De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 117, lake Bonavista

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 26 December 08:28

 images?q=tbn:ANd9GcSbG2zkTeu8TyKsRMZbFTh

De dagen vergleden en de ene dag leek op de ander. Het werk was geestdodend. De lappen om mijn handen had ik niet meer nodig, nu binnen een week, waren mijn handen ruw en eeltig aan het worden.Je begreep waarom mensen afgestompt werden, zelf was je leeg. Je gedachten kwamen langzaam tot stilstand en wat overbleef was een leeg voor je uit kijken en graven. We werkten nu met zijn tweeën, zij aan zij in de geul. De grootste primaat was met een nieuwe jongen, ook een leerling loodgieter, in een nieuwe geul geplaatst.

Ik besefte dat  de uren die je werkte, verloren uren waren, en dat je je tijd verdeed met uren om te ruilen voor loon en het benauwde me. Want er zou geen progressie zijn. Als je niet op paste, deed je dit werk over een maand nog  en dan zou eer je het wist de maand om zijn en zat je in de tweede maand. Na een paar jaar zou je krom gegroeid zijn met heel sterke armen, als je rug het tenminste zo lang volhield. Je was gevangen in een web van geld en tijd. Je verdeed je tijd om geld te verdienen om in leven te blijven. Als je werkte kon je niet naar ander werk zoeken en als je thuis kwam was je moe, dan at je nog wat en daarna rolde je om.

Ik werd opgeschrikt door een por in mijn rug en de akelige lach van Peter. Ik verwachtte een pets om mijn hoofd maar die bleef uit.' Pauze,' lachte hij,' hoorde je de stoomfluit niet' en om eerlijk te zijn, die had ik niet gehoord.  Het Drystale karretje kwam het bouwterrein oprijden  en we klommen uit de geul en liepen naar de rij die zich aan het vormen was. 'Pete', zei ik, 'hoe lang doe je dit werk al?'. 'Drie jaar bij Hashmoon en daarvoor nog wat jaren bij een boeren bedrijf', antwoordde hij. 'Vind je het nog steeds leuk werk,' vroeg ik. 'Werken is nooit leuk,' zei Pete,terwijl hij ver voor zich uit keek. 'Wat moet je anders,' vervolgde hij, ik heb een vrouw en kind en  je moet toch eten.' 'Dit wil je altijd blijven doen,' vroeg ik? 'Ach,' meende Pete, 'hier vind je wat en daar laat je wat, het zal wel lood om oud ijzer zijn, als je het echt allemaal uit gaat meten.' Als ik niet meer mee kan komen dan ga ik een baantje zoeken als schoonmaker ergens, snap je'? Ik begreep het, Pete had geen leuk leven en het zou niet veel leuker worden, naarmate hij ouder werd..

'Waarom nemen ze ons allemaal aan als leerling loodgieter,' vroeg ik, hard op voor me uit. De rij werkte zich ondertussen langzaam naar voren, naar het uitgeef punt waar je koeken, soep of koffie kon krijgen uit een grote ketel. 'Een slimmigheidje van de baas,' meende Pete,' als je grondwerker bent dan ben je seizoen arbeider, dan kun je nergens bijvoorbeeld een lening krijgen, geen bank gaat daar aan beginnen, maar als je vakman bent of leerling vakman is dat een andere zaak.' 'Hij maakt het dus heel aantrekkelijk voor ons dombo´s om bij hem te komen werken, maar hij heeft je wel in de tang, als je op afbetaling gekocht hebt.' 'Hij kan dan ook met je schuiven als de vorst in de grond komt, dan is er geen sprake meer van graafwerk, nou dan laat hij je handmatig vrachtwagens laden en lossen.dat soort dingen'  

Je wordt bewaker in buitendiensten, dat is een sub bedrijfje van de baas, dat is geen pretje'. Daar had ik wel een beeld bij, als het min 30 graden is dan moet het erbarmelijk zijn om in de nacht over bouwterreinen te lopen of loodsen te controleren op insluipers..'In ieder geval maken de gravers goede bewakers, wij zijn sterk hé,' lachte Pete. Ik had nog nooit over mezelf gedacht als een Dombo en het verbaasde me hoe makkelijk Pete ons daartoe rekende. Het leven had hem redelijk getrapt en geslagen en hij had zich murw over gegeven aan het beeld dat daar bij hoort. 'Wat zal het zijn,' vroeg het lachende meisje? 'Een soep en een koek alstublieft,' antwoordde ik en achter me werd al weer geduwd door andere dombo´s. 

images?q=tbn:ANd9GcSbG2zkTeu8TyKsRMZbFTh

De koek was al weer op voor we onze geul bereikten en de soep werd weg geklokt toen de stoomfluit weer schel over het terrein weerklonk en ons tot werken dwong. Even later stonden we weer gebogen over onze scheppen en werkten we ons voorwaarts door de geul en ik besefte dat een aantal scheppen een broodje was en weer wat meer aarde dat je weg werkte, een liter brandstof voor de Pontiac. Het zou morgen betaaldag zijn en dat zou veel goed maken. Ik merkte dat ik al begon te denken als mijn graafmaat Pete, die waarschijnlijk in het prille begin ook gedacht had, dat wat hij aan werk gevonden had, maar tijdelijk was, tot hij wat beters kon vinden. Ondertussen laadde en loste hij vrachtwagens als de baas dat wilde, in weer en wind en werd hij nachtwaker gemaakt als de grond bevroren was. Door het 'slimmigheidje' van de baas, zoals Pete dat zo mooi omschreef, had die baas wel een groep werkers die hij overal kon inzetten en waar hij ze ook inzette , verdiende hij aan hen. Ik moest denken aan het slaven koor van Nabucco, zo iets waren wij,maar dan gelegaliseerd.   Uiteindelijk floot de schelle toon lang aanhoudend over het veld en de dag was ten einde. Wat erg, dacht ik nog toen ik naar de Pontiac liep, ons leven wordt geleid door een stomme mechanische fluit en wij moeten als de spreekwoordlijke marionetten daar naar dansen.

San Daniel 2013

lees ook, de terugkeer de verborgen jaren, 118, betaaldag

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sluit me dus volkomen bij mijn grote zus aan. Door geestdodend werk ben ik jaren geleden flink depressief geworden. Maanden in de ziektewet.
Het onkent het eigen mens zijn..
Er lijken niet veel mensen te zijn die begrijpen hoe geestdodend eentonig werk kan zijn.
Het is echt erg...
Prettige feestdagen san-Daniel en beste voor 2014
Indrukwekkend, zwoegen totdat de fluit gaat....Fijn weer te lezen!
Indrukwekkend, zwoegen totdat de fluit gaat....Fijn weer te lezen!
Wat vreselijk zo'n geestdodende baan!
Gruwelijk zwaar werk, dat graven, maar het zou voor hetzelfde geld een snelle lopende band zijn. Doet denken aan 'Modern Times' van Charlie Chaplin: de mens slechts een radertje in een machine.
Inderdaad