De London Drug Trial Catastrophe, wat ging er mis?

Door Easy Science gepubliceerd op Friday 06 December 21:20

In mijn andere artikel "Geld verdienen als proefpersoon, wel zo'n goed idee?" leg ik uit dat proefpersoon zijn niet 100% veilig is, ookal zijn er nog zoveel tests vooraf gedaan op een geneesmiddel.

Maar wat ging er nu precies fout in de "London Drug Trial"? Daar hebben we eerst een klein beetje voorkennis voor nodig voor het immuunsysteem die ik hier zal toelichten zonder al te diep op het hele systeem in te gaan.

Het immuunsysteem

Het immuunsysteem is een erg complex systeem. Onder andere bevat het immuunsysteem verschillende soorten cellen die reageren wanneer er een microbe binnen komt. Een van die cellen is de T-cellen. Een ander type cellen genaamd de dendritische cellen (=antigeenpresenterende cel) doden een microbe (ook wel antigeen genoemd) en nemen hier een stukje van. Wanneer ze bij de T-cellen aankomen presenteren ze dit stukje antigeen aan de T-cellen. Wanneer ze dit zien gaan ze prolifereren (vermenigvuldigen) en differentieren (zich in verschillende cellen ontwikkelen). Deze cellen zorgen ervoor dat de microbe aan wordt gevallen en dat de cel onthoudt wat ze moesten doen tegen deze indringer. Dit zijn de T-helper cellen (helpen met het opruimen van de microbe door macrofagen en andere immuunsysteem componenten te activeren door middel van cytokinen vrij te stellen (=signaal moleculen)), cytotoxisch T-cellen die cellen doden met microben erin en T-geheugen cellen die onthouden wat ze moeten doen tegen deze microbe.

Wat gebeurde er in de trial?

De trial werd eerst op apen getest. Er werd TGN1412 gebruikt. Deze activeerde de regulerende T-cellen. T-cellen die het immuunsysteem dus afremmen. Zo hoopten de onderzoekers dat dit dus een uitkomst zou zijn voor mensen met auto-immuunziekten en dat TGN1412 dus de cellen zou afremmen die zorgden voor weefselschade (door een te heftig immuunrespons op de eigen cellen ipv die van microben).

Maar wat gebeurde er nu bij de mensen? Hier werden niet enkel de regulerende T-cellen geactiveerd maar ook de helper T-cellen die dus zorgden voor een wervelstorm aan cytokinen. Deze cytokinen gingen heel veel immuunreacties triggeren waardoor er juist een overexpressie kwam van immuunreacties in plaats van een demping. Hierdoor kregen de proefpersonen ernstige hart- en nierproblemen.

Waarom komt er dan geen wervelstorm van cytokinen bij een infectie?

De dendritische cellen die hun stukje microbe presenteren aan de T-cellen doen dit door middel van een extra stimmulatie. Nadat dit stukje gepresenteerd wordt verschijnt er een B-7 verbinding op de dendritische cel die bind met de CD-28 verbinding van de T-cellen. Door deze "extra controlle" weet de T-cel nu zeker dat hij gestimuleerd wordt en dat het geen vals alarm is waardoor hij gaat prolifereren en differentieeren. Echter hebben wij maar beperkte hoeveelheid dendritische cellen en dus ook B-7 verbindingen die een binding met de CD-8 receptoren aan kunnen gaan op de T-cel. Daarbij wordt je maar geinfecteerd door één microbe waardoor er nooit genoeg dendritische cellen met B-7 zullen ontstaan om alle CD-28 te triggeren op de T-cellen. Dit reduceerd dus nogmaals de hoeveelheid reactie van het immuunsysteem. Bij de test was dit niet het geval. Er werd TGN1412 toegedient en dit was dus in voldoende dosis om wèl alle CD-28 op T-cellen te triggeren waardoor er een enorm immuunrespons ontstond.

Zo blijkt maar dat op proefdieren testen toch niet altijd een garantie bied op een veilig geneesmiddel voor menselijke proefpersonen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.