Geesten en zielen, ze bestaan echt!

Door - Verwijderd account - gepubliceerd op Sunday 03 November 21:54

                                     
"Sarah, Saraaah.." Kippenvel over mijn rug. Daar was de fluisterende stem weer. Meerdere malen heb ik het nu gehoord. Verspreid over 5 jaar en op de meest onverwachte momenten hoorde ik haar weer. 


De eerste keer

Ik zat in groep 7 toen ik haar voor het eerst hoorde. Mijn hartsvriendin, ja daar deed ik toen nog aan, was die dag ziek. Ik weet nog goed dat ik die dag speelde met een ander meisje, Angel. Angel en ik waren bij de auto. Zo'n grote waar je heerlijk op de stangen kon zitten en dan kon kletsen met elkaar. Op dat moment kletsten we niet, sterker nog, ik was diep in gedachten verzonken. Totdat Rosa's stem mij riep. Ik wendde me meteen naar Angel. Aangezien Rosa er niet was, had zij mij vast geroepen. "Wat is er? Riep je mij?" Haar opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde gezicht zeiden al genoeg. "Nee, hoezo?" 
"Ik dacht dat iemand mij riep.. Eigenlijk weet ik heel zeker dat ik mijn naam hoorde." 
"Vreemd, ik heb niks gehoord hoor.. Ga je mee naar binnen? De bel is allang gegaan." In de veronderstelling dat ik het me vast verbeeld had, ben ik met haar naar binnen gegaan. Nooit had ik er meer over nagedacht, totdat ik haar weer hoorde in het derde jaar van de middelbare school.

 

 

Aanwezigheid

Netjes zat ik op mijn kamer, op mijn bureaustoel, klaar om aan te vallen op mijn huiswerk. Althans.. dat leek zo. Mijn boeken lagen netjes op mijn bureau, maar concentreren lukte niet. Ik had het eigenaardige gevoel alsof er nog iemand in de kamer was, iemand die mij bespiedde. Dat kon natuurlijk niet, maar toch voelde het zo. "Sarah!" Ah, mijn ouders riepen me. Blij dat ik even weg kan uit de vreemde sfeer uit mijn kamer loop ik snel de trap af naar beneden. Ik steek mijn koppie om de hoek van de deur. "Wat is er mam en pap?" Beiden kijken me verbaasd aan, ze hadden mij niet geroepen. Vreemd, maar het kan. 

Ik ga terug naar mijn kamer en verder met mijn huiswerk. Nog steeds heb ik het gevoel alsof iemand in mijn kamer is en me begluurd. Ik kijk om me heen, niks aan de hand. Ik zie niks vreemds, raars of een persoon. De huissleutels liggen nog midden op het bureau, mijn schrift ligt op dezelfde plek en mijn kamer is gewoon belicht. Ik besluit om het vreemde gevoel te negeren en ga probeer me te concentreren op het huiswerk. Na een uurtje komt mijn moeder boven en we kletsen wat op de gang. Ineens horen we metaal kletteren op het laminaat van mijn kamer. Meteen gaan we kijken en daar ligt het op de grond. Mijn huissleutels, die ik midden op mijn bureau had gelegd, liggen nu ineens op de grond.
"Heb je ze te dicht bij de rand gelegd Sarah?" 
"Nee mam.. ze lagen midden op mijn bureau." We kijken elkaar verschrikt aan. Na dit rare incident heb ik alles aan mijn ouders verteld. Ze geloven niet echt in geesten, maar ze konden dit ook niet verklaren. Mijn ouders' conclusie: Misschien ben je gevoeliger voor dat soort dingen. 

 

 

De fietsbel en de schim

Het was winter, koud en ik was erg dik aangekleed. Buiten was het nog donker. In mijn dikke kloffie liep ik naar de schuur om mijn fiets eruit te halen. Daar aangekomen schrok ik even van een zwarte kat die me met gloeiende ogen aankeek. Hij rende snel langs me heen naar buiten, blij dat hij bevrijdt was. Waarschijnlijk was hij de vorige dag door het raampje naar binnen geglipt. 

Weer was dat vreemde gevoel er weer, het idee dat er iemand was die me begluurde. 'Geen aandacht aan geven Sarah, je moet naar school.' Ja, ik sprak mezelf streng toe. Met moeite kreeg ik mijn fiets uit de schuur, het is daar best krap, en nam hem mee naar buiten. Zodra ik hem neerzette, hoorde ik binnen in het schuurtje de fietsbel gaan van een andere fiets. Nou, ik ben nog nooit zo snel naar binnen gerend. Mijn moeder was ondertussen brood aan het smeren en vroeg me waarom ik gilde en weer snel naar binnen rende. Ik vertelde haar over de fietsbel, maar ze zei dat ik vast ergens achter was blijven hangen. Helaas wist ik beter. Na 5 minuten durfde ik met mijn fiets weg te fietsen. Geen 5 minuten van mijn huis staat een lantaarnpaal, waar ik altijd wacht op een vriendin. Links ligt een grasveld, met kleine heuvels. Nu waren die heuvels bedekt met een spookachtige gloed van de mist. Ik hoefde dit keer niet op mijn vriendin te wachten, want ze was ziek. Net voordat ik verder fietste, wierp ik nog een blik op de heuvels. Mijn adem stokte, ik durfde te zweren dat ik een schim zag. Het idee om nog een keer te kijken kwam niet eens bij me op, ik wilde weg hier en wel heel snel. Na 20 minuten fietsen was ik eindelijk op school.

 

Proefwerk Wiskunde

Op school had ik een repetitie van wiskunde. Iedereen liet het wel uit zijn hoofd om dan te gaan praten, want je kreeg dan geheid een één wegens spieken. Er heerste absolute stilte in de klas, totdat ik verder wilde gaan met opdracht 4. "Saraaaah.." Iemand fluisterde mijn naam. Ik keek op, maar iedereen keek naar zijn/haar blaadje. Weer was ik geroepen, weer door een vrouwenstem en weer is het onmogelijk dat het iemand was van de klas.

 

De oplossing

In de pauze vertelde ik het aan een gelovige vriendin van me. Ze zei dat ze dat soort dingen eerder had gehoord en dat Jezus haar hielp. Je moest je afsluiten. Je kon dan bidden tot Jezus en hem vragen of hij wilde zorgen dat ze me met rust lieten. Zelf wist ik niet of ik echt geloofde, dus ik betwijfelde of het zou werken bij mij. Toch probeerden we het, omdat ik er echt vanaf wilde zijn. De gebeurtenissen maakten me namelijk ongelooflijk bang. Daar zaten we, in de meisjes wc, te bidden of Jezus alsjeblieft wilde zorgen dat 'dit verschijnsel' me met rust zou laten. We sloten af met 'Amen' en dat was het dan. Het gekke was nog wel dat ik er vanaf dat moment vanaf was. Wie weet bestaat er dan toch iets als een hogere macht.

 

De laatste keer

Weer was het winter en ik had al een aantal jaren niks meer gehoord of gezien. Die avond had het gesneeuwd buiten, maar op dat moment was de lucht helder. Ik wachtte op vrienden, want we zouden lekker uitgaan. Mijn ouders en broertje zaten op de bank, de gordijnen waren dicht. Het licht voro de deur was aan. Ongeduldig als ik was, deed ik de deur open, liep ik het halletje binnen en een ijselijke gil kwam uit mijn mond. Ik was binnen een seconde ongeveer 5 meter achteruit gesprongen. Mijn ouders keken me wederom verbaasd aan. Ik keek nog een keer naar het raam van de deur. "Mam, pap.. het is al goed hoor, ik denk dat het mijn eigen spiegelbeeld was, waarvan ik zo schrok." De woorden komen bibberig en half lacherig uit mijn mond. Eigenlijk geloofde ik mezelf niet. Er was daar net een ander gezicht op de plek waar mijn gezicht was..

Mijn oma

De laatste keer dat ik een gezicht zag, maar zo schrok dat ik het gezicht niet goed heb bekeken, was ik zeventien jaar. Sindsdien heb ik me er denk ik helemaal voor afgesloten. Met familie hebben we het wel eens over dit soort eigenaardigheden gehad. Zelf heb ik het idee in mijn hoofd dat mijn oma het was die contact met me zocht. Dat is een geruststellende gedachte. Ik heb haar nooit gekend, want ze stierf toen zij 36 was en haar dochter, mijn mam, 16 was. Mijn moeder en ik hebben bijna hetzelfde leeftijdsverschil en mijn moeder lijkt qua gezicht sprekend op oma. Toch had ik haar heel graag willen leren kennen en het idee dat ze toch over mij 'waakt' doet me goed. Misschien heb ik tegenwoordig me afgesloten voor geesten/paranormale activiteiten. Ik weet het niet en ik zal ook niet weten hoe ik me er weer voor open moet stellen. 

 

Benieuwd

Altijd heeft het onderwerp geesten / zielen / het bovennatuurlijke me aangetrokken. Vreselijk interessant vind ik het. Zelf geloof ik wel in geesten, zielen of hoe je het ook wilt noemen. Ik ben daarom ook erg benieuwd wat jullie hebben meegemaakt op bovennatuurlijk gebied.. Daarom daag ik jullie uit voor deze Zilla! Als ik je niet heb uitgenodigd, maar je wel mee wilt doen, dan kan je me een PB'tje sturen. Mochten we nog geen vrienden zijn, dan voeg ik je toe als vriend en nodig ik je uit voor deze Zilla. 


 

                  © 2012 Tuimel
                    Bron afbeeldingen:
                   
123RF Stock Photos

 

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Op een avond kijken mijn katten met dikke staart en bolle rug als in trance naar de trap.Ik hoor niks.Als ik ga slapen kijk ik bij mijn dochter, die me roept omdat ze niet kan slapen.We horen voetstappen,allebei."Ooh we doen net of we slapen"zegt ze,in de overtuiging dat zus ook wakker is en op weg is naar ons.Wij liggen te wachten,maar niks.Ga ik bij zus kijken,die ligt diep te slapen.
Hmmm....
Dat zijn echt van die situaties waarbij je gaat denken.. Brrr!
Ja.En slecht in slaap komt.Haha.
[[Deleted]]
Mooi artikel, dit ga ik zeker volgen. Ben ook zeer benieuwd naar de verhalen die gaan komen.
Kippenvel Tuimel... Jouw verhaal is heel herkenbaar.
Groetjes
Ben nu ook wel benieuwd wat er herkenbaar aan is, vertel me jouw verhaal.. ? ;)
Zal de mooiste momenten proberen bundelen in een zilla, maar heb even de tijd nodig.
Groetjes
Dat is toch helemaal prima! Neem er de tijd voor en ik lees het zodra het artikel gepubliceerd is (:
Geesten? Dus overleden mensen die rondzwerven. Wil jij dan na je dood een geest worden? Om opgeroepen te worden door een mens met paranormale gaven, zo van Hallo Tuimel, kom eens hier, ik wil je oproepen, en dan kom je braaf naar die paranormale mens die je allerlei vragen stelt, maar die je natuurlijk nooit vraagt wat er na de dood gebeurt.
Ik heb altijd een grote belangstelling hiervoor gehad. Heel interessant, duim!
Je mag ook meeschrijven als je wilt?
Ik geloof wel in dit soort dingen .
Mijn verhaal volgt ooit ......
Ben erg benieuwd.. als hij wordt gepubliceerd ga ik het uiteraard lezen!