Typisch streekgerecht dat verloren zal gaan...

Door Hpj Goossens gepubliceerd op Sunday 25 November 14:00

Een typisch gerecht uit de woonplaats, ik kan me niets anders bedenken, dan een vreemd soort koekje, wat ik en mijn toenmalige baas eens per jaar maakten; de Kermismoppen. De oudste inwoners van het kleine dorpje Achtmaal kennen ze nog wel, de jongere aanwas, en jeugd zal echter nooit een Kermismop eten. In 1990 verkocht mijn baas zijn bakkerij, en Twan had drie dochters, die het niet zagen zitten, om het bakkerijtje over te nemen. Ik moest op dat moment dringend stoppen met het werken in de bakkerij vanwege de gezondheid, dus geen opvolger. Bij de verkoop van de bakkerij, werd het recept niet verkocht. Een romantisch idee, maar ook niet meer dan normaal. De nieuwe eigenaar moest zelf maar iets bedenken, maar dat mislukte natuurlijk behoorlijk. Het recept van de kermismoppen gaat met mijn (toenmalige) baas het spreekwoordelijke graf in. En ik ben er niet de persoon naar, om de precieze receptuur bekend te maken, al zou ik die nog kennen. (wie weet, mischien wel/ mischien niet).

Twan, toen al een man van ruim zeventig jaar, had het recept geërfd van zijn vader, die het recept weer had van zijn vader. Hoe ver die traditie terug de tijd ingaat, dat weet ik niet, maar volgens mij ging dat ver terug naar de vroege middeleeuwen. Ik kan verklappen, dat het hoofdbestanddeel bestaat uit gekookte suiker, en doodgewone patentbloem. De vijftig kilo patentbloem draaide we langzaam in de oude kneedmachine. De gekookte suiker werd langzaam toegevoegd, samen met de andere ingrediënten. De kneedmachine die we daarvoor gebruikte, was ook al zo’n oud beestje; die had de tweede wereldoorlog nog meegemaakt. Tijdens het draaien moesten we veelvuldig de kneedmachine bijkrabben. Een zeer arbeidsintensief werkje.

Zo snel het ‘deegmengsel’ klaar was gemengd, gooiden we die op de werkbank, alwaar we staafjes rolden. De staafjes werden vervolgens in schijfjes gesneden. Veel gebruik van strooibloem, want dat spul kleefde enorm! De schijfjes legde we vervolgens op de bakplaat te ruste, tot het moment dat we zes platen vol hadden. Dan konden er weer ruim zeshonderd mopjes de oven in.

De Kermismoppen waren verraderlijk verslavend. Een ontzettend unieke smaak en consistentie. Hele tonnen vol maakte we ze. Van heinde en verre kwam men naar onze bakkerij, om die vermaledijde kermismoppen aan te schaffen. Ook ik raakte betoverd. Mijn vader trouwens ook. De naam heb ik echter nooit begrepen; Er was immers niet veel kermis in het kleine Achtmaal. Wat overblijft zijn fijne herinneringen, en een bittere poging de smaak nog te proeven van de echte Kermismop.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kijk, dat is nou culinair erfgoed, die kermismop. Had er nog nooit van gehoord, leuk een koekje met historie.