Warme avonden van de zomer

Door Chippies gepubliceerd op Monday 16 December 22:47

Warme avonden van de zomer...

Bestolen bestemmingen. 

Warme avonden van de zomer, ze braken mn hart. Ik zag haar huilen. Ze keek, beloofde geen ontmoetingen, maar een verre trein met een bestolen bestemming. Ik mocht niet weten wat haar andere leven zou zijn. Ik huilde. Ze rende. Van binnen naar haar vader die haar vasthield in moeilijke tijden.  Anderen hadden gezegd dat dit beter was. Ze had zelf geen idee of ze haar leven ermee kon redden. 

Anderen had ze er altijd zo mooi mee zien zwaaien. Dus ze deed mee. Een vader die haar begeleide naar een verre zee. En dan met zwijgen, het leven rijgen. En hopen dat het daarmee haar wens bereikt is. Geen eigen ideeën. Geen eigen beelden. De hand volgend en de pijn voor lief nemend. Want er komt een dag, dat alles daar is. 

En dan dat weet ik niets. Ik kan niet bellen, ik kan niet horen hoe ze zich echt voelt. Die buitenkant trok haar. Haar ogen gingen over de straten, om anderen te doorgronden. Zonder de bestemming te raden, maar een contact te krijgen met wat de verzachtende sneeuw in hun leven dan is. Zodat het huilen stopt. 

Ze is bestolen voor ze trein in stapt, met een leven van een ander dat zij eenzaam, achter haar eigen ogen gestolen heeft. Zoals zij, zo is zij. Een met de bestemming. Het lot van haar vadershand. 

De rode saus was ik vergeten en terwijl ik huilde keek ik haar aan. Ze vertrok toen ik terug kwam. Ik zat daar maar te staren. De trein was vetrokken. Zo zielig, zo alleen. Ik wist in mn hart dat ze dat zou blijven. 

 

Hagel harde stenen

Het regende hagel harde stenen. De bui vertrok en ik bekeek m'n glas. Versmolten met de regen, en mijn droom over de buien. Kleine druppels die bijna naar beneden glijden. Kleine meisjes voor alle ramen. Aaiend voor al het glas van de wereld, waar de bui vertrok. Ze mochten even buiten kijken. Hoe de regendruppels van buiten naar beneden vielen. Hoe het leven daar begint. Water in fonteinen. Kon ik mezelf bedwingen niet naar beneden mee te glijden. Het lijkt zo'n mooie val. Vanaf het raam en de toppen van de bladeren in de bomen, naar het gras. Ik kon vliegen, als ik een druppel was. Zachtjes op de wind. Van blad naar blad. Dit was mijn idee voor de rest van m'n leven. Ik zou waterig vallen. Zo meteen één met de grond. Van boven gekomen, liefelijk tot de grond. 

 

Verscheurde warmte

Het vocht uit mijn pyjama smacht naar jouw lekkere lichaam. Een onderwerp waar ik nooit over wil praten. Het is zo van mij alleen. Dan zie ik je ogen verscheurd door de warmte. Omdat ik er niet was. Je verdwaasde blik en gedachten: "Waar is voorheen? Ze was er even in mijn gedachten van as. Ik ga als stof door je lichaam. Mijn wezen is er wel, maar ik kan er niet zijn. Niet vanavond." Het doet je zo pijn. Ik antwoord niet. Er is niets ergers dan een mooie man en mooiste gedachten en ik zo leeg. Maar ik voel dezelfde pijn. Jij gaat rijmen, ik ga in de stilte verder met m'n leven tot je er bent. De warmte wil ik uitscheuren. Als flarden aan mn lijf. Ik liever je stof, zoals ik heb ontvangen. Niets bleef overeind. Ik loop dus niet onbeschoft door. Maar stil bevangen, ontvangen en bedwelmt. Van jouw liefde. Niets is verscheurender dan deze verscheurde warmte. Jij en ik met dezelfde adem, dezelfde warmte. Vannacht koud en de morgen weer verscheurd. 

 

Druppelende gedachten

Mocht er een keuze zijn deze zomer? Je druppelende gedachten of een van de randen van je shirt op je borst. De mensen hadden je gevraagd mee te gaan naar een huwelijksleven. Ik was het niet. Ik had je tshirt en het seksleven. De vrijheid van avontuurlijke rijmen. De diepte, de zee. het blauwe avontuur. De randjes van je ogen, het eerlijke glazuur van de ziel. Zo trouw, verweven als één ziel. Ik had geroepen. Ik wist niet eens waar de scheuren in de kieren vandaan kwamen. Ik wist niet eens wat er was. En je was weg. Niet voorgoed, je denkt voor even. Maar ze vertelden het zo eerlijk tijdens een avondvuur. Je naive ziel is gekocht. En ik wacht tot je vrij bent. Je gedachten druppelen. Ik wil je shirt. Je huwelijksreis is met mij, maar zij is in je armen. Ik ben gedwongen liefde te zoeken bij anderen. Of alleen te zijn. Gedachten horen te vuren over mij. Ze zijn meegenomen door de avonden. Waar anderen je verleiden om te druppelen. En volgens hen was dit het zegenuur. 

 

Chippies ©

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.