En toen leerde ik liefde kennen

Door Anastacia gepubliceerd op Wednesday 15 January 10:43

 

En toen leerde ik liefde kennen

Ik zag dat je perfect was en ik hield van je. Toen zag ik dat je niet perfect was en ik hield nog meer van je. Ik was niet op zoek en niet van plan verliefd op je te worden maar het gebeurde.  Ik liet me door je raken, van liefdevol zacht en teder tot boosheid, frustratie en afwijzing en zielepijn. Alles wat er in me geraakt kon worden werd geraakt. Ik voelde me soms diep gekwetst wat me enorm frustreerde. Wie had kunnen bedenken dat deze moeilijke en pijnlijke periode achteraf zo’n waardevolle periode zou blijken te zijn. Wie had kunnen vermoeden dat het me zoveel meer zou geven dan wat ik had gekregen als je me had gegeven wat ik wilde.  In het begin als je me zo raakte projecteerde ik het op jou. Ik reageerde zoals ik altijd deed, ik wilde mijn pijn op de plek houden maar bij jou bleek dat niet te werken.ohh wat was je goed.. Ik was vaak bang dat ik je kwijt zou raken als ik je zou zeggen wat ik voelde, maar jezelf kwijtraken is veel erger..  Als ik mijn pijn en onvrede op jou projecteerde bleef je stil. Je stilte deed me nog meer pijn dan ik al voelde en daarboven op voelde ik me afgewezen. Ik kan het wel jou neer willen leggen en ik kan wel zeggen dat jij mij pijn deed maar eigenlijk  deed je niks. En hoe kon je ook weten wat me pijn deed, daar was jij niet verantwoordelijk voor realiseerde ik me toen ik geen keus meer had dan te gaan voelen. Ik kan mijn mijn boosheid wel op jou willen projecteren  maar wat moest jij er eigenlijk mee vroeg ik me af..het is immers niet jou verantwoordelijkheid. Oke soms kun je wel nagaan dat zwijgen pijnlijker is dan een antwoord. Jou stilte liet me geen keus, ik werd terug geworpen op mezelf, keer op keer. Stilte was mijn grootste vijand. Die stilte raakte thema’s in mij zoals afwijzing, loslaten, me niet van waardvoelen,  mijn grenzen,  boosheid en het alleen zijn versterkte het gevoel van gemis naar jou  wat voor mij ook heel pijnlijk voelde.

In het begin sprong ik tegen het plafond, hevige weerstand en boosheid… om dat ik de pijn, gekoppeld aan deze thema’s me raakten tot in mijn ziel. Ik wilde dit echt niet voelen, de pijn was zo intens dat ik me onmachtig voelde. Ik wist niet hoe ik moest reageren. Ik vocht en was boos ik zat volledig in de projectienaar jou, want jij raakte me immers in mijn pijn. Het leek wel alsof je het feilloos aanvoelde en bewust niet reageerde, maar vaak genoeg raakte het jou ook. Jij koos voor de stilte, jij wilde niet voelen en ging gewoon een stap harder werken.  Ik kreeg niet van je wat ik wilde maar precies wat ik nodig had. Als het me dan helder werd dat je echt niet ging reageren dan gaf ik uiteindelijk de strijd op en ging voelden. Maar voelde me wel afgewezen door je en enorm in de steek gelaten. Dit soort situaties kwamen met regelemaat voor. Dat raakte me in mijn onzekerheid en mijn angst om je kwijt te raken. De angst je kwijt te raken leek een trouwe metgezel te worden totdat ik de pijn daarvan durfde te voelen. Stilte beschouwde ik als mijn vijand totdat ik me realiseerde wat een cadeau stilte is en wat een kracht. In mijn relatie met jou ben ik ook behoorlijk mijn grenzen tegen gekomen. In het begin liet ik je er nog overheen walsen. Ergens wist ik niet zo goed waar mijn grenzen lagen…hoe moest ik ze dan aangeven…nou jij houding heeft me behoorlijk uitgedaagd om mijn grenzen te gaan voelen ….als ik me zo boos voel omdat ik mijn grens voel kan ik er niet langer meer om heen. Wat heb ik in het begin toch veel op jou geprojecteerd, totdat ik me besefte dat niet jij maar ik zelf verantwoordelijk was voor wat ik voelde. Wie had ooit kunnen bedenken dat iemand me zo zou kunnen raken, of dat ik uberhaupt toe zou staan me zo te laten raken. Dat ik van je hield was een reden dat ik bleef en omdat ik wilde gaan voor mijn innerlijke groei. Ik geloof dat ik  wel een groeispurt gemaakt sinds ik met je ga.

 

                                        

 

Als ik je in mijn boosheid  duidelijk wilde maken dat ik mijn grens bereikt had en er klaar mee was, sloeg ik dicht…het punt is bij mij dat als ik heel boos ben dat ik zoveel tegelijk wil zeggen dat het er niet in één kan, dan voelt het alsof ik zoveel kracht opbouw in mijn keel dat ik dichtsla. En alles wat ik bedenk om te zeggen is niet goed genoeg omdat het de lading niet dekt. Het kost me behoorlijk wat energie en kracht om in stilte te blijven naar jou toe.

Eerder als ik boos was dan zat ik atijd in mijn denken en projectie. Dat deed me pijn in mijn keel en hart. Pijn in mijn keel omdat ik in korte tijd zoveel kracht, zoveel vuur opbouwde in mijn keel, die daar vastsloeg omdat ik de energie smoorde op het hoogte punt en pijn in mijn hart omdat ik uit verbinding ging. Nu kan ik ondanks dat de boosheid nog steeds groot en heftig kan aanvoelen de kracht vinden om te observeren en het op een veilige manier uiten zonder daar de ander mee te schaden en de verbinding met mijn hart open houden om de boosheid te transformeren. En terwijl ik dat proces de ruimte laat kan ik rustig mijn acties ondernemen en uitspreken naar de desbetreffende persoon wat ik uitgesproken wil hebben.

Door mezelf toe staan me te laten raken in de stiltes, door tte accepteren terug geworpen te worden op mezelf, door verantwoordelijkheid te gaan dragen voor mijn pijn leerde ik liefde wat liefde werkelijk in houd. Door verantwoording te dragen voor mijn pijn waardoor deze transformeerde leerde ik mezelf kennen, doordat ik mezelf leerde kennen begon ik jou werkelijk te zien. Door jou werkelijk te zien leerde ik compassie te voelen. Doordat mijn hart weer te openen kon ik weer mijn eigen waarde voelen. Doordat ik mijn eigenwaarde weer kon voelen herstelde ook mijn zelfvertrouwen weer. Hoe mooi om te ervaren hoe dit alles met elkaar samen hangt, hoe dit alles met elkaar in verbinding staat. Naar jou toe werd ik steeds rustigeromdat ik meer in verbinding met mezelf was het gevoel van behoefte in kracht afgenomen om iets van jou te moeten of willen krijgen. Twee keer heb jij geprobeerd je gevoel voor mij te blokkeren. Beide keren zei je niets maar voelde ik het wel. Alleen was de tweede keer niet fijn omdat het voor mij zo onverwacht en zonder aanleiding kwam. Het ene moment beloofde je me dat je zou komen te praten en het andere moment had je voor jezelf blijkbaar besloten helemaal stil te blijven. Uiteraard frustreerde dit me enorm want ik wist niet wat ik er mee moest. Ik wilde het voor mezelf graag afsluiten en verder gaan maar gevoelsmatig lukte me dat niet. De verwarring was zo groot, ik hield van jou en voelde dat jij ook van mij hield waarom liet je dat dan niet zien, waarom waarom waarom, ik bleef heel erg zitten met het gevoel waarom…waardoor het met jou niet los kon laten. Ik voelde me boos en verdrietig maar dat hield ik voor mezelf. Als jij ervoor koos stil te blijven zat er voor mij niets anders op dan verder te gaan met mijn leven. Het was niet mijn keuze, mijn hart lag bij jou. Innerlijk voelde ik me verteerd door verdriet, verwarring en een verlangen naar jou. Waar ik ook ging met mijn energie tatse ik voortuderend de ruimte af in de hoop je te vinden maar ik vond in die zin geen verbinding. Toch bleef ik voelen in mijn hart. Ik voelde je in mijn hart 24 uur per dag en 7 dagen per week en als ik dan alleen was dan omarmde ik je in mijn hart, met heel mijn hart. In deze stilte liet ik je weten dat als je me niet afwees met woorden en niet toe liet met daden het voor mij hier stopt. Ik liet je weten dat ik koos voor mezelf. Jij bleef stil

 

                                      

 

Ik ging verder met pijn in mijn hart mezelf keer op keer vertellend dat het zonder jou zou zijn om mezelf tegen beter weten in te overtuigen van mijn gevoel.. Er kwam een ander op mijn pad. Ik twijfelde of ik hem toe zou kunnen en willen laten of  dat ik hem op een afstand zou houden. Hij gaf me aandacht, hij begreep me , hij is zo lief. Uiteindelijk zou blijken dat ik het niet kon omdat ik me niet voor 100 % kon geven. Hoe ik ook genoot van zijn aandacht en liefde…

Ik hou onvoorwaardelijk van je. Dat kan ik zeggen omdat  mijn liefde voor jou onveranderd blijft nadat ik me gekwetst heb gevoeld door je. Omdat ik geen voorwaarden meer hoef te stellen aan hoe het zou moeten gaan. Omdat ik je los kan laten zonder de angst dat ik je kwijt zal raken. Omdat ik het belang ervan zie dat jij je eigen pad loopt. Door jou in je waarde te laten hierin laat ik mezelf in mijn waarde. Het voelt als het komen en gaan van eb en vloed. Ik voel me voor het eerst een individu met een eigen leven en eerlijk gezegd heb ik ook nog deze ruimte nodig als een soort van herstel periode. Nodig om te genieten van mezelf. Ik vind het heerlijk om mijn leven vanuit mijn kracht te ervaren. Mochten we dan toch samen komen dan is dat vanuit onvoorwaardelijke liefde waarin je vrij bent, waarin je helemaal jezelf kunt zijn. Waarin de kans om jezelf erin te verliezen afwezig is.  Ik kan wel stellen dat het grootste cadeau wat ik mezelf heb gegeven door in relatie met je te blijven is dat ik daardoor  de stenen kreeg om mezelf weer op te bouwen.. Als dat geen onvoorwaardelijke liefde is …?

Pas nu realiseer me nu hoe grenzeloos ik me altijd heb gevoeld, zo vloeibaar en onoverzichtelijk. Als een oceaan zo groot dat je geen begin of einde ziet als je je in het midden bevind…ik had geen idee hoe ik mijn energie bij me moest houden, ik voelde me zo zwaar qua energie. Ik voelde geen begin of einde, ik wist niet waar mijn energie begon of waar  het stopte. Ik wist niet waar mijn energie overging in de ander. Ook al bevind ik me in dit lichaam, energetisch was ik zo lek als een zeef. Ik voelde me overal en nergens..Ik werd gek van mezelf. Ik vond altijd  zoveel dingen leuk dat ik in zeven sloten teglijk liep, niet in staat het samen te brengen. Niet in staat het concreet te maken voor mezelf…nu is het me eindelijk helder waarom alles steeds zo in elkaar overliep. Wat is het fijn om eindelijk mijn grenzen te kunnen voelen? Wat is het fijn om eindelijk onderscheid te kunnen maken tussen mijn energie en die van een ander? Ik heb hard gewerkt aan mezelf, ik heb mezelf eindelijk bij elkaar kunnen pakken. Nu pas kan ik zeggen dat ik het gevoel heb op eigen benen te staan. Nu voel ik me een individu. Nu voel ik me veilig in mezelf, eindelijk is fijn om met mezelf te zijn.

           

 

 

                                                               Anastacia©2013

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
prachtig mooi om je zelf in de liefde voor de ander te leren kennen.
Wow... het lijkt wel of je mijn situatie aan het beschrijven was... Ik kan alleen tegen je zeggen: goed van je dat je er zo goed mee om kunt gaan. (helaas bij mij niet zo het geval)
Ik kan alleen maar zeggen...oefening baart kunst.heb geduld met jezelf. En als je vragen hebt mag je me altijd een pb sturen :)
Ik kan niet goed met die stilte van de andere om. Je blijft teveel met vragen zitten denk ik en als dat heel lang duurt, denk ik niet echt dat dat positief is...
Dat herken ik, hoe jij er mee omgaat, welke keuzes jij maakt bepaald hoe je het ervaart
Diepe emoties en je vloeibaar voelen als een oceaan en nu je eigen energie los zien van een ander, sterk en erg mooi geschreven
:) Dankje...even op adem komen in mezelf
Sterkte
Het is jou gevoel, en vaak is dat het juiste. Al denk ik wel dat in een relatie belangrijk is om elkaar gedeeltelijk los te laten, is het net zo belangrijk om een eenheid te vormen.
En dat betekend in veel gevallen water bij de wijn doen, op elkaar ingespeeld raken. En ook dingen uit praten, zodat je elkaars gevoelens leert begrijpen.
Een relatie is nemen en ook geven en mag naar mijn idee nooit van één kant komen. Het moet in balans zijn. Succes naar het balans zoeken.
Liefs Vuurvlinder.
Voor nu voelt het eerst belangrijk om de relatie met mezelf aandacht aandacht. Hoe de relatie met hem zich ontwikkelt laat ik voor nu los, voel daarin een vertrouw dat dat zijn weg vindt
Liefs Anastacia