Demente moeder

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Sunday 05 January 19:51

Begin vorig jaar kwam de moeder van mijn vriendin vanuit een eigen appartement bij ons .Ze zou aanvankelijk een paar dagen blijven,gezellig logeren, kletsen,winkelen, enfin wat je niet met je moeder doet.

Moeder werd met de auto opgehaald een reis van bijna vijf kwartier,.

Jaja niet naast de deur.

Het viel ons op dat ze laatste tijd vaker naar woorden moest zoeken en dingetjes verwarde .

,Namen door elkaar haalde en de datum en dag niet meer wist.

Maar ze had een appartementje in een zorgcentrum, Zelfstandig wonen zonder verpleging maar als er wat was kon ze op een knop drukken en kwam er iemand,maar verder moest ze alles zelf doen,

Wassen,aankleden,eten koken en ga zo maar door.

Een keer in de veertien dagen kwam er een meiske wat schoonmaken,maar ze zat meer te kletsen en te kaarten met moeder dan ze een dweiltje vasthield. Nou vooruit misschien hield ze het vast maar schoon maken had ze geen kaas van gegeten.

Moeder vond het gezellig koffie drinken met haar , ze had wat aansprak,want veel met de buren had ze geen ansluss. Ze kenden mekaar en lazen de krant van wakker Nederland samen, maar daar hield het echt mee op.

Moeder was erg op zichzelf en na de dood van haar man, zat ze vaak te puzzelen en ging s middags paar uur naar bed, sloeg vaak maaltijden over en zei te koken maar at niet, ze had er geen zin in alleen dingen te ondernemen,de zin was weg,haar maatje miste ze en dus een stuk van haar met hem mee het graf in. 

Naar de dokter ging ze niet was waanzin,

Medicijnen  nam ze vaak niet in.

~~~~~~~~~~~~~~

De dag dat ze met wat tassen bij ons kwam, was ze erg mager en zag bleek, ze was bij minste geringste moe, maar vond het heerlijk bij haar dochter te zijn, en gingen vaak gezellig een puzzel uit de krant maken,een potje kaarten,ze hielp nog wel met eten koken en het ging beter met haar gaandeweg de tijd e hier was

We besloten dat ze haar appartement zou opzeggen en hier permanent zou intrekken.Ik had er een hard hoofd in,want wat haal je je op de hals. Ik heb gezegd  mijn vriendin bij te tsaan  heb altijd in de zorg gewerkt en dus is het allemaal voor mij niet vreemd, eerder een dejavu. Of ik na ruim 14 jaar mantelzorg voor mijn man en zijn dood erop zat et wachten was punt twee maar gemoedsrust mijner vriendin ging mij primair nummer een.

Met man en macht meerdere keren heen en weer met de auto om haar appartement leeg te halen en schoon te maken.

Ze wou perse mee, en stond steevast in de weg, niets mocht er weg en verward, dat ze het niet begreep waarom ze zou toch weer thuiskomen. Het werd haar vaak teveel.

 Ze werd vaak kwaad dat we dit achter haar rug deden en dat ze prima alleen kon wonen!

~~~~~~~~~~~~~~

 

We  zijn nu bijna een jaar verder, ze is dement,weet draad niet meer en haalt alles door elkaar!  Slecht te activeren.

Is zwaar onder artsencontrole,heeft zichzelf gaandeweg de tijd sterk verwaarloosd

,Is incontinent,en knoeit met haar eten als een klein kind.

Mijn vriendin zit vaak met kromme tenen om de verhalen waar niets van klopt naar vreemden en ons, tien,twintig keer horen we per dag hetzelfde. Wat ze meemaakt is ze vijf minuten later vergeten. Wanneer ze meegaat naar een winkel zegt ze bij in de auto stappen, he die winkel ken ik niet zullen we daar eens in gaan. Om vervolgens later woorden en dingen te weten waar wij met de mond van open staan te kijken hoe is het mogenlijk !

Bij mooie weer heeft ze totaal geen zin naar buiten te gaan, ze zit binnen en pakt een boek,wat er staat dringt niet tot haar door en als je wat zegt krijg je de wind van voren!

~~~~~~~~~~~~

 

Gelukkig kan niemand in de toekomst kijken maar het is zeer zorgelijk,proces gaat hard. Ze is erg emotioneel bij tijden en is erg dikke maatjes met de hond, die voelt haar aan en gaat erg veel bij haar liggen.Honden voelen meer aan bij mensen dan de mensen zelf onderling

Ze wou vanavond zonder eten naar bed, een vlucht, ze zit merendeel van de dag te slapen op de stoel, ze is 87 en vind het best, er zijn momenten dat ze grapjes maakt en als een kind zich gedraagt, met spelletjes. Maar volgende minuut kan het gedrag omslaan en is het mis, loopt z eweg en gaat ze liggen slapen.

 

~~~~~~

Ik vind het het ergste voor mijn vriendin die ziet dat haar moeder waar ze altijd zo trots op was min of meer een kind van haar wordt met een luisre om, helpen met aankleden en wassen en vaak dingen weglegt en volgende minuut niet meer weet waar ze het gelaten heeft.

We maken er met elkaar het beste van maar geeft soms strijd en strubbelingen in huis, ze praat alles van haar moeder goed, maar juist de kern wil ze niet zien daar is ze nog niet aan toe, ook zij huilt vaak, uit verdriet,onmacht en wanhoop.En kwaad omdat dit haar mammie overkomt en schaamte naar de rare dingen die moeder doet en zegt in aanwezigheid van anderen!!

~~~~~~

Je kijkt in haar ogen,vaak hol en leeg bloedoorlopen, staart ze je aan . Vaak snapt ze niet wat je zegt en denkt ze wie is dat.

Tranen vaak van een kind,help me toch, je wilt haar de tranen wissene n haar dit proces stopzetten maar het gaat niet, je staat erbij en kan weinig doen.

~~~~

 

Ze merkt en beseft de aftakeling ,een strijd in zichzelf waar ze het heel moeilijk mee heeft 

~~~~

Ik wens wanneer mij dat gebeurd dat mijn euthanasiewens wordt uitgevoerd en ik de ontbering en vernedering niet hoef mee te maken van het wegglijden van je eigen waardigheid en netheid.

Ik heb tijd terug al de verklaringen getekend van de wilsbeschikking.

Zeker na de dood van mijn man en ik weet wat een strijd en narigheid je moet doormaken,

 In waardigheid ben je hier dan zelf bepalen in welke waardigheid je weg wenst.

Die tijd en strijd mag je als individu in mijner visie zelf stoppen

Ook bij dementie vind ik dat bij sommigen ondraaglijk lijden vastgesteld kan worden en wanneer mensen aangeven dan niet verder te wensen vindt ik dat de artsen daar hun medewerking aan te geven hebben.

~~~~~~

 

Moeder geniet op haar eigen manier in een wereld die deel de onze is en een deel die van haar. Ze kijkt foto´s van weleer dat zij en haar man nog samen waren en dan glimmen haar ogen en komt er een ondeugend trekje om haar mond. Keihard moesten we werken de eindjes aan mekaar te knopen en de kinderen op te voeden.

En wat ze nu ziet in de media kan ze niet begrijpen,dat staat zo ver van haar af.

~~~~~~

Ze kijkt tv en leest boek,maar wat ze er echt van opneemt is heel moeilijk achter te komenwant ze zegt een hoop maar je weet dat merendeel van de dingen die ze ziet geen doorgang hebben in haar geest: Plaatje ziet ze maar de dieper betekenis begrijpt ze niet.

Ze haalt mensen van vroeger en nu door elkaar,denkt dat mensen die dood zijn pas nog op bezoek zijn geweest. Plaats ,ruimte en tijd lopen erg in elkaar over.

Maar ze kan nog lekker genieten van een bakkie thee met ene koekje en is tevreden met ene sneetje brood maar wil de zekerheid dat wij allemaal in huis zijn.Is er een niet thuis is ze van slag.

~~~~~~~~~~

Wat de toekomst gaat brengen zien we wel we kunnen niets voorzien maar CARPE DIEM en zoals moede zegt

EEN DAG NIET GELACHEN IS EEN DAG NIET GELEEFD !!!!!!!!

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi dat er toch nog kleine momenten zijn om van te genieten; dat kopje thee met een koekje bijvoorbeeld.
Zo zie je maar hoe het kan lopen in de wereld. Je bent van die generatie die het land na de oorlog er weer bovenop geholpen heeft en nu je zelf begint te dementeren is er niet eens een plaats voor je in een dementenverzorgingshuis want dat maak ik weer mee. Ik ging twee jaar geleden met een broeder van de kerk die ook ouderling is regelmatig bij leden van de kerk op huisonderwijs. Nu gaat hij vier keer per dag, ook midden in de nacht, lopend naar de kerk omdat hij denkt dat er dan een kerkdienst wordt gehouden. Komt hij onverhoeds thuis dan weet hij niet meer aan welke kant van zijn broekriem zijn voordeursleutel hangt. Er moet dan midden in de nacht een slotenmaker komen om zijn voordeur open te maken. Zo iemand zou eigenlijk opgenomen moeten worden maar door de bezuinigingen laat dit maar op zich wachten.
Ik wens je heel veel sterkte toe.
Afschuwelijke ziekte, mensonterend. Heb het in de naaste familie en kennissenkring ook diverse keren meegemaakt. Ik wens jullie heel veel sterkte.
Heb dit ook met mijn moeder meegemaakt en er op Plazilla nogal eens over geschreven. Sterkte en inderdaad: pluk de dag.
Heb dit ook met mijn moeder meegemaakt en er op Plazilla nogal eens over geschreven. Sterkte en inderdaad: pluk de dag.
En voor de naaste omstanders (familie) is het ook niet eenvoudig hoe hiermee om te gaan.
Ja heftig kan het einde van het leven zijn. Je hebt jezelf dan niet meer in de hand, dat maakt het zo lastig. Mooi geschreven!