Hoe gaat het met Moordwijf, eigenlijk?

Door Gewoonieko gepubliceerd op Saturday 04 January 17:04
 
 
Voorzichtig heeft ze zich een plekje verworven in mijn leven. Steeds meer kreeg ze vorm, werden me de contouren van haar lichaam duidelijk. De vorm van haar gezicht, haar haarkleur. Haar kledingstijl die tijdens haar werk zo strikt zakelijk is, maar in haar vrije uren lekker nonchalant. Verzorgd, maar nonchalant.
Ik probeer me het geluid van haar stem voor te stellen of hoe ze lacht. Van welke muziek ze houd en wat ze graag eet. 
Zelden heeft een vrouw me zo bezig gehouden als zij. Ze zit in mijn hoofd en ik krijg haar daar niet vandaan. Soms drijft ze me tot waanzin, weet ik niet wat ik met haar aan moet. En op andere momenten vertederd ze me of heb ik medelijden met haar.
 
Inmiddels weet ik iets meer over haar kinderjaren. Over hoe ze is opgegroeid, en met wie. Ze liet me zien waardoor haar persoonlijkheid gevormd werd. Waar haar ambities door gevoed zijn. Haar vreugde en verdriet.
 
Ze bestaat inmiddels uit iets meer dan 15.000 woorden en de eerste 5 hoofdstukken zijn zo goed als klaar. Even zoveel hoofdstukken zijn alweer geschrapt. Ze is een hele klus.
 
De grove verhaallijn stond er al en dus weet ik waar ik heen wil. De weg daar naar toe is nog onduidelijk, al heeft het hoofdpersonage inmiddels duidelijk vorm gekregen. 
Andere karakters ben ik nog aan het kneden totdat ze precies dat doen wat ik graag wil dat ze doen. En dat is dan ook wat het eigenlijk is: je hebt de totale controle, al voelt het soms alsof het hoofdpersonage sturend is, en niet ik. Alsof ze er met mijn verhaal vandoor gaat.
 
Er zijn avonden en middagen dat ik oneindig zit te staren naar een leeg wit scherm met alleen een knipperende cursor in de linker bovenhoek. Dan loop ik op en neer naar de keuken. Koffie en een sigaret. Weer staren en weer komt er niets. Zijn er teveel andere gedachten. Soms leegte. En met het grote niets de wanhoop.
Op andere momenten gaat het bijna als vanzelf. 
Soms heb je een goed idee, maar niet de tijd er iets mee te doen. Er moet tenslotte ook brood verdiend worden; het nadeel van een hobbyschrijver.
 
“Ze had vandaag haar dag niet”, plof ik zuchtend in de fauteuil.
“Wie niet?”, vraagt Monique terwijl ze opkijkt van de film waarin ze is verdiept en het geluid van de televisie zachter zet.
“Moordwijf”. 
“Ach? Wat is er gebeurd dan?”, vraagt ze belangstellend.
Zittend in mijn draaistoel onder het licht van de hanglamp lees ik haar het nieuwste hoofdstuk voor.
 
 

Benieuwd naar het vervolg?

 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb dit artikel helemaal gelezen nu en prachtig hoe je het beschrijft, beeldvormend, zie je zo zitten daar ;-)
Ik ken heet probleem dat je met Moordwijf hebt. Ik heb er ook zo een maar die werkt op dit moment totaal niet mee.
Gestalkt door moordwijf... klinkt behoorlijk sinister ;)
Dat is het eigenlijk ook. Op het schizofrene af ....
Mooi geschreven, Ook ik ben erin getuind en dacht dat Moordwijf vrouwelijk was. Langs de andere kant was het toch wel een nieuweling waarvan je voelde dat ze toch wel ervaring had met schrijven.
Verhip, ik heb ook echt gedacht dat het iemand van hier was..., ga eens even terugbladeren vanavond....
Ze, nou ja ... ik ben ik ook van hier, toch? ;)
Het verhaal moordwijf is al een tijdje offline Karina. Niks meer van terug te vinden.
Oh, ik heb echt heel veel gemist zo te zien, raar, want voor mijn gevoel zit ik te veel en te vaak op Plazilla. Gelukkig dat jij er nog bent in elk geval...:-)
Er zit maar één ding op: Stop met iets over haar te vertellen en laat haar maar eens aan het woord. Eigenlijk begon je min of meer zo en meende ik dat je in het verhaal zat. Tot de vermelding van 15.000 woorden en toen...!
Haar aan het woord laten, Mijler? Was juist een bewuste keuze om dat niet te doen. wel om zo af en toe iets over het proces zelf te schrijven.
Mooi beschrijving van je bevalling van een boek.
Leuk om te lezen, want ik ervaar dit heel anders. Binnen relatief korte tijd heb ik heb boek compleet klaar (ruige versie) en dan komt het moment pas dat ik er tegen aan ga hikken welke kant het op moet (tot zover ben ik nu).
Het boek is in mijn hoofd al af, alleen het format moet nog enigszins worden aangepast ..... .
Prachtig om te lezen dat ieder zo zijn eigen methode heeft!
Dat klinkt gemakkelijk ....
Nee, ik moet af en toe echt zweten hoor. Merk ook dat ik niet teveel moet lezen, of andere dingen moet gaan typen; leidt verschrikkelijk af.
Dat klinkt qua concept gemakkelijk, en dat is het eigenlijk ook.
Maar het is daarna voor mij ook wel peentjes zweten ...... .
En ook ik moet er even goed voor gaan zitten. Bij mijn eerste boek heb ik zeven vrije dagen van mijn werkgever speciaal hiervoor gekocht ..... .