Mijn vader

Door Ylzemarinda gepubliceerd op Friday 24 January 10:55

Ook jij bent klein geweest!

 

mijn lieve vader.

als ik aan jou denk dan denk ik aan jou die mij altijd beschermde, mijn vader, mijn veiligheid, mijn thuis.

 

inmiddels ben ik zelf een mama van twee kinderen.

een meisje van 6 jaar en een jongen van 3 jaar.

 

als ik naar mijn zoontje kijk, dan bedenk ik mij, dat jij ook zo jong bent geweest en ik zie dan een vrolijk super blond jongetje voor me, 

spelend in de straat waar jij woonde…..altijd buiten bezig.

het geeft mij zo’n vertederend gevoel als ik eraan denk.

het is jammer dat ik toen niet even mee kon kijken in jouw leven en eigenlijk weet ik er zo weinig van.

 

37 jaar geleden werd ik geboren en mocht ik in jouw leven komen.

jouw grote werkhanden  hielden mij met gemak vast, gaven mij de fles, verschoonden mijn luier en je leerde mij het leven kennen.

 

 

 

 

het leven die ik op mijn manier bewandelde.

hoe jij je leven leidde daar lette ik toen niet echt op.

Jij was mijn vader en jij zorgde dat ik niets te kort kwam.

 

je was een harde werker.

ik kon nog heerlijk bij mama thuis blijven, terwijl jij de centjes verdiende.

Helaas kan ik me weinig tot niets meer herinneren van die tijd dat ik nog thuis kon zijn.

 

mijn herinneringen beginnen bij de eerste schooldag.

 

                                                                                                

 

 

vreselijk!!!!!!

Ik vond het zo ontzettend eng….ik wilde niet, ik wilde het liefst onzichtbaar zijn….weg zijn…eraan ontkomen, maar dat ging helaas niet.

mama bracht me naar school.

Elke stap die ik zette, was een stap dichterbij school, een stap die niet meer achteruit gezet kon worden. De school naderde…en ik zag de donkerbruine deuren. 

 

 

 

Voordat we het trapje, wat uit drie trede bestond, opliepen, haalde ik nog een keer diep adem en liepen we naar boven. Mijn handen bezweet en stevig geklemd om de handen van mama. 

Bovenaan gekomen, deed mama één van de twee deuren open en stapten we de gang van de school binnen.

Het had meteen een bepaalde geur daarbinnen, een geur die ik nooit zal vergeten.

We liepen naar de klas toe, waar juffrouw Marieke stond en even met mijn moeder praatte.

De juffrouw wees mij een stoel aan, die voor mij was, maar dat wilde ik niet, ik wilde niet op die stoel gaan zitten en mijn moeder loslaten, ik wilde haar niet laten gaan. Hoe kan ik nu na die jaren dat we samen waren ineens achter gelaten worden en het verder zelf moeten doen?

„laat me niet alleen”, „laat me hier niet achter”!

ik voelde het verdriet door heel mijn lichaam…het deed zelfs pijn, zo ontzettend veel pijn.

mijn moeder zei me gedag en ik zag haar weggaan. Een brok in mijn keel en tranen die brandden in mijn ogen.

 

het was alsof ik aan een koord vast zat aan haar, ik hoorde bij haar en op dat moment heeft iemand dat koord met bruut geweld doorgeknipt.

 

ik heb ook die hele dag gehuild. 

ik wilde niks van de andere kindjes weten. ik hoorde ze vragen: „Juffrouw, wat is er met dat meisje?”

en de juffrouw zei: „laat haar maar”.

De juffrouw probeerde van alles om me op te laten houden met huilen.

Wat ik nog weet was dat ze me voor het grootste deel negeerde. Ik voelde me links gelaten.

Maar toen ik niet ophield met huilen werd ze zelfs boos.

Mijn tranen waren toen niet meer zichtbaar, maar oh zo hard aanwezig.

die dag op school heb ik me alleen maar ellendig gevoeld.

en het ergste nog was toen mijn moeder mij op kwam halen en aan de juf vroeg hoe het gegaan was, dat de juffrouw daar gewoon over loog.

ze vertelde mijn moeder dat het goed gegaan was.

nou het was verreweg van goed gegaan.

Waarom vertelde ik dat niet aan mijn moeder? waarom vertelde ik niet gewoon dat het niet gegaan was en dat ik me vreselijk voelde en dat ik me nooit meer zo zou willen voelen.

Nee ik vertelde het niet…als grote mensen met elkaar praten en ze zeggen dat het goed is, dan moet je je er als kind niet mee bemoeien, jouw stem geldt niet tegenover de stem van een volwassene.

zo dacht ik.

 

Na deze eerste vreselijke schooldag, hoefde ik niet meteen de volgende dag weer naar school. Volgens mij zat er zelfs een hele week tussen.

de tweede schooldag ging al een stuk beter. 

Ik had mezelf voorgenomen om me nooit meer zo te moeten voelen en besloot dat ik er zelf iets leuks van zou maken, dat ik voor mezelf op zou komen en sinds die dag heb ik me nooit meer zo rot gevoeld als die eerste dag naar school.

 

toen ik wat ouder was  en de kinderen op het schoolplein over hun ouders opschepten welk beroep ze hadden….vond ik het maar al te stoer om over jou te praten.

 

„mijn papa is stoffeerder!” 

„Oh?” „Wat is dat?” vroegen de kinderen dan.

 

Ik was maar wat trots dat ik dat woord kende, het klonk zo stoer.

dan legde ik met nog grotere trots uit dat jij vloerbedekking legt.

wow nou dat vonden de andere kinderen ook wel heel cool.

 

De feestjes bij jou op je werk, waren ook altijd bijzonder.

Samen met mijn zus renden we door de winkel heen en zaten we aan de leuke lego tafeltjes.

Jouw baas vond ik wel een beetje een enge man, maar de vloerbedekking om ons heen en stiekem uit de glazen champagne drinken dat was geweldig.

 

Nu als ik in een winkel kom met vloerbedekking, dan ruikt dat zo heerlijk en doet het me aan jou denken.

 

tegen de vriendinnen van mijn school was je ook altijd heel leuk.

ze vonden jou allemaal geweldig. „wat een gave papa heb jij”!

„hij doet altijd zo grappig”.

 

Toen ik ouder was en naar de disco mocht en jij mij op kwam halen, kwam je zelfs binnen en danste je met ons mee. 

                                            

 

En nee ik heb me nooit voor jou geschaamd, ik vond het juist leuk en mijn vriendinnen vonden het ook leuk.

zo’n papa wilde iedereen wel hebben.

 

Nu genieten ook mijn kindjes van jou.

Nu ben je grappig tegen hen en dans je met hen en dat maakt mij gelukkig.

 

Je bent inmiddels met pensioen en hebt nog vele jaren voor je.

Een nieuwe levensfase waar je nu in terecht bent gekomen, tijd voor jezelf, tijd die je aan andere dingen kan besteden dan aan je werk, heerlijk moet dat zijn!

 

Lieve papa ik zou zeggen „geniet nog heel lang van al het moois om ons heen en dank je wel dat jij mijn papa bent en dank je wel, dat jij mij geholpen hebt om te worden wie ik nu ben”.

 

een mama die nu haar eigen kindjes beschermd!!!

 

                                        

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.