De laatste hap zuurstof

Door Kelly Rensen gepubliceerd op Sunday 29 December 13:36

1 jaar en 340 dagen geleden kwamen we aan op Mars. Euforisch voelde ik me. Nu zou ik pas echt nuttig zijn. Geen gemaakte maatschappij, verplichte banen, werkgevers die op je neerkijken, economische crisis en ander gezeik. Nee, enkel overleven. Terug naar de basis. Overleven. 
 

"John!" Merel komt naar me toe gezweefd. Haar gezicht straalt vanachter haar astronautenhelm. Ze pakt mijn hand en ik laat me meevoeren. 
"Moet je zien..." fluistert ze en ze wijst naar de verte.
Drie maanden geleden hadden we in een depressieve bui pitjes in de grond gestopt. Gezien we geen beschikking hadden tot mest, gebruikten we ons laatste potje pindakaas. We gingen toch dood, dus het maakte allemaal niets meer uit.
Het resultaat van onze idiote actie straalt me letterlijk tegemoet. Hoe dichterbij we komen, hoe minder ik mijn ogen kan geloven. Vroeger -toen we nog aardmensen waren- zouden we dit omschrijven als merkwaardige, vallende zonnebloemen. Nu is dit het mooiste wat ik ooit heb gezien.
Kleurige bloemen dwarrelen naar beneden van de vijf meter hoge steel. Zodra ze de grond raken, beginnen ze te schijnen. Er komt licht en warmte vanaf. Warmte die me diep raakt. Een traan verlaat mijn ooghoek en glijdt over mijn wang naar beneden. 
"Ik weet het..." fluistert ze en haar lichaam omarmt de mijne. Samen staan we daar, onze armen om elkaar heen en voor het eerst vervuld met een positieve emotie: hoop.

We waren niets meer dan een experiment. Een wetenschappelijk experiment om te kijken hoe we het zouden uithouden. Nou, niet dus. In mijn hart wist ik wel dat mensen slecht zijn. Maar zó slecht, dat had zelfs ik niet verwacht. Stomme aardmensen. 
"De A9-S.e.x.Y.-11 werkt niet meer." Tibor scheurt me ruw los uit mijn gedachten. 
"Great, nog meer slecht nieuws. Zit ik straks met jou en je stinkende adem opgescheept. Let maar op. Het begint met een stinkende adem, dan kiespijn en voor je het weet rotten al je tanden weg." Dat apparaat was een van de weinige dingen waar de wetenschappers wel over na hadden gedacht. Tandenpoetsen of de tandarts was overbodig, want een druk op de knop en je gebit was weer schoon en fris. Ze waarschuwden ons wel voor de bijwerking: een super sexy glimlach. Heel vervelend.
"Achja, als ons idee niet werkt zullen we er sowieso niets van merken." Tibor haalt zijn schouders op. Bedenkelijk kijk ik naar hem. Een dunne, donkere man zie ik zitten. Benen wijd, nonchalante houding en hij reageert altijd zo nuchter als het maar kan. Bizar dat ik juist met hem ben overgebleven. 
"Denk je dat het gaat werken?" 
"Het is en blijft een gok. Als we het niet innemen, gaan we sowieso dood. Als de zuurstof op is, hebben we niks meer. Dus of we het nu wel of niet innemen, maakt niet uit. We kunnen er enkel op vooruit gaan. Feit blijft dat we niet weten wat de gevolgen zijn. Daar zullen we achter moeten komen. We doen het samen, oké?"
"Samen" beaam ik en ik geef hem een stevige handdruk.  

 

Drie dagen hebben we gezocht naar Anne en Merel. Helaas vonden we ze niet. We bleven achter met elkaar en een tekst gegraveerd in de grond. Een tekst waar we niks mee kunnen: een dood spoor
Volgens de tekst waren ze gevlucht. De angst om geen zuurstof meer te hebben en het feit dat een van de dames zwanger was, maakte het bijzijn van de mannen ondragelijk. Elke keer als ze hem zou zien, zal de pijn haar hart uit elkaar scheuren. De pijn dat haar kindje nooit het licht zal zien. De pijn dat haar kindje nooit kan leven, zoals het zou moeten gaan... 

"Oké, ik herhaal het nog één keer. Als we de dop eraf halen, neem je je laatste hap zuurstof. Meteen daarna giet je het vloeisel in een keer naar binnen en slik je het door. Daarna leven we nog of zijn we dood. Snap je?" Zijn ogen staan serieus. Ik knik. We tikken de buisjes met het kleurige vloeistof tegen elkaar. Het vloeistof dat is afgetapt van de kleurige, enorme bloemen die altijd van de stengel vallen.
We zijn beiden verdiept in onze eigen gedachten.
1 jaar en 340 dagen geleden kwamen we aan op Mars. Euforisch voelde ik me. Nu zou ik pas echt nuttig zijn. Geen gemaakte maatschappij, verplichte banen, werkgevers die op je neerkijken, economische crisis en ander gezeik. Nee, enkel overleven. Terug naar de basis. Overleven. 
Dat overleven heeft heel anders uitgepakt dan ik ooit had gehoopt en verwacht. De leefbare atmosfeer van de aarde bleek niet na te bootsen zijn. De wetenschappers wisten dat we het ijs nooit zouden kunnen laten condenseren. We waren enkel een experiment. 
Een vastberadenheid als nooit tevoren vloeit door me heen. Samen gaan we het doen. Samen beginnen we aan een nieuw leven of maken we einde aan dit experiment. Wat er ook gebeurt, we doen het samen.
Ik kijk hem vol vertrouwen aan, draai de dop van het buisje en laat mijn longen genieten van de laatste hap zuurstof. Het vloeibare gekleurde mengsel gooi ik in één keer naar achteren en ik slik.
Koude rillingen lopen over mijn hele lichaam. Mijn benen begeven het en ik zak in elkaar. Tegenover mij kijkt Tibor me met grote, angstige ogen aan. Ook hij ligt op de vloer. Een pijnscheut lijkt al mijn botten te verbrijzelen. Heel mijn lichaam brandt. En ik wens... Ik wens dat het voorbij is, ik wens dat ik gewoon dood mag gaan. Alsjeblieft, laat deze brandende pijnscheuten ophouden... 
Het is alsof mijn wens verhoord wordt. Mijn bewustzijn kan het niet meer aan. Langzaam val ik steeds dieper en dieper tot het laatste lichtpuntje verdwijnt.

"Mamma, hij is wakker! Zijn oogleden trillen!"  Een hoge, onbekende kinderstem dringt door mijn oren. Ik probeer mijn ogen dicht te houden. Terug te vallen in die heerlijke stilte. 
"Is het zover meisje? Dat zou tijd worden zeg." Deze stem ken ik. Maar waarvan? Het klinkt zo...vredig. 
Langzaam open ik mijn ogen en boven mij zie ik een bekend gezicht. Merel.
"Merel?" Zachtjes kreunend komt het uit mijn mond.
"Pappa!" Een klein meisje komt op me afgerend en geeft me een kus op mijn wang.
"Ja, ik ben het. Merel. John, dit is je dochter. Haar naam is Yindee." Vol tederheid geeft ze haar dochter een aai over de bol. 
"Yindee, ga jij even je tante helpen met de tafel dekken?" Enthousiast knikt Yindee naar haar moeder en ze sprint weg.
Ik probeer overeind te komen en met wat hulp van Merel lukt het. Yindee. Ze is mijn dochter. Dus Merel was degene die zwanger was.
"Merel..." Schor verlaat haar naam mijn mond. 
"Ssst.." Ze legt haar vinger op mijn lippen. 
"John, je bent vijf jaar buiten bewustzijn geweest. Je lichaam moet wennen aan het nieuwe leven. Geef het tijd. Bij ons is het ook goed gekomen." Met een stralende sexy glimlach kijkt ze me aan. Niet alleen haar lach lijkt te stralen, maar haar hele lichaam. Dan merk ik dat het ook zo is. Haar lichaam gloeit. 
Ze ziet mijn verwonderde blik.
"Het vloeistof van de bloemen gloeit, dus wij ook. Iedereens aura is nu zichtbaar John. Ons lichaam is veranderd. Het heeft dezelfde eigenschappen als de bloemen. Kom, we gaan naar beneden. Dan eten we wat." Samen lopen we naar beneden. Zodra we de trap aflopen zie ik Anne en Tibor al aan tafel zitten. Ook mijn kersverse dochter zit zo trots als een pauw aan het hoofd. Ieder met hun eigen kleur aura om zich heen. Zodra ik plaats neem aan tafel, loopt Merel naar de keuken en komt ze terug met een ovenschotel.
"Welkom John, fijn dat je er vanavond erbij kan zijn. We eten vanavond ULX253, maar we noemen het Yindee." De ovenschaal wordt op tafel gezet, het deksel eraf gehaald en het gerecht wordt onthuld. Het gerecht is net zo kleurig als de bloemen. Het ziet er heerlijk uit.
"Pappa, het heet hetzelfde als mijn naam. Het betekent geluk en welkom. Welkom pappa." Yindee kijkt me aan met stralende ogen. Nog nooit heb ik me zo gelukkig gevoeld. Ik kijk nogmaals alle gezichten aan en een gevoel van liefde overspoelt me. Tranen van blijdschap schieten in mijn ogen. We hebben het overleefd.

            © 2013       Kelly Rensen  

                            Bron afbeeldingen:
        
123RF Stock Photos en Kelly Rensen

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooie interpretatie en de woorden knap verwerkt zonder dat het onnatuurlijk lijkt.
Holy moly pindakaas als mest... tja, wie is er niet groot mee geworden.
Haha.. Tjah, even je fantasie laten gaan!
Knap verhaal. Spannend.
Thanks!
Gelezen en beoordeeld!
Oeh, spannend!
Heel graag gelezen.
Het is voelbaar dat je het leuk vond om te schrijven.
Heel graag gelezen.
Het is voelbaar dat je het leuk vond om te schrijven.
Een prachtig verhaal.
Mooi!