De heks van Ameland, deel 3

Door Gewoonieko gepubliceerd op Monday 22 October 13:03

 

Ik schrik wakker van een harde klap. Rechtop zittend luister ik naar de geluiden om me heen, maar behalve het huilen van de wind rond de rieten kap waaronder ik slaap, hoor ik niets.
De rode stipjes in het venster van de wekker verraden dat het kwart over drie is, en omdat ik niets verontrustends meer hoor, ga ik weer liggen. Me afvragend waar die harde klap door veroorzaakt werd val ik weer in slaap.
 
Als ik 's morgen wakker wordt is de wind gaan liggen en doet een waterig zonnetje verwoede pogingen om door te breken. 
Ik stommel de keuken in en voer mijn vaste ochtend routine uit die gewoon met me mee is gevaren naar het eiland; koffie, en een sigaret. 
In de kleine keuken, die van alle gemakken is voorzien, pruttelt en gromt het senseo apparaat terwijl ik op zoek ga naar suiker en melk. Een koffiekop is snel gevonden. Deze lijken overal in hetzelfde kastje te staan; centraal boven de spoelbak.
De vloer kraakt onder mijn voeten als ik me naar de sfeervolle woonkamer begeef. Veel hout, zowel op de vloer als op één van de wanden. De andere wanden zijn voorzien van stucwerk en net niet wit. 
Een witte hoekbank staat uitnodigend tegen de met hout beklede wand. Ervoor een zware salontafel van kersenhout. Tegen de blinde muur staat een kleine maar goed gevulde boekenkast. Ik zie onder andere de naam van Toon Hermans voorbij komen en een dicht bundel van Rawie staat naast "verlovingstijd" van Maarten 't Hart. Misschien leuk voor vanavond. 
Ik nestel mij in de hoek van de bank en ruik aan mijn koffie. Lekker. 
Van hieruit is het uizicht grandioos. Duinen, begroeid met helmgras en vlierstruiken waar tussendoor  het witgele zand schijnt. 
Daarboven zeemeeuwen, gedragen op de wind, zoekend naar een onzichtbare thermiekbel en luid krijsend, vooral naar elkaar lijkt het. Het wolkendek is grijs en jaagt door de lucht, waar een heel klein stukje blauw nog net te zien is.
En als je goed kijkt, daar, iets naar rechts? Daar zie je tussen de duinen door een stukje van de Noordzee. 
 
Na het douchen en een ontbijt besluit ik naar buiten te gaan. Het is nu nog droog, maar de verwachtingen zijn voor de middag en avond niet dat het zo blijft. 
Op de fiets die bij de huur van mijn tijdelijke huis is inbegrepen, peddel ik in oostelijke richting, verder weg van de bewoonde wereld, naar het Oerd. 
Hier hoor je alleen nog de wind en het ruisen van de zee. Je hoort de golven op het strand slaan, zonder ze te zien. Je ruikt dat je er dichtbij bent, die typische geur van de zee.
Het is een overdonderend mooi gebied met hoge duintoppen en wuivend helmgras, konijnen en vogels. Honderden vogels op reis naar een warmer zuiden. 
Hier heeft Rixt gewoond, in dit gebied. En terwijl ik op het hoogste duin zit geniet ik van het uitzicht en zie in mijn gedachten Rixt door dit gebied struinen. 
Een oud, voorovergebogen vrouwtje, moederziel alleen. 
De grijze lange haren weg gemoffeld onder de muts, een wollen omslagdoek, wapperend in de wind om de smalle schouders. Ze komt terug van haar strooptocht langs de kustlijn, en sleept een jutezak met zich mee waar ze de gevonden waar in verzameld heeft. 
Deze tijd van het jaar is voor haar wat de oogstmaand voor een boer is.  
Dit, het hier te zijn,  gaat me zeker helpen om verder te komen met mijn boek. Daar twijfel ik nu geen seconde meer aan.
 
Als ik die avond na het eten een café in het dorp bezoek raak ik in gesprek met de kroegbaas. Het is een man van  rond de vijftig en ziet er uit zoals een kroegbaas er uit hoort te zien. 
Hij is fors, bijna net zo breed als dat 'ie lang is. En z'n kaalgeschoren hoofd glimt in het schaarse licht. De forse buik is in een smetteloos wit overhemd verpakt en hangt loom over de spijkerbroek. Aan de pink van zijn rechterhand een gouden ring. 
Uit de opgerolde mouwen steken forse, krachtige en gebruinde onderarmen en op de rechterarm is een tatoeage te zien. Geen erg originele; een anker. 
Hij straalt gezelligheid uit en geeft je het gevoel dat je meer dan welkom bent, als een oude vriend die gemist werd.
"Ben je op vakantie?" vraagt hij als hij mijn glas nog een keer vult. Het klinkt oprecht geïnteresseerd.
Ik schud mijn hoofd, nee. En ik vertel hem van mijn doel, mijn boek over Rixt van 't Oerd en dat ik hier ben voor meer informatie en voor de inspiratie.
Als ik de naam "Rixt" uitspreek kijkt hij mij verschrikt aan, en het gesprek tussen de twee mannen naast mij aan de bar verstomt.
"Je kunt háár naam maar beter niet hardop uitspreken, hier op het eiland", vertrouwt de baas mij toe.
"Het is gevaarlijk", mompelt de man naast mij aan de bar om zich dan met een ruk om te draaien. Indringend kijkt hij mij aan: "Gevaarlijk", benadrukt hij.
Ik kijk weer in de richting van het glimmende hoofd en twijfel even. 
Ik wordt in de maling genomen flitst het door me heen, maar de gezichten staan op ernstig.
Met zijn forse buik op de tap staat hij nu iets voorover gebogen en begint op een samenzweerderige toon te vertellen.
 
Over haar, en dat ze weleens wordt gezien, in de duinen op het Oerd. Altijd rond deze tijd van het jaar, wanneer de najaarsstormen over het eiland razen. Precies zoals het was tijdens haar laatste nacht. 
Nietsvermoedende stelletjes en andere eilanders heeft ze de stuipen op het lijf gejaagd. 
En hoe vaker haar naam genoemd wordt, hoe sterker ze wordt, hoe meer ze terug krijgt van haar oude krachten. 
Vol ongeloof kijk ik hem aan. Dit verhaal heb ik nog niet eerder gehoord, en ik heb dan ook moeite om het voor waar aan te nemen.
Ja, maar ...". Ik krijg niet de kans om mijn zin af te maken.
"Stil", klinkt het vanachter de bar. Van de eerdere veronderstelde vriendschap is weinig meer over lijkt het, en hij kijkt me aan met ogen die fonkelen.
"Stil", sist hij. "We hebben het er niet meer over."
 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oeh... Die Rixt.. Is het niet gewoon een lief oud vrouwtje die een beetje aan Wicca doet en kan leven van alleen de natuur?
Ja? Nee? Ik ben benieuwd wat ze gaat brengen..
Je bent weer helemaal in de detail.. Knap hoor. Doe je goed!
Chanten maar die naam, wij willen meer.
Goe bezig Gewoonieko
Hallo mevrouw Weltevree. We hebben het weer een weekend zonder je aanwezigheid moeten doen. Was het leuk?
Dankjewel voor je reactie :)
Ik ben schrijvende over Ethiopie.. en meestal niet aanwzig in het week-end, inderdaad bij EmjE...
In dat huisje wil ik ook wel wonen...maar meteen al de spanning erin gebracht Ieko, prima, natuurlijk hangen we nu weer aan je lippen...wordt een goed boek...