De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 137, de boys

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 19 January 19:34

images?q=tbn:ANd9GcRLE1Wq4-WRCzCoVZfBLJW

Na een tijdje zei ik',Bill mag ik er even langs', ik moet weer naar de pot'. 'Het is de koude, die dat veroorzaakt', zei Bill,' alle spieren trekken onwillekeurig samen en dan krijg je dat en je bent weer gaan eten, dan gaat je verbranding twee keer zo snel.' We waren omstebeurt al een paar keer geweest, het was geen pretje. Je had je lange army surplus jas aan en je ging naar de achterkant van de aanhanger. Daar ging de broek tot de knieën en je hurkte, je hield je me één hand vast aan het achterlicht voor wat steun en met de andere hield je, achter je,  de flap van je jas omhoog. Daarna verschoof je iets en nam met de tilhand een beetje sneeuw en veegde je jezelf af. Dan haalde je die hand weer door de sneeuw, een hand die schoon werd en tintelde. Staan en proberen te pinkelen, was het volgende nu  je toch buiten was. Het plassen ging haast niet. Je draaide uit de wind en schermde jezelf af met je hand en je stond stomweg te druppelen. Bill had me er voor gewaarschuwd om mijn trouwste aanhanger niet in de wind te houden omdat urine druppeltjes dan zouden vast vriezen en blaren of open wondjes veroorzaken. Even later klopte ik vernickeld op het portier ruitje.

images?q=tbn:ANd9GcRLE1Wq4-WRCzCoVZfBLJW

We zaten nu al weer 2 dagen in de cabine en het mocht over zijn, we kregen er schoon genoeg van. je kunt maar zoveel dingen met elkaar bespreken en dan ben je er klaar mee. 'De brandstof loopt terug,' meldde Bill, ' als het al te veel langer gaat duren dan moeten we toch maar naar het kamp zien te komen. Dat zal wel moeilijker gaan, nu, dan een paar dagen geleden.' Waarom denk je dat,' vroeg ik? 'Omdat er nu kniehoog sneeuw ligt en we geen sneeuw schoenen hebben,' antwoordde Bill. 'Valt je iets op,' vroeg ik aan mijn baas, 'verbeeld ik me het ?' 'Wat ,'vroeg Bill? 'Het lijkt wel minder te sneeuwen' meende ik, en even later  viel er nog een sporadisch vlokje en brak heel voorzichtig de zon door.  Bill lachte opgelucht, 'God zij dank,' prevelde hij en trok een paar keer aan het koord van de luchthoorn. We hoorden  ze voor we  ze zagen, de zware grom van een Massey Ferguson machine en daar van achter de bocht kwam, met een zwarte roet wolk uit een gigantische omhoog gestoken uitlaat, een buldozer het pad opklimmen.Zonder enige moeite baande hij zich een weg door de sneeuw, er zaten twee mannen in de cabine en toen de machine stopte, stapte via een rupsband een man naar beneden en liep naar onze vrachtwagen toe. 

images?q=tbn:ANd9GcRLE1Wq4-WRCzCoVZfBLJW

Bill draaide het raampje naar beneden. 'Zijn julie de boys van Calgary', vroeg een stem?' 'Jawel', zei Bill, 'we zitten vast'. 'Dat komt straks wel, antwoordde de man, 'is alles goed met jullie?'  'Jawel, 'riep Bill boven het gedonder van de zware diesel van de buldozer uit, die nu stationair stond te draaien. 'Is het nog ver naar het kampement?' 'Drie en een half mijl' schreeuwde de man terug en stak een duim omhoog. 'We zouden het nooit gehaald hebben,' meende Bill.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,138, het kampement

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Poeh, net op tijd. Een warm welkom voor de bulldozer, kan ik mij zo voorstellen.
Zo, dat was voor echte mannen!
Zo, dat was voor echte mannen!
Maakte me al zorgen.
Oh wat fijn! Je kon ze zeker wel zoenen, oh nee te koud.....
Gelukkig gered