De heks van Ameland, deel 7 (slot)

Door Gewoonieko gepubliceerd op Tuesday 30 October 23:29

 

Met een ruk zit ik rechtop in bed.
Wat was dat?
Ik luister naar mijn eigen ademhaling en zit enkele seconden in het donker te staren. 
Dan is het alsof er  een deur wordt dicht gegooid. De harde klap klinkt door de hele woning. 
Zenuwachtig geworden en met trillende handen, zoek ik het knopje van het lampje dat aan het plafond hangt, en klik de verlichting aan als ik deze eindelijk heb gevonden.
Het kleine lampje zwaait van links naar rechts aan het plafond net of een onzichtbare hand er tegenaan duwt. Spookachtig danst het licht op de muren. 
Nog enigszins slaapdronken besef ik duivels goed dat er iets vreemds aan de hand is.
Dan zie ik een donkere schaduw over de deur glijden, alsof er iemand door de kamer schrijdt. Mijn hart bonst in mijn keel terwijl ik de schaduw volg die in de muur lijkt te verdwijnen. 
Mijn mond is kurkdroog geworden, en ik voel mijn hartslag bonzen in mijn hals. 
Bang geworden kijk ik om me heen, maar er is niets meer te zien, behalve het nog steeds op en neer dansende schemerlampje, al worden de bewegingen nu minder wild.
Ik voel kippenvel van onder aan mijn rug omhoog kruipen, tot in mijn nek, terwijl ik kleine wolkjes condens uitblaas. 
Het besef.
Ik ben hier niet alleen, flitst het door me heen.
 
Met een knal gaat het licht in de kamer uit. Koortsachtig ga ik op zoek naar de schakelaar, maar als ik deze indruk blijft het donker. 
Nog eens probeer ik het: aan, uit, aan. Het blijft aardedonker. 
Stil. Wat is dat? .....
Een hoog en klagend gegil zoals ik dat de avond er voor ook in de duinen had gehoord, klinkt door het huis. Ik krijg het ijskoud, rillingen lopen over mijn lijf en ik blijf verstijfd in mijn bed liggen.
Alsof iemand, een vrouw, met lange uithalen huilt; zo klinkt het. Het gaat me door merg en been.
Ik wil hier weg, maar waar heen dan?
Het kraken van de derde tree van de trap is onmiskenbaar.
Komt er nu iemand naar boven of gaat er juist iemand naar beneden?
De vragen flitsen door mijn hoofd terwijl ik hijgend in bed zit, tegen het hoofdbord aan. Turend in het donker probeer ik of ik iets kan zien. Een schim, een beweging.
Maar ik zie niets in de donkere slaapkamer. Ik zie niks en ik hoor niks meer. Het is stil geworden.  
Elke vezel in mijn lichaam is nu strak gespannen, en alle zintuigen doen hun best om iets waar te nemen. 
Dan voel ik het dekbed van me afglijden, heel langzaam. En als ik deze terug wil trekken is het alsof de deken vastzit, waarop ik er harder aan trek.
Met een ruk wordt het beddengoed dan uit mijn handen gerukt, alsof een onzichtbare hand met bijna bovenmenselijke kracht er aan trekt. Met een doffe plof hoor ik ze aan de andere kant van de kamer op de vloer terecht komen, gevolgd door een hoog, vals en angstaanjagend lachen.
 
Plotseling is het stil. Behalve mijn eigen hijgen hoor ik niets meer. Geen krakende vloeren, geen protesterende traptrede. Het licht is weer aan gegaan, net zo onverwacht als toen het uitging. De lamp hangt stil aan het plafond alsof er niets is gebeurd.
Geen minuut langer wil ik in de slaapkamer blijven. Eigenlijk wil ik geen minuut langer in dit huis, op dit eiland blijven. Maar waar moet ik heen, in het holst van de nacht?
Zo stil als ik kan sluip ik de trap af. De derde tree sla ik over. 
Als ik de woonkamer binnenga staat tot mijn verbazing mijn laptop open, en aan. Het scherm is vol getypt met één zin, die telkens worden herhaald:
 
Laat me niet alleen
 
Met één beweging veeg ik het apparaat van de tafel, op de vloer. Het scherm gaat direct op zwart.
 
Het is nu half vijf in de ochtend, volgend op de nacht die ik hiervoor heb beschreven. De gebeurtenissen  van de afgelopen uren gaan mijn verstandelijke vermogens te boven. Rationeel verklaren lukt me niet. Het is alsof mijn hersenen gedrenkt in angst volledig verdronken zijn en niet meer functioneren.
Morgen, als het licht, en ik weer kan hopen .... morgen schrijf ik verder.  
 
De geschreven hoofdstukken zijn in het najaar van 2011 gevonden in het laatste huisje voor het Oerd. 
Ze waren opgeslagen op een laptop die er was achter gelaten, samen met wat kleding en een auto.
Van de man zelf is niets meer terug gevonden, behalve een spoor van bloed. Hij lijkt in rook te zijn opgegaan.
Het huisje is weer vrij voor verhuur.
 
 
 
 
 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldige serie Ieko, van mij mag je Plazilla bombarderen met je verhalen.
Ik weet wel dat Plazilla ook betekent geld verdienen, en dat dat niet gaat lukken met onze korte verhalen, maar geef mij maar die korte verhalen. Om te schrijven en te lezen.
Heerlijk gratis lezen bespaart geld, is dat niet ook verdienen?
Geld verdienen? Nee, dat lijkt met wat ik schrijf onbegonnen werk te zijn. Maar dat boeit me eerlijk gezegd niet. Wil er plezier aan beleven. Aan het schrijven, het publiceren en aan de reactie's. En dát lukt wel heel goed! :)
Begonnen bij BHV en hier afgemaakt, jeetje wat spannend!
Haha, ik was vannacht wakker en keek even op Plazilla.. zag dat jij dit deel geplaatst had en dacht: dit ga ik nu niet lezen, dit ga ik nu absoluut niet lezen... - ik kon al niet slapen -
Wat was het spannend! Chapeau!
Geweldig, je reactie. Dank je, Rose!
De derde tree sla ik over want daaronder is een man gekropen.
Man oh man... wat een zinderende story... vooral het end... de ik-vorm en dan plotsklaps de verdwijning...
Goed in elkaar gestoken.
Ik heb ervan genoten...
Dank je wel, mevrouw Weltevree. Heerlijke reactie.