Rapotje : Op elk potje past een potje

Door - Verwijderd account - gepubliceerd op Sunday 29 December 14:21

Er was eens..

Er was eens een prachtige prinses genaamd Rapotje. Rapotje droeg de mooiste jurken die prachtig combineerden met haar lange blonde haren. Haar lange blonde haren waren wel 20 meter lang! Elk meisje wilde zo zijn als Rapotje, alleen Rapotje zelf wilde helemaal niet zo zijn.. 

"Rapotje, kom je naar beneden. Trek maar de blauwe jurk aan. Er zijn wat personen die je willen ontmoeten!" Ze zuchtte in zichzelf. Elke dag kwamen er weer honderden mannen langs die haar hart probeerden te veroveren. Moedeloos werd ze ervan en waarschijnlijk haar vader ook. Nog nooit vond ze ook maar één prins knap of rijk genoeg. Langzaam kleedde ze zich aan. Een blauwe, glanzende jurk sierde haar lichaam. Haar dienstmeisjes hielpen haar om haar haar te vlechten. Ze bekeek zich in de spiegel. In ieders ogen een prachtige meid die elke prins zou kunnen trouwen. Ieder ander meisje zou zichzelf hebben zien stralen in de spiegel, maar Rapotjes ogen straalden niet. 

Ze liep naar beneden met lood in haar muiltjes. "Ah, Rapotje, wat zie je er weer oogverblindend uit!" Haar vader omhelsde haar en begeleidde haar naar een man. "Mag ik je voorstellen, dit is Prins Ken de eerste!" Ze maakte een buiging en de prins, zo charmant als prinsen zijn, pakte haar hand en kuste die. Een siddering van walging vloog door haar heen. Weer zo'n klefbek die haar het hof probeerde te maken. Dit zal een lange dag worden..

 

Date

De date tussen prins Ken en Rapotje verliep niet geheel moeiteloos. Prins Ken had haar meegenomen op een prachtige rondrit in de koets, maar alles verliep fout. Ze was blij dat ze weer terug was.
"Denk maar niet dat ik met je ga trouwen hoor, prins Ken! Eerst zit mijn haar vast in de deuropening van de koets, vervolgens zit ik zo opgepropt in de koets dat ik bijna geen adem krijg en als laatste probeerde je me bijna te kussen! Bah, ik wil je nooit meer zien!" Alle dienstmeisjes, die zich ook in dezelfde ruimte bevonden, waren geschokt. Weer een prins die wegging zonder de prinses! 

"Ah Rapotje, geef prins Ken toch een kans.." probeerde haar vader nog, maar Rapotje wist het zeker. Nooit ging ze nog een keer uit met die vieze prins die rozen aan haar gaf en een serenade kwam brengen. Boos stampte ze naar boven. "Zal Rapotje ooit een prins vinden die wel bij haar past?" hoorde ze haar vader nog zuchtend vragen aan de hoofddienstmeid. "Vast wel majesteit, op elk potje past een dekseltje." antwoordde de hoofddienstmeid. Meer hoorde Rapotje niet, met een klap gooide ze de deur van haar kamer dicht en begon ze te huilen. Weer keek ze naar het meisje in de spiegel. Ze haatte zichzelf.
Dat lange, blonde haar.. Die vreselijke jurken die ze altijd moest dragen en nog erger die muiltjes! Ze kon er maar amper op staan. Hakken, nee niks voor haar. Helaas moest een prinses muiltjes dragen en hakken, want anders was je geen echte prinse. Ze glimlachte zonder vreugde. Wat een waardeloze  prinses was ze, niet eens in staat om een goede prins te vinden! Mistroostig maakte ze zich klaar voor bed. Morgen zal het vast nog zo'n verschrikkelijke dag worden.

Nieuw dienstmeisje

"Goedemorgen Rapotje, opstaan." De hoofddienstmeid sleurde haar uit bed. "Maak je jezelf even klaar, dan kun je daarna naar de dienstmeisjes lopen die je haar invlechten." "Oké.." antwoordde Rapotje, maar de hoofddienstmeid was hem al gevlogen. Dat was op zich al vreemd, want de hoofddienstmeid bleef altijd bij haar totdat ze daadwerkelijk haar tanden had gepoetst. Echter werd nog veel vreemder. Toen Rapotje door de deur liep werd ze niet meteen omringd door alle dienstmeisjes die altijd begeerlijk naar haar haar staarden. Nee, ze zaten te fluisteren en hadden niet eens door dat Rapotje binnengekomen was. Rapotje spitste haar oren.
"Ja, raar meisje hè, ze hoort hier zo niet thuis!" 
"Nee, heb je dat haar gezien! Zwart en het staat rechtop, net een stekelvarken.."
"Ze draagt ook helemaal geen jurk, is ze wel echt een vrouw?"
"Geen idee, ze draagt ook geen make-up en ik heb haar rare muziek horen luisteren..!" 

Rapotje werd nu toch wel benieuwd wie zo beschamend was, dat alle dienstmeisjes haar niet eens meer zagen staan. "Wie is dat meisje dan die op een stekelvarken lijkt?" 
De stem van Rapotje doet alle dienstmeisjes opschrikken.
"O, prinses, dat wilt u niet weten! Het is verschrikkelijk, een schande!"
"Ja Rapotje, we gaan u eerst mooi maken en wie weet dat u haar daarna zelf ontmoet.."

Rapotje wist dat ze geen andere keus had, maar ze was erg ongeduldig. Zodra de dienstmeisjes klaar waren holde ze naar beneden. "Vader, vader, is er een nieuw dienstmeisje?" Haar vader keek op en knikte. "Zeker mijn kind, ze is op dit moment in de koffiekamer. Ik laat de hoofddienstmeid haar wel even roepen." De hoofddienstmeid riep het nieuwe dienstmeisje naar binnen. Meteen snapte Rapotje waarom iedereen zo reageerde. Het was het meest bijzondere meisje die iedereen ooit had gezien.
Donker stekeltjeshaar, amper make-up en met haar ogen keek ze iedereen gel aan. Ook haar kleding was totaal anders. Ze droeg geen jurk, nee, ze droeg een joggingbroek! Daarboven had ze een t-shirt aan met de opdruk van een doodskop. Rapotjes vader keek naar Rapotje. Hij was verbaasd, voor het eerst in het leven zag hij Rapotje stralen.
Ook Rapotje voelde zich anders dan anders. Haar knieën knikten, haar hart ging tekeer, haar keel voelde droog. Dit was ze. Dit was haar ware 'prins'! Meteen wendde ze zich tot haar vader. "O vader, mag ik met haar trouwen? Ik weet het zeker, zij is voor mij mijn prinses op het witte paard!" De koning bekeek zijn dochter nog eens goed. Dit kon hij niet weigeren, ze zag er zo gelukkig uit! Wel was het wat vreemd.. Dit was namelijk de eerste keer dat een prinses er vandoor zou gaan met een dienstmeisje!
"Rapotje, het is dat ik zie hoe gelukkig je nu bent. Dus ik geef jullie mijn zegen." Een blijdschap overspoelde Rapotje, eindelijk zou ze zichzelf kunnen zijn!

 

Ze leefden nog lang en..

Een jaar later leefde Rapotje nog steeds samen met het dienstmeisje. Wel waren er een aantal dingen veranderd. Rapotje had haar haar kort geknipt en bruin geverfd. Haar haren kwamen niet verder dan haar schouder! Tevens had ze haar muiltjes ingeruild voor echte sneakers. Nooit was ze gelukkiger geweest dan nu. Haar recht op de troon had ze afgestaan en ze leefde samen met haar geliefde lekker in een hutje op de hei. Altijd moest ze glimlachen als ze terugdacht aan die ene zin van de hoofddienstmeid: "Op elk potje past een dekseltje." Nou, in haar geval paste op elk potje een potje! 

 

                  © 2012 Tuimel
                    Bron afbeeldingen:
                  
 Youtube

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja deze is van 2012 leuk verhaal.
Pork de DUIM.
DRIMPELS.
Heerlijk een sprookje, en door een fee geschreven....
Heel leuk bedacht, mooie moderne draai heb je er aan gegeven.
Hahaha, nu begrijp ik je naamkeuze pas, maar het is dan ook al laat. .. Lol!
Haha, ja, zo 'origineel' ook hè :p
Hartstikke mooi!
Het leest even spannend als een echt sprookje.
Goed geschreven. Origineel plot.
Leuk, een heel eigentijds sprookje.
duim