Het ongeduld voorbij

Door Koen V gepubliceerd op Friday 24 January 09:37

Mijn vrouw vroeg mij wat medicijnen te halen bij de apotheek. Normaal haat ik het in de rij te staan, maar voor onze apotheek maak ik graag een uitzondering.

Dat geduld had ik in eerste instantie totaal niet, het ontstond pas in de loop der jaren. Bij mijn eerste bezoek aan deze apotheek, jaren geleden, viel mij direct op dat het personeelsbestand bijna geheel  bestond uit allochtone vrouwen. Deze dames deden snel en adequaat hun werk. Toch ontstonden er soms flinke wachtrijen. Deze rijen werden voornamelijk veroorzaakt door de grote toeloop, maar ook door het enige mannelijke personeelslid. Ik heb zelden iemand zo traag zien werken, het leek wel of De Grote Schepper alleen bij deze vent de tijd op slow motion had gezet. Alles wat hij deed ging traag, tot en met het praten met zijn klanten toe. Het plakken van een sticker op een doosje met pillen leek een uiterste krachtsinspanning van hem te vragen, het naar de balie lopen oogde als een complete marathon. Langzaam besefte ik dat deze man de oorzaak was van mijn ongeduld. Na deze constatering veranderde mijn houding ten opzichte van deze apotheek radicaal: ik ging er graag  naar toe. Deze trage slak begon voor mij een bezienswaardigheid te worden. Waar andere mensen zich verheugen op een bezoek aan de Efteling, ging ik graag naar de apotheek. Wel heb ik mij altijd afgevraagd hoe het toch kwam dat deze vent hier nog steeds werkte. Zijn baas en collega’s konden toch onmogelijk tevreden over hem zijn. Dat raadsel werd mij laatst onthuld.

Terwijl ik zat te wachten werd ik aangestoten door iemand die, gezien zijn doorgroefde kop, vroeger in de haven had gewerkt.

“Je vraagt je misschien af waarom die vent nog nooit is ontslagen.”

Ik knikte.

“Het is de zoon van de baas.”

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Aha, verklaart alles. Deze man hoéft zich niet te haasten om zijn baan te houden, een goede beoordeling te krijgen of promotie te maken; was blijkbaar al bij zijn geboorte geregeld. Relaxed bestaan.
Ik zie het helemaal voor me.
Past helemaal in de participatiesamenleving. Eigenlijk jammer dat het de zoon van de baas was, Als het gewoon een anonieme autist was geweest, zou het juist heel goed zijn dat ze zo iemand een baan geven en laten houden.
( Bij ons in de buurt is een lunch-café waar verstandelijk gehandicapten werken. Dat gaat heel traag en heel precies en ik kan er van genieten. )
Zo werkt dat dus. Is het de bedoeling dat hij de zaak overneemt?