De droom op de berg

Door Geroniemo gepubliceerd op Thursday 16 January 01:05

Deel 1 in een serie van..?

''Jezus man.. Hoelang moeten we nog?'' Ik zucht. Als ik had geweten dat het zo lang had geduurd voordat we 's een keer boven zouden zijn, was ik nooit meegegaan. Maar genomen beslissingen zijn niet terug te draaien, dus zet ik de volgende stap. ''Je weet dat dit het waard is.'' ''Oja? Ik ben er nog nooit geweest, weet je nog? Ik ken het alleen uit mijn dromen, en van alle verhalen die jij hebt verteld. En alle dromen zijn bedrog. En jouw verhalen waarschijnlijk ook, aangezien je het altijd zo aandikt.'' De persoon die voor me loop stopt. Hij draait zich om en kijkt me aan. Een blik die ik maar al te goed ken: deze reactie werd niet positief ontvangen. Ik glimlach. Hij keert zich om en zwijgend vervolgen wij onze reis.

 

In mijn dromen was het zo mooi geweest. De bomen hadden het hele jaar door groene bladeren, de bloemen waren veel kleurrijker dan beneden. Er waren geen lastige mensen, aangezien het zo rustig was op de berg. Even was het leven perfect. Ik kon het wel uitschreeuwen, zo gelukkig was ik. Het was een groot, oud huis met een prachtig uitzicht..

 

''Weet je wat er niet klopte aan mijn droom?'' ''Nee.'' Een kortaf antwoord. Ik had dat van daarnet niet moeten zeggen. Erover heen praten, of mijn excuses aanbieden? Het blijft even stil. ''Het huis staat op een berg. Maar in mijn dromen had ik uitzicht over weilanden, met bomen, paarden, hekjes, sloten. En naast het huis stond een ander huis, met een stal waar een paard in stond. En er was een weg, waar auto's op reden. Maar dat gebeurde niet, omdat het er zo rustig en verlaten was..'' ''Je zal het vanzelf wel zien. Geloof me als ik zeg dat het al je dromen zal overtreffen.'' Ik knik. Hij zal wel gelijk hebben. ''Hoelang nog?'' ''Paar kilometer. Maar we moeten nog een flink stuk omhoog.'' Het blijft weer even stil. ''Het laatste stuk, als we omhoog moeten, dat is het mooiste.. Prachtige bomen met mooie bladeren, leuke kleine huisjes.. Beetje Anton Pieck-achtig. En een pad van stenen. Telkens als ik daar loop..'' ''..wil je het uitschreeuwen van geluk.'' Hij draait zich om. Hij lacht, ''hoe weet je dat?'' Ik glimlach. ''Zo was het in mijn dromen ook.''

Dit zijn de momenten die ik het meest koester. Op dit soort momenten is alles goed. Het is nooit uitgesproken, maar we zijn elkaars beste vrienden en we weten het van elkaar. Met een glimlach stap ik flink door. Het wordt tijd om mijn dromen uit te laten komen.

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi geschreven!
(zin om met de schrijfopdrachten mee te doen?)
Heel mooi geschreven!
(zin om met de schrijfopdrachten mee te doen?)