Vergeten wie je bent

Door Leny gepubliceerd op Monday 18 November 17:09

TIJDLOOS.

De tijd schijnt stil te staan als je op oudere leeftijd ineens de weg kwijt bent. Het komt steeds meer voor, ook bij jongere mensen hoor je het vaker. Waar ligt dit aan? Het voedsel? De straling van allerlei apparaten om ons heen die onze hersenen kunnen beinvloeden? Ik wil het niet weten, maar doordat ik nu zelf in de sores zit dat ik veel vergeet, zelfs namen van mijn beste vrienden, krijg ik het regelmatig benauwd als het mij overkomt. Want je bent net 60 en dan niet meer op een woord komen als je graag een puzzel oplost?

Normaal pak ik het puzzelboek erbij, nu train ik mezelf maar weer om heel zeker het woord op te zoeken in mijn grijze cellen. Want het zal mij niet gebeuren dat ik straks mijn vrouw niet meer zou herkennen. Met wie leeft zij dan? Sta eens stil bij al die kinderen die met een vader of moeder zitten die dement zijn. Je schrikt van het aantal, je schrikt van jezelf, omdat ook ik mezelf eng ga vinden. De oorzaak is zeker geen dementie, maar het vergeten is een ramp. Een normaal gesprek wordt hier in huis al snel een spelletje van : "het klinkt als..."

En dan loop ik als een malloot een soort van Sjaanjte Travolta uit te duiden wat ik bedoel. Ben ik even blij dat ik vroeger op toneel heb gezeten. Dat scheelt mij heel wat oefenen hoor om een komkommer uit te beelden als ik niet zo snel in de keuken terecht kan, mochten wij zo een groene rakker in huis hebben.Dit korte verhaal is ontsproten uit mijn eigen fantasie, maar dat wil niet zeggen dat het niet gebeurt, of gebeuren kan.

TIJDLOOS

Voorzichtig doet zij de voordeur open en zacht klikt zij deze weer in het slot. Wanneer zij zich omdraait hoort ze: “Waar was je nou, Peer heeft mijn pop weer gejat’, verwijtende woorden uit een mond die haar met tranen in de ogen aankijken. Zij doet snel haar jas uit, pakt de uitgestoken hand en loopt mee de voorkamer in.

“Waarom hebben jullie nou weer ruzie gemaakt?” probeert ze te sussen.

“Nou ik heb zijn Lego naar zijn kop gegooid” is het opstandige antwoord. En ze gaat boos zitten en huilt zacht, dreinerig alsof ze nooit haar zin krijgt.

“Ja, maar jij mag niet zomaar zijn Lego stukmaken en dit soort woorden wil ik hier in huis niet horen versta je mij?” spreekt ze haar quasi streng toe. Ze kan een warme glimlach op haar gezicht niet verbergen, maar haar ogen staan droevig. Ze zit hier weer met een kleine meid die weer ruzie met haar broertje heeft en weet niet hoe het op te lossen. Daar zijn geen handleidingen voor.

“Hij doet het altijd, alles kapot maken!” mokt zij verder en begraaft haar gezicht in het kussen van de grote stoel.

‘Nou stop nou maar met huilen, ik haal de pop wel terug bij Peer en dan moet jij beloven dat je niet meer aan het Lego van hem komt afgesproken?” Zij knikt heftig en grijnst alweer, haar duim in de mond stekend mompelt ze nog: “We eten lekker sperziebonen met een bal gehakt, hoop wel dat er puree bij zit!”

Even is er een glinstering van hoop in haar ogen maar dat dooft snel als de kleine doorgaat: “Wanneer gaat u mijn pop dan terugpakken van dat rot joch?”

“Zo dadelijk als jij geslapen hebt, kom maar dan kleed ik je vast uit voordat het eten op tafel komt!”

“We hebben al gegeten hoor,”was het bitse antwoord. Zij staat op en gaat als een braaf meisje voor haar staan. Om zich uit te laten kleden en zich klaar te laten maken voor haar middagdutje.

“Heb je mijn bloemen gezien die ik heb meegenomen?”

“Ja, mag ik ze in een vaas zetten voor je?” ze wil gelijk naar het kleine aanrecht lopen om een vaas uit een kastje te pakken.

“Nee, wacht maar, dat doe ik zo wel, eerst je nachtponnetje aan!” Strak blijft ze staan als ze haar jurk over haar huid voelt glijden, haar kleding netjes over de stoel en dan haar gebloemde nachtjapon over haar huid.

“Lekker hé dat warme katoen, kan ik heerlijk in slapen.”

Ze geniet al bij voorbaat en huppelt al naar haar bed, kruipt onder het dekbed en wacht geduldig op haar slaapkus. Zij zet de bloemen in een vaas met water en kijkt ondertussen naar de bewegingen, draaien met het kussen net zo lang totdat ze eindelijk goed ligt, van de druktemaakster die in vol ornaat en met grote ogen ligt te wachten op haar kussen. De bloemen krijgen een plek op de kleine salontafel en zij loopt naar het bed waar de ogen al bijna dicht zijn van moeheid. Zij geeft haar een kus op het voorhoofd en loopt dan zacht naar de deur, draait zich nog een maal om wil zwaaien maar ziet dat Klaas Vaak zijn werk al heeft gedaan. Zij slaapt al bijna. Fluisterend en zachtjes met de deur loopt zij de gang op en je hoort haar nog net zeggen: ‘Dag mam, tot morgen.”

Dan valt geruisloos de deur in het slot.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn grootmoeder heeft het ook, vreselijk, we proberen zo vaak als mogelijk te gaan zodat ze een aantal dingen blijft onthouden dankzij de routine.
Mooi geschreven.
Gewoon stil
Mijn moeder heeft het ook gehad, een mensonterende ziekte als je ziet hoe mensen vaak de laatste jaren van hun leven slijten.
@Taco-Veldstra, kan me jouw gevoelens heel goed voorstellen, liefs van leny
Mijn moeder...ook die vervaagde! Ontroerend verhaal!
@Lucifall, kan niet altijd de mafkees uithangen toch?:::)))
Stil van dit aangrijpende verhaal...