De melancholie van Jean Pierre Rawie

Door Guivanho gepubliceerd op Friday 24 January 11:37

d4ac50182ce8009cb5acab592bbb0206.jpg

De sonnetten van Jean Pierre Rawie stralen melancholie uit. Ze zijn licht ironisch en blijven op een of andere manier in de herinnering hangen. Althans stukken ervan. Enkele voorbeelden:

Het gedicht ‘ Madenballade’ gaat over het thema, dat na onze dood de maden zich aan onze overblijselen onder de grond te goed doen. Dat wordt heel plastisch in zijn strofen verwoord om dan te eindigen met:

Wat ik hier zing is akelig en naar,

want allen wacht hetzelfde lot ten leste.

-Ook maden moeten leven weliswaar,

maar misschien is cremeren toch het beste.

Een ander sonnet gaat over de uitvaart van een vroegere geliefde. Zijn aanwezigheid daarbij is hem zwaar te moede. Het eindigt als volgt:

Iets wat ik nooit geheel aanvaardde

blijkt plotseling ontstellend echt:

Dat ook door mij beminde vrouwen

verdwijnen in de natte aarde,

de handen op de borst gevouwen,

de voeten naast elkaar gelegd.

Ten slotte het verhaal van de feministe, op wie hij verliefd werd. Ze had een paarse tuinbroek aan. Het is helaas nooit echt iets geworden:

Want waar de liefde aan kapot ging,

maanden na die eerste zoen,

was dat jij dat paarse rotding

nooit eens van je kont wou doen.

a604a4677edfb4a3c4908841dadbc9a7.jpg

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind het heerlijk, dat je telkens iemand bij ons bekend maakt. Hier schijnt humor dwars door de lagen.
Dank je wel