Bestolen bestemmingen

Door Chippies gepubliceerd op Tuesday 17 December 09:26

 

Bestolen bestemmingen. 

Warme avonden van de zomer, ze braken mn hart. Ik zag haar huilen. Ze keek, beloofde geen ontmoetingen, maar een verre trein met een bestolen bestemming. Ik mocht niet weten wat haar andere leven zou zijn. Ik huilde. Ze rende. Van binnen naar haar vader die haar vasthield in moeilijke tijden.  Anderen hadden gezegd dat dit beter was. Ze had zelf geen idee of ze haar leven ermee kon redden. 

Anderen had ze er altijd zo mooi mee zien zwaaien. Dus ze deed mee. Een vader die haar begeleide naar een verre zee. En dan met zwijgen, het leven rijgen. En hopen dat het daarmee haar wens bereikt is. Geen eigen ideeën. Geen eigen beelden. De hand volgend en de pijn voor lief nemend. Want er komt een dag, dat alles daar is. 

En dan dat weet ik niets. Ik kan niet bellen, ik kan niet horen hoe ze zich echt voelt. Die buitenkant trok haar. Haar ogen gingen over de straten, om anderen te doorgronden. Zonder de bestemming te raden, maar een contact te krijgen met wat de verzachtende sneeuw in hun leven dan is. Zodat het huilen stopt. 

Ze is bestolen voor ze trein in stapt, met een leven van een ander dat zij eenzaam, achter haar eigen ogen gestolen heeft. Zoals zij, zo is zij. Een met de bestemming. Het lot van haar vadershand. 

De rode saus was ik vergeten en terwijl ik huilde keek ik haar aan. Ze vertrok toen ik terug kwam. Ik zat daar maar te staren. De trein was vetrokken. Zo zielig, zo alleen. Ik wist in mn hart dat ze dat zou blijven. 

chippies ©

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.