden.  En ik krijg ook regelmatig te horen dat hij niets liever zou willen. Hij wil mij als de enige vrouw in zijn leven, en ik wil dat andersom ook voor hem zijn. 

Hij begint dingen van mij te verwachten. Verwacht dat ik op bepaalde momenten bij hem ben, terwijl dat niet altijd kan. Uit woede zet hij me soms onder druk. "Als je dit weekend niet bij me komt, dan print ik ons hele gesprek uit en gooi ik bij jullie door de brievenbus!". Ergens weet ik dat hij dat nooit zou doen, maar ik ben bang, en zorg ervoor dat ik het weekend bij hem langs kan. 

Mijn liegen wordt alsmaar beter en ik haat mezelf daarom. Zo nu en dan plan ik een leuk uitje met mijn vriend. Het is altijd gezellig en ik lach. Toch huil ik inwendig om de grote rotzooi die ik er van heb gemaakt. Ik weet niet wat ik moet doen. Het voelt alsof ik geen van beide kwijt wil, maar het meeste van alles wil ik beide, en alle mensen om me heen, geen verdriet doen. 

Vaak genoeg ben ik er even helemaal klaar mee en doe ik een berichtje de deur uit, dat de affaire moet stoppen! Hij vindt het niet fair. Elke keer als ik me niet goed voel bij de hele situatie is hij diegene die ik aan de kant zet. "Als jij niet alles opbiecht aan je vriend, dan ga ik het doen.", krijg ik na het zoveelste 'ik wil er mee stoppen'-berichtje van hem terug. 

Ik ben bang dat ik hier nooit uit ga komen en wens regelmatig dat ik een aantal maanden terug kon in de tijd. 

Begin december vindt mijn vriend dingen op mijn computer die vraagtekens oproepen. Of waarschijnlijk had hij al vraagtekens en heeft daarom mijn laptop eens opengeslagen. Hij vraagt me wat er aan de hand is en ik vertel wat er gaande is. Hij is intens verdrietig, en dat doet mij zoveel pijn.  Ik wil zijn gebroken hart bij elkaar rapen en het lijmen. Wat zou ik graag willen dat ik dat kon, maar het is te laat.  Hoe kan ik iemand die zoveel van mij houdt, zoveel pijn doen? 

Op dit moment zijn we een aantal weken verder. Mijn vriend heeft deze week het hele verhaal in details aan mijn oude opa en oma vertelt. Ze hoeven me niet meer te zien. En zo zijn er veel meer die niks meer van mij moeten weten. En ik begrijp de woede. Het is ook verschrikkelijk. Ik hoop daarom ook zo dat er mensen zijn die wat kunnen leren van mijn verhaal en zelf nooit zo'n fout zullen begaan. Want dit mag niemand aangedaan worden. Beeindig een relatie als je twijfels hebt of steek er de nodige energie in zodat de twijfels verdwijnen, maar laat nooit ruimte ontstaan voor een ander. 

Ik ben veel vrienden en familie kwijtgeraakt. Mensen die roepen dat ik een ijskoud persoon ben en dat ik dit zo heb 'gewild'. Maar ook ik heb hier verdriet van...en nee, ik heb dit niet gewild.

Gelukkig herken ik nu mijn echte vrienden, die mij niet meteen veroordelen voor wat ik heb gedaan.

Heb lief mensen! 

 

 

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik zou echt héél graag even via berichten met je praten hierover... Zie me als een lotgenote.

Mvg