De heks van Ameland, deel 6

Door Gewoonieko gepubliceerd op Monday 29 October 17:35

 

Met een harde klap valt de deur van het fietsenschuurtje dicht. Het is weer harder gaan waaien en met de boodschappentas in mijn handen was ik er even niet op beducht.
Binnen kan de verlichting al weer aan, zo duister wordt het al op dit tijdstip.
Ik ontkurk de wijn en schenk mezelf een glaasje in, terwijl ik begin te koken. Dat is een vaste gewoonte als ik kook; een glas wijn erbij. 
Als het water kookt, doe ik de pasta in de pan, en de room giet ik over het niet te hard gebakken spek. Inmiddels heb ik twee eieren geklutst en daar een hoeveelheid van de Parmezaanse kaas aan toegevoegd. Ik heb trek. Dat doet de zeelucht met je; hongerig maken. Hongerig en loom.
De carbonara smaakt me goed, en ik sluit mijn maaltijd af met een kop koffie, mijn favoriete dessert. Daarna ga ik schrijven, zo heb ik me voorgenomen.
 
Buiten is het aardedonker geworden. De lucht is inktzwart en ondoordringbaar voor het schijnsel van de volle maan. De wind, die harder is gaan waaien, heeft nu de proporties van een storm aangenomen en de deur van het fietsenschuurtje waait met veel geklapper vervaarlijk open en dicht. 
Verdorie, doe die dan ook direct goed dicht, denk ik bij mezelf terwijl ik de deur uitloop om het schuurtje alsnog af te sluiten.
Terug in huis sluit ik de deur zorgvuldig en draai deze op het slot, waarna ik de gordijnen dichttrek en de laptop aan doe.
 
Na een uurtje typen en research op het internet voel ik plotseling een ijskoude tocht langs mijn benen. Het doet me achterom kijken, naar de deur, maar deze is dicht. 
Mijn adem is in het flauwe schijnsel van de verlichting, als een condenswolkje zichtbaar.
Dan hoor ik iets op de bovenverdieping. Het klinkt alsof er iemand over de houten vloer loopt. Stap voor stap in een rustig tempo komen de voetstappen mijn kant op. De vloer kraakt. Wacht, ... nu staat het stil. 
Mijn God, wat is dit?
Nog steeds zit ik achter mijn laptop en in de kamer voelt het alsof het vriest. Mijn gejaagde ademhaling stoot nog telkens kleine wolkjes uit.
Met donderend lawaai hollen de voetstappen nu over de zolder naar de andere kant van de woning, waarna het oorverdovend stil is. Ik wacht.
 
Ik weet niet hoe lang ik daar zo gezeten heb. Een uur, langer misschien. Dan besluit ik om naar boven te gaan.
Behoedzaam sluip ik de houten trap op. De derde tree kraakt onder mijn voeten. Het is aardedonker boven, maar ik vind op de tast de lichtschakelaar, links naast de trap.
"Hallo?", roep ik. 
Nog een keer, harder nu maar mijn stem slaat over.
Ik open de slaapkamer die boven de woonkamer ligt. Krakend gaat de deur open. 
Als ik rond kijk zie ik iets glinsteren op de houten vloer. Ik draai me om, om het licht aan te doen en als ik voor me kijk zie ik het duidelijk: natte afdrukken van blote voeten van de ene muur naar de andere, dwars door het bed heen, lijkt het.
Met een ruk draai ik  me om en maak dat ik de kamer uitkom en voel me alles behalve op mijn gemak.
Over de overloop ren ik naar de trap. Ik sla treden over om zo snel mogelijk en hijgend beneden te komen.
En nu? Wat was dat?
Eenmaal beneden lijkt alles rustig te zijn. Ik hoor geen geluiden meer in het huis, en ook de tocht lijkt te zijn verdwenen. 
Ik neem de fles wijn, schenk mezelf een glas in en wacht af. Op wat komen gaat, maar er lijkt echt niets meer te zijn van wat er eerder was.
Als ik mezelf enigszins hervonden heb, ga ik op het internet op zoek naar antwoorden. Ik wil weten wat er zojuist gebeurd is, al kan ik zelf het antwoord op de vraag wel invullen.
 
Eigenlijk ben ik te nerveus, te bang om te gaan slapen, maar ergens, ver na middernacht, wint de vermoeidheid het toch van mijn geestelijke gesteldheid. In bed lig ik te luisteren naar de geluiden om me heen: een krakende leiding, die ik de hele week al hoor in het huis. De wind, die om het huis jakkert. 
En zo, luisterend, starend in het donker, val ik in slaap.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Brrrrrrrrrr! Ik kijk naar buiten en zie eenzelfde tafereel... Dit is een van de weinige keren dat ik blij ben dat ik niet bij het Oerd woon... ;) Ik wacht met spanning op het vervolg!