Een verhaal dat over mij zou kunnen gaan

Door Chippies gepubliceerd op Monday 16 December 11:28

 

Straatbeeld: Een verhaal dat over mij zou kunnen gaan. 

Mensen kijken me aan... Slepen me in gedachten over de straten. Berovend van mijn gevoel.

Ik ben getrouwd, met de man aan de overkant. Zijn jas slaat hij stiekem wat dicht. Ik ben ontvoerd en verkracht door de onderduikende ogen achter het glas van een bril, van een andere man met een trendy jacket. Maar ik kende hem van vorig jaar, toen hij nog een bekende was en "mij moest". Ik had er geen zin in, en bleef vrouwelijk in mijn cocon aan vertrouwen, dat vrouwen tegenwoordig gered zullen worden, als mannen zoals hij iets willen, zoals hij wil. En ik geen zin heb.

Een meisje lacht en kijkt me aan, ik ben haar extra mama, ze is zo alleen en ontkent. Ze kan er nog wel een gebruiken. De boze jongen van vorige weekend van het park die zn vriendin sloeg voel ik al een tijdje branden, een haat, een eenzaamheid, een ontkenning. Zij zegt nee, hij zegt kom nemen we dit andere parkje. En dwingt haar en mij met zn ogen. Alsof ik niet weer dreigen zal met de politie als hij weer slaat. Alsof ik zin heb in de enige te zijn die voor haar opstaat. Zij lijkt niets te kunnen en is de enige in deze straat en dit moment die mij niet ziet. Ik zie hem onthouden waar ik heen ga. Het bloed laait op in me, en ik zoek dekking.

Weg zijn de blikken in deze eenzame straat. Waar voorheen zoveel leefde... De crisis slaat toe en anderen zijn hulpbehoevender geworden dan ik. Meer mensen die denken aan mishandeling of roof. Meer kinderen die schrikken van de plotse geen tijd, en het extra werk. 

Het was geen fijne tijd de crisis. Maar we deden alsof we altijd al zo gelukkig waren. Want dat waren we voorheen, we wisten ons er gewoon niet naar te gedragen. Nu het moment komt van onze innerlijke beheersing en echte krachten. Wie heeft er nog een put een verhaal een wereld. Ze willen allemaal erbij. Of helemaal niets met mij. 

Voorheen kon je gewoon op straat lopen, en waren we allemaal een eenheid. Gezellig en spontaan een muziekje op een terras. 

Niemand die meer echt leeft. Mensen beleven in zich verhalen die over mij zouden kunnen gaan. Maar dat is geen leven meer. Ze kennen me niet meer echt. Wel hun wensen met mij. Of hun haat en blijdschap in herinneringen over mij. Toen we nog mochten leven. Ik ken hen eigenlijk ook niet meer. Behalve de andere die ik tegenwoordig besloten opzoek. Voor onze veiligheid van onze kinderen. Het leven wordt steeds meer besloten. Je bent in een groep of alleen. En komt er nauwelijks bij. Waar de deuren nog open gaan is misschien ook geen goed idee... Alleen criminelen zoeken nog... Zit je daarbij, wat moet je ermee... 

Het leven is allemaal gemaakt op een moment. En toen kwam er een volgend moment, er boven op... groei boven op elkaar. De wereld hier takelt af, en het wordt zichtbaar hoe we niets meer echt ondernemen, of ondernemen kunnen... De nieuwe wereld is leger gemaakt, en roept een wanhoop op in de mensen... Dan zie ik dit straatbeeld, waar ik steeds vaker wordt geroepen aan de overkant. Vaker gepoog wordt, door anderen, me mee te nemen naar die open deuren om te zien wat daar dan nog is... Maar ik had daar al genoeg van. En ken die lage werelden al. Ik werd er in geboren en had er niets mee. Ik ben nu vrij. Ik denk terug val niet. Val niet, niet deze crisis. Zie het in en blijf er weg. Voor jou, voor als je jezelf straks weer ziet. En het weer een vrije wereld is. Waar geld er voor je is, om je echte werelden te laten ontdekken... Soms moeten we gewoon even doven... Om weder op te bouwen. In betere tijden. 

Dieren kunnen in de winter ook voor dood spelen. Deze crisis is een lange winter, daarna zijn er weer bloemen voor wie vol hield. 

Melancholie is geen depressie, maar een herinnering. Hoe zoeter de herinnering in de winter, des te beter de lente, en de volgende zomer... Hoe mooier de zomers en de warme avonden des te meer voor de winter. Het leven kent een cyclus... Aan herinneringen en echte diepe intense momenten. Houdt vol, zo blijf je vrij van een impuls die je niet kunt bevredigen nu je eenzaam voor "dood" moet spelen... 

Misschien komen er weer mensen, je leven in blazen... Misschien komen er weer dagen... Blijdschap is niet weg, maar onder de sneeuw, bezig met andere zaken... Overleven en goed zijn. Op de dunne draden lopen van het leven, die zojuist uit elkaar konden spatten maar bleven... Daar loop jij, omdat we lopen... soms is er geen betekenis. 

En ik vlieg rond in hun herinneringen en bewelmenden gedachten... Ik voel ze nog. Zoals ik net over straat werd gesleept. Als een prooi en wie zal hem krijgen. De juiste man, de oudere rijke, de arme kinderen. Ik blijf bij mijn huis en draai me om. Eenzaamheid, is dat wel een depressie. Het is een wachten op beter. Tot je zelf besluit dat je het niet meer wilt en je niets meer doet, is het geen depressie... Maar een wachten op de zomer. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.