Een klaagzang over klagers

Door Kai-Maduro gepubliceerd op Monday 25 November 14:02

Wij kunnen het niet ontkennen: wij wonen in een land waar de meerderheid van de mensen dol is op klagen. Gemiddeld schijnen we tientallen keren per dag aan het klagen te zijn. En waar klagen we allemaal over? Misschien is het zinniger te vragen: waar klagen wij niet over?

Klagen is een heel nare gewoonte. Het is een van de ergste vormen van mentale diarree die bovendien zeer besmettelijk is. Met klagen verzieken we, meestal onbewust, niet alleen ons eigen leven, maar ook die van onze naasten en anderen. Klagen maakt voor niemand het leven prettiger. En toch gaan wij er mee door, alsof het een onschuldig gezelschapspel is. Wij doen er bijna allemaal massaal aan mee. Er blijkt grote behoefte aan te zijn. En ergens kan ik die behoefte om te klagen wel begrijpen, tenminste wanneer het ons een goed gevoel geeft. Maar dat doet het meestal niet. Integendeel. 

Klaagzang
Het absurde is dat het vooral onbenullige dingen zijn die ons irriteren en waar wij mateloos over kunnen zeuren. Zoals over het vast zitten in het verkeer of wachten in een rij voor de kassa of ergens anders. Voor de meesten van ons is klagen een onbewuste negatieve gewoonte. Hoe goed wij het ook hebben, er is bijna altijd een ‘maar…..’, er volgt bijna altijd een klaagzang. Bijvoorbeeld: ‘Je hebt toch een goede baan?!’ ‘Ja, maar… ik had liever dichter bij huis gewerkt’ of ‘Ik heb een pracht van een vrouw, maar wat kan dat mens zeuren zeg...’; klagen, klagen, klagen.
 

Het weer en de familie
En wanneer we niet gelijk iets te klagen hebben, beginnen we een gesprek met een wildvreemde om dan te gaan klagen over bijvoorbeeld het weer. Te nat, te koud, te warm, te droog en ga maar zo door. En krijgen we een welwillend luisterend oor, dan laten we, als het even kan, alle ziektes en kwalen van de familie de revue passeren. Kon je werkelijk niets leukers verzinnen om ‘sociaal’ te zijn? Iets positiever of minder dramatisch of tragisch om over te praten?

Klaagwoede
We klagen over onze ouders, schoonouders, de kinderen, over broers en zusters, de partner, de ex-partner, de buren, de collega’s… ja over wie niet en over wat niet. Het weer, het verkeer, de televisieprogramma’s… niemand en niets ontkomt aan onze klaagwoede. Een dag zonder klagen doorbrengen, daar lijken wij met geen mogelijkheid toe in staat. En mocht het ooit zover komen dat iemand  - waar haalt hij het lef vandaan - ons erop durft te wijzen dat wij klagers zijn of nog erger, dat wij niet anders zijn dan vervelende zeurpieten en mentale milieuvervuilers, dan zijn we hoogst verontwaardigd en beledigd.
 

Besmettelijk
Weet wel, deze gedragingen geef ik niet aan als oordeel, maar meer als een observatie. Wij klagen en zeuren namelijk bijna allemaal. En zodra iemand ermee begint, doen we gelijk mee. Zo besmettelijk is klagen en zeuren. Daarom is het nodig dat wij ons ervan bewuster worden wanneer en hoe wij dit doen. De vraag is: wat ligt er aan ons klagen ten grondslag. Uit onderzoek blijkt dat dit de neiging is om eerder te kijken naar wat ‘verkeerd’ is, dan naar wat ‘goed’ is. Wij focussen ons op wat wij niet hebben, in plaats van wat wij wel hebben. Wij klagen over wat wij ‘moeten” doen, in plaats van ons te realiseren dat wij het geluk hebben dat wij het ‘mogen’ doen. Of om het even, dat we het zelfs ‘kunnen’ doen.


Acceptatie
Als je dat zou willen, wat kun je zelf doen om de gewoonte om over alles en nog wat te klagen uit je leven te bannen? Er zijn in de loop der jaren heel wat psychologische onderzoeken gedaan over het klagen. En men heeft heel wat suggesties aangevoerd om te stoppen met klagen: zoals je perspectief veranderen, dankbaar zijn voor wat je al hebt, in de schoenen van anderen gaan staan of in die van degenen die jij mentaal martelt met jouw geklaag. Maar de beste oplossing blijkt te zijn: acceptatie. Wanneer je namelijk met heel je wezen realiseert en accepteert dat klagen nutteloos en energieverspilling is, blijkt je behoefte om te klagen vanzelf te verdwijnen.
 

Genezen
Wil je genezen van je mentale diarree die klagen heet, begin ermee met vandaag er een dag van te maken dat je geen enkel geklaag en gezeur laat horen. En, als je dat wel doet, schrijf dan op waar je over hebt geklaagd en hoe vaak. Je zult verrast zijn over hoe vaak je klaagt en zeurt over totaal onbelangrijke en onbenullige dingen en dingen waar je toch niets aan kunt doen. Houd dit zeven dagen vol en daarna kun je klagen tegen wie je wilt over wat je wilt. Maar na die zeven dagen, zul je merken dat je behoefte om te klagen verdwenen is. En wanneer je, om het uit te testen, weer begint te klagen over alles en nog wat, zul je merken dat het leven in werkelijkheid niet zo erg is als het lijkt, maar dat jij het met jouw geklaag voor jezelf en anderen erger doet lijken dan het is.
 

Zinvol klagen?
Dit betekent niet dat je je niet hoeft te beklagen wanneer je ergens, in een restaurant, winkel, ziekenhuis of waar dan ook slechte service of een onbeschofte behandeling krijgt. Nee, je hoeft niemand zijn voetveeg te zijn. Maar wil je een prettiger leven voor jezelf en je naasten, dan kun je beter stoppen met over van alles en nog wat te klagen om te klagen: zoals over het weer, het verkeer, de televisie, de normen en waarden van anderen en noem maar op. Waarom klagen en zeuren over dingen die je toch niet kunt veranderen of verbeteren? Daar raak je alleen gefrustreerd van.  Het enige wat je daarmee bereikt, is dat jij jouw leven nog iets onprettiger maakt dan het misschien al is. En niet alleen je eigen leven, maar ook van degenen tegen wie je loopt te klagen en te zeuren. Is het leven daar niet te kort voor?


 

En nu ik er over nadenk… Is dit niet hilarisch? Ik realiseer mij dat dit artikel zeer waarschijnlijk bij velen zal overkomen als een klaagzang over klagers..

Lees verder: http://plazilla.com/waarom-mopperkonten-gevaarlijk-zijn
                   : http://plazilla.com/ben-je-een-levensgenieter-of-een-azijnpisser


 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Allemaal mijn dank voor de reacties.
Heel leuk. Duim en fan erbij
geweldig artikel!duim en fan erbij
dank je, dit had ik nodig :)
De media werken hier keihard aan mee. Sla de krant maar eens open en tel het aantal negatieve berichten tegenover het aantal positieve berichten. Je zult erachter komen dat het overgrote gedeelte uit negatief nieuws bestaat.

Zelf ben ik opzich een optimist, maar wel één die niet voor de realiteit weg rent. Men wordt er echt niet beter van door te doen alsof bepaalde nare dingen in het leven niet gaande zijn. Onder ogen komen en verwerken is dan de enige juiste oplossing, en klagen kan er daar dan één van zijn.

Echter, om nu te klagen over álles slaat inderdaad nergens op. Heb weleens meegemaakt dat een oud vrouwtje in het bejaardentehuis liep te klagen over het liftknopje. Dat zou te stroef zijn om in te drukken. Nou werkelijk...

Leuk filosofisch artikel met een heerlijk tikkeltje ironie als slagroom op de taart, Kai. Duim!
Van af nu als iemand tegen mij klaagt, ga ik zeggen: Jee wat klaag jij veel!
Mijn dank voor alle reacties tot nu toe. Er zijn heel leuke ideeen naar voren gebracht die mij ertoe hebben gebracht om ze in mijn tweede artikel over dit onderwerp op te verwerken.