De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 136, blizzard

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 19 January 12:18

images?q=tbn:ANd9GcRLE1Wq4-WRCzCoVZfBLJW

De sneeuw kwam nu in dichte vlagen en pakte eerst de voorruit in, Bill liet de ruitenwisser een paar slagen maken en ik zag tot mijn onsteltenis dat de sneeuw net zo snel terugkwam als de ruitenwisser heen en weer ging. De verwarming sleuven langs het dashbord en de voorruit deden nu hun werk. De sneeuw die aan het raam plakte werd natte sneeuw en liep als koude regen van het raam. De ruit aan Bill´s zijkant was wit geworden. Bill deed zijn lichten op kleine stand en daar zaten we dan. Hij keek eens op zijn horloge, 'het is kinder bedtijd,' zei hij,'ga je maar eerst een paar uur plat dan blijf ik nog wat lezen en als ik al te moe word, dan wisselen we plek.' ,Het is nog licht ', zei ik en Bill lachte,'hier zijn de dagen lang, we zitten puur Noorderlijk.  Het is niet vreemd als een dag 18 a 19 uur duurt'.Hij pakte een pocket boek met indianen er op, uit zijn binnen zak en liet zich onderuit zakken achter het stuur. Ik klom de kleine slaapruimte in die zich achter ons, boven in de cabine  bevond. het was iets breder dan de oude matras die er lag en ik schoof het gordijntje toe. Ik liet de nieuwe baan de revue passeren, het was anders dan wat ik dan ook had meegemaakt tot nu toe. Warme lucht stijgt en de slaapruimte was dan ook een behaaglijke plek en zo midden in gedachten over moose burgers en sneeuwstormen, zakte ik af en toe dommelend weg, tot ik weg zonk in een alles omvattende diepe slaap.

Met een schok werd ik wakker, ik keek op mijn klokje, ik had 3 uur geslapen. Ik tilde het gordijntje op en daar beneden mij lag Bill uitgestrekt op de bank. Ik draaide me om en  zakte weer weg in een volgend slaaptraject. Een ruwe hand schudde mij, naar het mij toeleek,na een paar tellen wakker, 'wakey wakey', ik keek in het gezicht van Bill. 'Ik heb koffie voor je',zei hij 'en we moesten maar eens krijgsraad gaan houden.' De koffie was koud, Bill zag mijn gezicht en zei, 'ja kijk dit is de Hilton niet, maar het is wel belangrijk dat je dit drinkt. Het is opgeschepte sneeuw, zei hij trots,' van het zijraam en nescafé uit een potje'. Het smaakte niet zo geweldig maar ja je bent natuurlijk ook aan warme koffie gewend.

'Koffie houdt vocht vast,' vervolgde Bill 'en houdt je op de been. Je merkt het niet omdat het steeds licht is maar we zitten al weer 8 uur vast. Het sneeuwt nog steeds en ik vraag me af hoelang dat nog zal door gaan'. 'Ik zat te overwegen om hulp te halen, maar er zijn twee grote maren, mischien haal ik het niet en ten tweede misschien heb ik de dagteller niet goed gezet en zijn wij veel verder dan 1 mijl van de olie basis af. Ik had bedacht om loodjes te trekken om te kijken wie moet gaan, ben je het daar mee eens?' 'Waarom kunnen we niet samen gaan,' stelde ik voor?' 'Nee,' zei Bill gedecideerd,'iemand moet bij de vrachtwagen blijven.' 'Ik wil niet vervelend zijn', begon ik maar gingen wij niet dat kampement bevoorraden?' We hebben toch niet alleen staal bij ons of wel soms?'. 'Medicijnen,'zei Bill' en wat onduidelijke dozen met uitrusting en proviand maar die zijn verzegeld'. 'Nood breekt wet', zei ik 'en als dit geen noodsituatie is dan weet ik het niet meer'. 'Daar gaan klachten van komen' vond Bill 'en als de zegel verbroken is van de centrale, dan boeken ze dat van ons loon af en we hebben al schade van de vrachtwagen en we zullen een bergingsvoertuig moeten betalen, het zou een wonder zijn als deze rit geld oplevert voor ons'.  '..en ik' antwoordde ik,' blijf graag in leven..'

images?q=tbn:ANd9GcRLE1Wq4-WRCzCoVZfBLJW

Het duurde even voor dat Bill, zich in zijn dikke army surplus jas gehesen had, Hij zette zijn pet op waar de zijkanten over je oren geklept werden en trok handschoenen aan. Hij zette zijn schouder tegen het portier en omdat de vrachtwagen schuin hing was het moeilijk om die tegen de zwaartekracht in open te krijgen. Hij wurmde zich door de opening en de deur sloeg meteen, nu door de zwaartekracht geholpen,dicht. Het leek lang te duren maar even later stond Bill met ijspegels in zijn baard, van zijn eigen bevroren adem weer bij zijn portier, ik hielp mee en duwde,terwijl hij trok. Toen de deur week duwde hij eerst een doos naar binnen en werkte zich daarna zelf er achteraan. 

images?q=tbn:ANd9GcRI7bCAI02BpViEPsrEUfF

'Dit was de kleinste doos,kondigde Bill aan, boy is het koud buiten!' en zo aten we een paar dagen lang, ingeblikte beef, corned beef, uit blikken met een sleuteltje er naast, waar mee je een lipje kon pakken om het blik open te draaien. De wind veranderde niet van richting en de sneeuw kwam onverminderd hard aanwaaien en aankoeken.

San Daniel 2014

 

lees ook, de terugkeer de verloren jaren in Canada, 137, de boys

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bar en boos, en dat voor de eerste rit ...
Even een praktische vraag over toiletbezoek. Lijkt me niet dat je daarvoor naar buiten ging of wel?
Ik zal één van die bezoeken beschrijven.. gewoon voor de record...brrr jawel buiten..
Om de rillingen van te krijgen
Beetje teveel winter naar mijn smaak. En het is natuurlijk ook heel anders in een vrachtwagencabine dan veilig vanuit je goed verwarmde huis.
Dat is tenminste winter....
Dat is tenminste winter....
Dat lichaampje van mij had het allang opgegeven.
Ik heb een bloedhekel aan kou, maar zo n blizzard zou ik wel eens willen voelen.. (niet te lang...) daar word ik vast wel wakey wakey van..
Heel wakey wakey..without a shadow of a doubt