Met kindertjes wordt je opgegeten...

Door Chippies gepubliceerd op Wednesday 22 January 15:37

Grote reuze krokodillen, met een honger... 

Vieze pootjes, vieze snuitjes... monsterss die mensen worden, omdat we dat liever hebben, dan volwassen monsters... lol

 

Nou nee het is een wonderlijke wereld...

Kleine vingertjes, kleine handjes waar die vingertjes aanzitten, net zulke kleine voetjes, met net zulke kleinste teentjes... 

 

Wat is je aangeleerd? Wat zie je er in? De heks of de jonge vrouw? 

Waar heb je puf voor? Begin er anders niet aan... Ze zijn afhankelijk van jou... 

  • Hebben honger..
  • Hebben dorst...
  • Hebben verzorging nodig...

 

Zoiets vind je leuk of niet... Daar aan doe je mee of niet... En alleen als je het kunt...

Want je bent brood nodig... Je bent je kind zn bron. Z'n alles... Kleine handjes en mondjes zoeken je borst, later je hand om mee te lopen... en hoort je argumenten en meningen over veiligheid... 

Je houdt ze veilig, door er de hele dag over te tijgeren... te moederen, als een eend op een nest... Je wordt er diers van... Oers van... en moe... 

 

Je bent nooit meer alleen... 

Kleed ook altijd een ander aan...

In het begin echt elke knoop, elke minuut... later elke ochtend... en op een dag doen ze het zelf... Dan ben je echt jaren verder... 

Het kost extra spierkracht extra slaap tekort... want het is niet alleen die basis... van kleding aan doen, eten maken en schone luiers...

 

Het heeft ook een brein...

Waar je aan leert. Op niveau, en per fase... Spelend, vertellend, samen onderzoekend. En /of als begeleider tijdens zn eigen onderzoek... Je houdt zn wereld in balans, veilig en mooi, uitdagend en leuk genoeg om voor te leren... En dan wordt het groot. En verteld het jou alles... Dat is de lol... Na de uitputtingslag... Het natuurlijke doel, zodat jij iemand hebt, die het beter weet als je dood gaat, en hij je nog even kan verzorgen... mits de band goed was, dat ie dat wilde doen... denk ik wel eens... 

 

Het heeft ook emotie...

Waarin je deelt... Naar luistert en ook je eigen emoties als voorbeeld toont... Hoe ga jij om met zaken? Kun je dat, dan zijn kinderen al gauw rustig... 

 

Het heeft ook een opgroeiend lichaam...

Is soms ziek... Krijgt een ook een nieuw vel, na de jongigheid komen ook de rimpels... Alle veranderingen kun je navertellen... Je kind heeft altijd wat aan jou... Er is altijd een fase waar jij eerder ook goed door heen kwam... 

 

Ze eten jouw lijf het eerste aan... Zodra je zwanger bent...

Ze komen aan jou, om te drinken... zuigen je echt leeg... fysiek en emotioneel... Mentaal ook... want wat weet jij allemaal... Je moet dat leuk vinden... Anders neem je een huisdier, een plant of niets... Je wordt opgegeten... en met plezier... Je krijgt er strepen van op je buik... en andere plaatsen... Zoals je borsten of je benen... en je vel is nooit meer jong... Je binnenste is het volgende terrein... Was jij goed? Of fout? Om samen te werken, om je kind te vervullen? Om leeg te eten? Ben je genoeg voeding? Hebben ze wat aan jou? En genoeg? 

Mentaal kan er soms even niets meer van over zijn... als ze je verassen en meer weten dan jij... alles opgegeten, herkauwd en eigen gemaakt... Dan sta je even versteld... Hoe konden ze nu zo worden? Dankzij jou...

Je mond zal open vallen van verbazing, tijdens dit peuzelen... 

 

En je zult op een dag als ze uitgegeten zijn naast ze staan... 

Op je oude dag, heb je er wonderen aan... Ze kunnen weer net zo veel als jij kon toen je jong was... Het is dus wel mooi... En diepgaand... Het maakt je waardevol... Hoe moe en leeg ook... Je was iets, voor hen... 
 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig!
Als mensen nu eens massaal gaan beseffen dat dit LEVEN is...