Kan je van een adoptie kindje net zo veel houden als van je eigen vlees en bloed?

Door Daan01 gepubliceerd op Tuesday 08 January 13:01

De vraag die ik mijzelf de laatste tijd vaak stel.

Omdat het voor ons niet mogelijk is om zelf zwanger te raken hebben wij onszelf de vraag gesteld of het mogelijk is om van een adoptie kindje net zoveel te houden als van je eigen vlees en bloed. Voor mijn vriend was dit direct duidelijk. Ja natuurlijk, je voedt het op als je eigen kindje en je krijgt er daardoor een band mee alsof het je eigen vlees en bloed is. Voor mij is dit nog niet zo heel erg vanzelfsprekend. Ik bedoel..kinderen van een ander vind ik altijd erg leuk hoor, maar als ze weer gaan ben ik altijd blij dat ze niet van mij zijn. Niet omdat ze niet leuk zijn hoor. Maar meer het idee dat ze niet van jou zijn, maakt het voor mij moeilijk om kleine ondeugendheden van ze te verdragen.

Wat ik mij afvraag..

Ik vraag mij af of ik de enige ben die zo'n gevoel heeft of dat het heel normaal is dat je daarover twijfelt. Ikzelf heb dit nog nooit van iemand gehoord. En nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook geen ouders ken die niet zielsveel van hun adoptiekindje houden. Maar toch dat gevoel blijft.

 

Stel je eens voor.

Ik stel me een situatie voor dat het kindje al wat ouder is en weet dat het geadopteerd is. Er komt een moment dat ze je voor de voeten gooien dat je toch hun echte moeder niet bent. Dit  lijkt mij verschrikkelijk pijnlijk. Je wordt weer teruggeworpen op je eigen verplichte kinderloosheid en denkt..je bent NIET echt van mij. Of denk je dat in zo'n situatie niet? Ik weet het niet. Wel weet ik dat als ik een kindje adopteer samen met mijn vriend ik ervan moet kunnen  houden. Dat is toch de reden dat je over adoptie denkt  neem ik aan. Ik weet het niet maar ga er zeker nog over nadenken. Tips zijn natuurlijk altijd welkom!!

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben adoptie moeder, nee ik ben moeder, we hebben twee prachtige dochters die ondertussen 28 en 24 zijn.. Ik ben moeder en of dat nu van een eigen of niet eigen kind is maakt helemaal niets uit. Jij bent de moeder! Eerlijkheid en duidelijkheid naar je kind toe is heel belangrijk. Je bent niet de biologische moeder, maar jij bent wel de moeder die ze liefde geeft, die er is als er een pleister geplakt moet worden, die ze knuffelt als ze verdrietig zijn. Geef ruimte aan de biologische moeder, die bestaat. Maar jij bent er! Onze meiden zijn geboren in India, ze weten dat daar hun roots liggen. Maar ze weten ook dat hier hun thuis is. heel veel succes!
Misschien mis je wel het baringsmoment en de band vanuit de buik en wellicht ervoor...want ik voel me wel heel anders naar mijn kinderen die via m'n buik m'n leven inkwamen zeker omdat het een band schept met ideeen als misschien is er een God en waren wij altijd ook voor dit leven al samen...
extra sterk werd met die gedachten het gevoel dat ik zo blij ben dat via God of welk lot dan ook deze kinderen niet via een andere moeder zijn gekomen maar bij mij, omdat ze bij me horen...en alles gaat nu dan volgens die gedachten zoals het "hoort"
Maar wie weet is dat een illusie die zich ontwikkelt met de jaren... omdat ik geen andere gedachten hoef te ontwikkelen, mijn situatie is zo gegaan....en ik voel me niet beter af hoor....ik leef alleen zo volgens mijn situatie en bedenk dan zoiets kinderlijks eigenlijk en eerlijk gezegd over mezelf...want wat kunnen mensen nu weten over wat de juiste reden moet zijn....
ik herkende m'n kinderen wel echt en ben dankbaar dat ik toch zelf kinderen kreeg, dan zijn ze in ieder geval niet door de hel van de rede waarom kinderen meestal moeten worden geadopteerd geweest, maar meteen veilig bij mij...
Maar wie weet als die gedachten waar zouden kunnen zijn, zoals ik ze bedenk kunnen andere gedachten die sommige mensen bedenken ook heel waar zijn en die geloven heel anders
....wie weet komen via het lot je eigen kinderen via een andere moeder...mijn kinderen hadden bijvoorbeeld ook nooit een band met hun biologische vader heel gek, achteraf past dat compleet in de realiteit hij is er nooit voor ze...
Dus of de band zou het kunnen zijn waarom je "je eigen" toch alsnog krijgt via een omweg, of zijn er altijd hele andere redenen waarom dingen gebeuren...mensen bedenken van alles...
Ik hoop dat je vrede vind in jouw gedachten en gevoelens en heel gelukkig wordt...super lief als moeder vind ik wel aan je dat je zoveel vooraf na denkt, dat alleen al is super lief en een goede start...
Zeker als uiteindelijk de waarheid zou blijken dat een kind alleen maar een moeder nodig heeft die voor je zorgt en een kind een mens is van de wereld die toevallig bij jou komt...sommige mensen geloven juist dat...en dan zou je jezelf en dat mooie kindje enorm te kort hebben gedaan door iets anders te gaan geloven...omdat dat kindje bij jou beter af zou kunnen zijn, dan in z'n huidige situatie, waar dat kindje nu op je wacht en bid voor iemand zoals jij.
Zolang jij en je kindje vrede vinden bij een adoptie en blij kunnen zijn is het volgens mij al goed...Je hebt wel een kind gered uiteindelijk wie kan dat nu weer zeggen, jij.
Ik was uiteindelijk gewoon te bang voor dat soort dingen...ik vind het heel knap van je om adoptie te overwegen!
Heel veel sterkte en succes...!
Heftig. Hier heb ik ook over zitten nadenken toen ik begin dit jaar een miskraam kreeg. Wat nou, als het nooit zou lukken? Zal ik dan ook in staat zijn een kindje te adopteren? Bereid zijn door de hele rompslomp te gaan die andere ouders niet hoeven te ondergaan. Onder toezicht blijven staan, vreemde blikken krijgen van andere mensen. Voornamelijk woede voelen.
Maar aan de andere kant. Hoe mooi is het als je een hulpeloos kindje een goed thuis kan bieden.
Mijn moeder is geadopteerd en haar zus ook. Eerlijk is eerlijk, moeiteloos is het niet gegaan. Mijn moeder voelde zich altijd anders en eenzaam. Maar het is ook maar net hoe je er als adoptieouders mee omgaat.
Vanuit mijn oma's kant heeft zij haar dochters altijd als eigen vlees en bloed gezien. Mijn moeders zus is wel opzoek gegaan naar haar moeder. Mijn eigen moeder niet.
Mocht je de beslissing nemen om een kindje te adopteren (wat iemand vanuit mijn optiek alleen maar kan sieren) sta er volledig achter. Zorg ervoor dat je het als je eigen kind gaat zien. Anders kan het voor beide een traumatische ervaring worden.
Wat je keuze ook zal zijn. Sterkte!
Een adoptiekind dat je zelf opvoed gaat ook eigenschappen van jou overnemen. En de onaangenaamheden die je zelf bij andere kinderen ziet, zijn diegene die jij niet kan bijsturen, dit zal met je adoptie kindje anders zijn. Mijn vriendin kon ook geen kinderen krijgen dus kreeg ze een baby van 9 maand toegekend aan haar zorgen, ze is geen adoptie maar een pleegkind. De moeder heeft verschillende kinderen die allen zijn geplaatst ze zit in de drugswereld en toen het kindje kwam leek het een baby van een paar maand oud. Maar dit meisje is opgegroeid in dit gezin waar ze liefde en blijdschap mocht ervaren en de moeder en familie komen nog vaak op bezoek (dat is juist heel moeilijk) maar zij ziet mijn vriendin en haar man als papa en mama en een jaar later is er toch een zoontje gekomen na heel veel miskramen en voor haar is dat haar broertje. Ze wil niemand anders als haar familie zien al heeft mijn vriendin de ouders altijd in haar leven gehouden. Deze durven zelfs nog commentaar geven terwijl ook de familie die kinderen niet wil, haar grootouders komen onaangekondigd langs en blijven uren hangen, terwijl ze zelf nog een baby en werk heeft. Dus die optie zou ik nooit aanraden, een kindje dat is afgestaan of verworpen omdat niemand het wil, in België zitten de opvanghuizen vol. Waarom het ver gaan zoeken als ook dichterbij kinderen weg geworpen zijn. Geef hun een kans als je dat overweegt. Maar ik kan heel goed begrijpen dat jij hierover vragen en twijfels hebt ik zou dat ook hebben. Praat met zoveel mogelijk mensen die hetzelfde deden. Want er zijn altijd voor en nadelen, maar dat is met je eigen kinderen ook. Garantie's krijg je nooit. Ik vind het al een geweldig respectvol iets dat je het overweegt om een kindje dat niet van jezelf is liefde en een kans te willen geven. Denk er goed over na.
Veel sterkte
claire
ps het meisje is even gek als mijn vriendin ze hebben heel veel lol samen en ze heeft zoveel liefde voor hen. Ze heeft heel veel eigenschappen van haar (mama) overgenomen. Kinderen observeren en kijken naar je op. Maar ik begrijp, wat als ze later groot zijn.
Klinkt misschien idioot , maar toen ik een tweede kind verwachtte had ik twijfels of ik wel evenveel van hem kon houden als de eerste . Het ging vanzelf . Ik snap jouw twijfels en het gaat natuurlijk over een kind van een ander, maar als je kind zo afhankelijk van je is en gaat lachen en troost je hem als het huilt dan gaat er vanzelf een band ontstaan . Denk wel dat een baby makkelijker te "accepteren " is
Dit is een hele serieuze kwestie. Ik kan me voorstellen, dat het anders is, dat een kindje adopteren niet iets is, wat je zomaar doet. Het is iets heel anders dan een puppie aanschaffen. Het lijkt me, dat wanneer je een kindje adopteert, dat wel een jong kindje zou moeten zijn, zodat het jou, maar ook jij het kind goed kunt leren kennen en opvoeden. Houden van? Je houdt ook van je partner, toch? Zo zou je ook van het kind kunnen gaan houden. Ik weet, dat het geen eigen vlees en bloed is en dat je de zwangerschap enzovoort, de hele voorbereiding mist, je hebt dan ineens een kind. Als je een kind opvoedt, dan zul je altijd tegen dingen aanlopen, in de pubertijd zul je vast eens te horen krijgen je bent mijn ouder niet, aan de andere kant, dat doen pubers ook tegen hun eigen, echte ouders. Het is dus een overweging, die jullie zelf moeten maken. Ik wens jullie veel wijsheid en kracht.
Twijfel is gezond en naakt de mens veel duidelijk over zichzelf.
Sommige dingen in het leven zijn van te voren niet in te schatten.
Het is een kwestie van je volledig open ( kunnen) zetten voor de persoonlijkheid van het wezen van een kind. Een moeder/vader moet in staat zijn onvoorwaardelijk van het kind te houden
Zelf denk ik dat het moet klikken. Kinderen zijn meestal heel loyaal naar hun verzorgers, vooral als ze zich geliefd voelen.
Schrale troost, zelfs een eigen kind kan je afwijzen terwijl jijzelf daar geen enkele reden voor hebt gegeven omdat er in het leven iets is voorgevallen waar een ander verantwoordelijk voor is.