De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 138, het kampement.

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 20 January 09:16

images?q=tbn:ANd9GcRLE1Wq4-WRCzCoVZfBLJW

Het had zegge en schrijven 1 uur geduurd, voordat de Arctic weer veilig op de weg stond. Een tweede verschenen buldozer, had de achterkant onder controle terwijl de eerste met een ketting de voorkant tergend langzaam de berm optrok. De achterste machine functioneerde daarbij als een anker. We liepen om de combi heen en op wat deuken na en een spiegel die gewoon er afgedrukt was door de bomen en een ontzette treeplank was er zo te zien niet al te veel schade. 'Daar zijn we goed af gekomen,' vond Bill, terwijl hij even  nog hier en daar keek of hij de de grote langwerpige buiten spiegel ergens zag liggen, maar die lag ergens onder veel sneeuw te wachten op de lente.'Dan ben jij mijn buitenspiegel maar,' gromde Bill en ik zag hem rekenen in zijn hoofd wat hem dat zou kosten. Het lossen was inderdaad snel gebeurd en we liepen de hoofdbarak in om wat te eten en te drinken. Daar zaten mannen met Parka´s aan, te eten, een hitte kanon aan een gasfles blies verzengende warmte uit haar vuurmond, maar een paar meter van dat kanon merkte je het effect al niet meer. 'dat zijn de soort jassen die je hier wilt hebben,' zei Bill',' ze zijn opgebouw uit verscheidene lagen, dat werkt erg isolerend, het zijn de pooljassen bij uitstek'.

'Hoe gaat het nu verder,Bill', vroeg ik? 'Waarmee', wilde mijn baas weten, terwijl hij veel ei met spek in zijn mond propte? 'Nou',zei ik, 'we zijn een paar dagen kwijt geraakt en we moesten toch eerst terug naar Calgary'.'Zo gaat het nu wel eens,' zei Bill, 'als alles gesmeerd liep dan hadden ze voor ons de helft van het werk nodig, dan zou elke lading perfect geladen zijn en niemand zou ooit door het ijs zakken. De werkelijkheid is anders, er gebeurt op een run altijd wel iets'. 'Dus', vroeg ik? 'Eerst even eten,' vond Bill 'en dan doe ik een belletje naar de Centrale en dan horen we het wel. Daarna kijken we waar de werkplaats is, want die hebben ze hier geheid, of een smidse, want ook de eigen machines moeten onderhouden worden en dan maar zien of we iets tegen komen dat in de buurt van een spiegel komt.' 

Alles in het kamp was betaald door de oliemaatschappij, de mannen die daar werkten kwamen maanden niet thuis ,als zij al of nog een thuis hadden. Het was vreemd om je bord gewoon in het karretje te zetten voor vieze vaat en zonder te betalen weg te lopen. Met onze army dump jassen aan en de handen diep in zakken liepen we naar buiten, het was snijdend koud. Bill´s adem zetten zich meteen af als lichte ijsvorming, eerst onder zijn snor en na een aantal ademstoten meer op zijn baard.  In het midden stond de rig, een soort toren en mannen waren bezig met een enorm grote sleutel een koppeling los te draaien. De moeren en bouten waren buitenproportioneel groot en de sleutel had een hevel stang van ongeveer een meter. Ik keek nog even terug en zag dat zij nu met zijn tweeën aan de stang hingen alsof ze roeiden.

images?q=tbn:ANd9GcRLE1Wq4-WRCzCoVZfBLJW

'Daar moeten we wezen,' meende Bill en hij wees op een barak waar een schoorsteen boven uitstak die zwarte rook uit walmde. 'Kolen, dat ruik je van hier en toen we de deur openden zagen we twee mannen bij een smidse staan, die met een hammer op een roodgloeiend stuk staal stonden te hengsten. Zij hadden dikke lashandschoenen aan. Eentje keek op, 'ja', vroeg hij. 'Onze spiegel is er afgereden',zei Bill'. Kom maar langs dan puntlassen we die zo vast,' zei de man.'Nee, we zijn hem kwijt geraakt', vervolgde Bill. 'Kijk even achter de loods daar staan wat wrakken als daar een spiegel bij zit die je bevalt, sloop je hem er af. Gereedschap ligt hier langs de kant, wel terug brengen, anders sla ik je dood'. Bill en ik liepen door de sneeuw en onze voeten werden eerst koud om vervolgens gevoelloos te worden. 

Er stonden een paar wrakken en de enige rechter spiegel die heel was, had een heel andere maat. 'Dat is hem,' zei Bil,'wat een beauty' .Ik begon dingen hier te begrijpen, hoe iets er uit zag maakte niets uit, het moest een nut hebben. Met een ijzerzaag zaagden we door de beugels die de spiegel op zijn plaats hielden en even later stonden we weer in de werkplaats. 'Mooi exemplaar,' zei de man,' kom maar dichter bij met je vrachtwagen, dan plakken we hem er tegen aan.' Alles was ook even pragmatisch hier, de vrachtwagen stond half in de opening van de loods en de man kwam al met zijn las electrode aan lopen. Tegen mij,zei hij,'even niet kijken anders wordt je lasblind 'en binnen 10 minuten na een vonkenregen, zat de spiegel aan onze Artcic.Hij keek nauwlijks om maar liep weer naar de smidse waar zijn collega nog steeds op een rood stuk metaal stond te beuken om het in vorm te krijgen..

'Kom,' zei Bill, we gaan eens een belletje plegen.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, deverborgen jaren in Canada ,139 het buffelen

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bizar, zo'n oliekampement. Functionerend als een legereenheid.
De oliemaatschappij betaald goed maar om maanden niet thuis te komen moet je toch wel kunnen.
Alle mensen die in de kampementen ontmoette in de volgende maandne waren zondrling mensen.. einzelgangers
Eindelijk weer onder de mensen.
Voor een deel zelfverzorgend dus. Moet daar ook wel denk ik.