De heks van Ameland, deel 2

Door Gewoonieko gepubliceerd op Saturday 20 October 16:20

 

Toen ik lang geleden Ameland voor de eerste keer bezocht raakte ik gefascineerd door het oude volksverhaal over “Rixt van ‘t Oerd”.
Waar ze vandaan kwam was niet precies bekend. In de ene vertelling leek ze het gevolg van een adellijke uitglijder te zijn, gebaseerd op de adellijke families die vroeger op het eiland woonden en het er voor het zeggen hadden. Maar volgens een andere versie werd ze achterna gezeten om haar hekserij en was ze van de vaste wal gevlucht en min of meer per ongeluk op Ameland aangekomen. 
 
Van wrakhout had ze een hutje gebouwd waarin ze woonde, op de uiterste oostpunt van het eiland, het Oerd, tegenwoordig een uitgestrekt natuurgebied met hoge duinen en vochtige duinvalleien. 
Ze leefde als een kluizenaar en werd maar zelden gezien in de dorpen. De kinderen waren bang voor haar, maar ook onder de ouderen was zij niet geliefd. 
Het liefst struinde ze langs de kustlijn en door de duinen, op zoek naar wrakhout en kruiden. 
Van de kruiden brouwde de zeeheks onbekende drankjes wanneer het duivels licht opscheen aan de horizon in het noorden.
En er werd gefluisterd dat ze op goede voet stond met het kwaad. Hoe kon ze het anders volhouden daar in de stilte, helemaal alleen? 
Maar hardop over haar praten dat durfde niemand, en geen mens zette een voet op het Oerd.
 
Wanneer de stormwind over het eiland en de zee raasde, bond ze een lantaarn tussen de hoorns van haar koe. Luid gillend, en vloekend en tierend tegen de elementen joeg ze het bange beest dan door de duinen. Met zwaaiende armen en luid gegil joeg ze het arme dier voor zich uit en menig schipper zette koers naar het verraderlijke licht en liet zijn schuit op de kust kapot slaan.
De volgende ochtend was Rixt dan al voor dag en dauw op het strand om haar buit op te halen: zilver en goud. Wijn en porselein. Wrakhout.
Ze graaide horloges, oorringen en andere kostbaarheden van de lijken en beet zelfs  gezwollen vingers af om de ring die er aan zat te kunnen bemachtigen.
 
Het was laat in een herfst, na een afschuwelijke, inktzwarte nacht, dat Rixt verdween. 
Een schip was die nacht gestrand, gelokt door haar verraderlijke licht. 
De ochtend erna was Rixt door het dolle heen: de buit was groter dan ooit; zoveel zilver en zoveel goud. Ze stal het van de lijken, één voor één. Tot die ene.
Toen ze knielde om de oorringen te nemen, slaakte ze een afgrijselijke gil, hief haar uitgemergelde handen naar de hemel waarna ze dood neerviel in het natte zand. 
Ze had het lijk van haar eigen zoon, Sjoerd, gevonden. De jongen was jaren geleden in opstand gekomen tegen zijn moeder en  had haar verlaten. Nooit had ze meer iets van hem gezien of gehoord en ze leefde in de veronderstelling dat hij al lang verdronken was, of in ieder geval dood. 
Nu lag hij hier, verdronken door het duivels licht van zijn moeder die nu dood naast hem lag. 
De lijken van Sjoerd en Rixt zijn nooit gevonden. Waarschijnlijk zijn ze met het hoge water meegenomen naar zee.
 
Wanneer nu de najaarsstormen over het eiland bulderen is tegen het geraas van de zee en de wind in, op 't Oerd nog altijd het gejammer van Rixt te horen. 
Ze weeklaagt en roept de naam van haar dode zoon Sjoerd. 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Die Rixt vind ik erg interessant... Ik ben benieuwd wat haar verhaal door jouw ogen ons nog meer gaat vertellen..
Ik vind dit zo'n in de bossen bij een kampvuur verhaal...
Mooi!
Als ex eilander...(terschelling) ben ik bekend met dergelijke verhalen....hou er van...heel mooi geschreven!
Mooi verhaal!
leuk, zo'n legende.
Tja, Terra ... is het wel een legende ...?
Zo schijnt er ook een verhaal te zijn rond Sinterklaas. Amelanders doen er nogal geheimzinnig over.... (mooi verhaal)
Klopt Agnes. Op 6 december viert men Sunneklaas. Een bijzonder mysterieus feest ....
Hmm dood door smart, zoals het hoort. Mooi geschreven.
Mooi verhaal, en inderdaad, zulke sages en legendes worden vaak van mond op mond doorgegeven...