De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 141, up North

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 22 January 08:51

images?q=tbn:ANd9GcT0hR_V9WHqIveJQhVCAAT

Bill pakte zijn twee biertjes op en draaide zich om, zonder de Beaver indianen nog een blik waardig te keuren. Hij is kwetsbaar dacht ik even, hij heeft zijn handen vol, maar iedereen om ons heen was geïntimideerd door die reusachtige man die gewoon mensen van zich af smeet. De bartender had twee biertjes getapt voor mijn baas alsof er niets vreemds gebeurd was.  Maar ook hij, die me rustig had laten afslachten als Bill niet verschenen was, keek met ontzag naar de baardige reus, die nu zijn gespierde armen op de bar had rusten. 'Deze zijn van het huis,' had hij gezegd, 'omdat u problemen zó goed oplost.' Bill liet een luide boer gevolgd door iets dat op, dank je wel leek en liep nu met mij in zijn kielzog naar een tafeltje.

'Zo', zei hij, 'het valt niet te ontkennen,' je stinkt inderdaad'. 'Nog bedankt, voor net', zei ik en nam een slok van mijn biertje. 'Omdat ik een indiaan tegen een muur kwak'? Bill klonk oprecht verbaasd. 'Dat was in mijn eigen belang, ik kan dat barrel buiten, toch niet alleen besturen en als ik toe sta dat mensen in mijn chauffeur gaan prikken dan is het einde zoek' Onbewust moest ik grinniken, Bill was een pragmatisch man.  Er was net een would be messenvechter tegen een muur 'gesprongen' omdat Bill niet zo snel een tweede chauffeur zou kunnen vinden als mij iets overkwam. 'Dat hebben we gehad, zei Bill, 'nu voor het goede nieuws. Ik heb op zak, sprak hij plechtig, 4000 dollar als voorschot op ons contract. Dat zijn 2000 dollar voor mij en 1000 voor de vrachtwagen en wat daar bij hoort en 1000 voor jou.'  Ik kon mijn oren bijna niet geloven. 'Waarom betalen ze ons, voor we ook maar iets gedaan hebben', vroeg ik. 'Dat vertel ik je als we op weg zijn naar Yellow Knife. Dan hebben we tijd genoeg om te babbelen. We gaan Up North, jonge man, waar je uren maakt en goed geld verdient.' 

images?q=tbn:ANd9GcT0hR_V9WHqIveJQhVCAAT

'Voor we gaan laden en dit stinkende hol verlaten,' grinnikte Bill, 'heb ik graag dat je even naar de vrachtwagen gaat en schone sokken en ondergoed aantrekt, want ik ruik je voor ik je zie. Daarna was je ze uit hier in de toilet ruimte en je laat de boel drogen in de vrachtwagen, ik doe zo het zelfde.'Oh, nog wat,' zei Bill , haal even een  pen en papier bij de bar. Even later zat ik weer aan het tafeltje met het blocnote van de bareigenaar en zijn pen.  'Let op,'zei Bill, 'dit is héél belangrijk' en hij schreef op een stuk papier I O U $1000 en tekende het en gaf het aan mij. 'Weet je wat dit is,' vroeg hij? Dit is een I owe you, verklaring. het betekent dat ik je 1000 dollar verschuldigd ben.' 'Oh', antwoordde ik en bekeek het stukje papier, ik had er nog nooit van gehoord. 'Dus als je de rit uit zit dan geef je mij het briefje en jij krijgt 1000 dollar, of als me iets naars overkomt, zoals doodgaan, dan pak je 1000 dollar uit mijn broekzak en dan kan niemand zeggen dat je gestolen hebt, is dat duidelijk'? 'Berg het goed op,' raadde Bill me aan en nu je vodden uit en wassen die troep en dan gaan we op weg want zo kun je geen geld verdienen'. Op weg naar de vrachtwagen bekroop me het gevoel dat het wel eens een zware reis kon worden die in het verschiet lag.

San Daniel 2014 

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 142, Yellow Knife

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een eerlijk man die Bill ( hoop ik)
Je komt ze niet beter tegen in je leven..
Spannend!
Ik ben weer helemaal bij hoor :)
Zo dan maar ff vanaf kantoor volgen, want anders mis ik een deel.
Ach lief mens ..dank je wel..
Bijzonder met dat briefje zowaar...
Bijzonder met dat briefje zowaar...
Het is leuk geld maar je bent wel altijd onderweg....
Een fraai bedrag, maar daar moesten jullie wel het een en ander voor doen. Wat een barre tocht!