De terugkeer, de verborgen jaren in Canada,116, primaten

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 20 December 21:16

images?q=tbn:ANd9GcSbG2zkTeu8TyKsRMZbFTh

De mannen leunden even op hun schop. Ik werd door de grootste opgenomen van top tot teen. 'Ook een aankomend loodgieter,' vroeg hij aan mij?' 'Ja,' zei ik en jullie?' 'Wij ook, al 3 jaar' lachte de tweede met missende voortanden.' Iedereen is hier beginnend loodgieter'. Ze spraken plat en elke zin was een kromme zin, om de haverklap werd een keel geschraapt en er werd stevig op de grond gekwat. 'Zo,' zei de grootste,  'de pauze is over, aan het eind van de dag worden de meters gemeten en als je niet ver genoeg komt wordt je ontslagen.' 'Ik ben écht aankomend loodgieter,' zei ik. 'Ik ben niet doof,' zei de grootste. 'Je zult nooit iets anders doen dan wij' Ondertussen reikte hij me een schop aan. 'Jij gaat in het midden en Peter hier, gaat links van je scheppen en gooit de aarde naar links. Ik sta rechts van je en smijt het naar rechts. Is dat begrepen?' 'Waar gooi ik mijn volle scheppen heen,' vroeg ik? Omste beurt links en dan weer rechts langs ons heen. Als je niet doorschept krijg je omste beurt van Peter of mij een klap om je kop. Ik snapte het al. Ik had het zwaarste werk want ik was nieuw. 'Dit is de meetstok,' zei de grootste,'wij moeten de geul 2 meter diep maken, dus dat is als je de stok niet meer ziet boven de rand. Het wordt riool.hé?' 

Zo liepen we scheppend  van het begin naar het einde van de geul en draaide dan om. 'Zijn hier geen graafmachines,' wilde ik weten, na een paar keer het traject afgelegd te hebben?' Niet nodig,' lachte de grote, 'wij zijn goedkoper, we worden per uur betaald en als je langzamer gaat wordt je ontslagen.' Ik was erin geluisd, ik zou nooit loodgieter worden, dat begon me duidelijk te worden. Ik was grondwerker geworden. Ik kreeg een klinkende klap om mijn hoofd van één van de primaten. ik was iets langzamer gaan scheppen.'Hey',riep ik kwaad. 'Als je nog één ding zegt', zei de grootste,' dan slaan we je dood.Gewoon door werken.' Aan het eind van de dag deed mij rug ongelooflijk zeer en mijn handen waren open en de spieren van mijn voorarmen begonnen te protesteren. Ik werd gered door een schelle stoomfluit. Ik liet de schep uit mijn handen vallen. dat was me  het  dagje wel geweest. 'Ho,' zei de grootste dreigend terwijl hij zijn hand ophief, 'jij ruimt de scheppen op, die moeten naar de keet en als je ooit nog eens met gereedschap gooit.'Als jij me nog ooit slaat,' zei ik, 'dan plant ik deze schep in je harses waar je hersens horen te zitten.' Hey,' zei Peter, 'gaan we dreigen' en hij ging wijdbeens staan en liet de spieren op zijn rug rollen. 'Mannen,' hoorden we over de rand, 'we gaan even meten.' 'Rot op met je scheppen', zei de grootste,  'naar de keet er mee debiel' en dan terugkomen als je wil blijven leven,' 

images?q=tbn:ANd9GcSbG2zkTeu8TyKsRMZbFTh

De scheppen hadden een verf teken op de steel. Onze scheppen hadden een likje groene verf gehad. Ik gaf de drie schoppen af en een man vinkte iets af op een lijst. 'Je treft het,' zei de grootste primaat, toen ik terugkwam, 'we hebben het gehaald anders was het door jou gekomen en had je morgen ander werk kunnen  zoeken.' Ik haalde mijn schouders op en ging naar de auto, Wat een tegenvaller, wat een waardeloze dag. Ik besloot om het een weekje aan te zien, één ding stond voor mij als een paal boven water, ik zou niet mijn hele leven geulen gaan graven voor iemand die te zuinig was om een graver te leasen.  Met genoegen zakte ik terug in de grote zachte voorbank van de oude Amerikaan en draaide het sleuteltje om . zelfs dat deed zeer aan mijn handen. morgen maar wat doeken om mijn handen winden dacht ik.

De grootste hobbels vermijdend zocht ik met mijn ouwe blauwe vriend mijn weg, het bouwterrein af.

San Daniel 2013.

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 117, lake Bonavista

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lekker begin
Gezellig baantje
Hoe ruiger het werk, hoe sterker de pikorde werkt. Wat een primaten!
Wat zul je een spierpijn hebben gehad, fijne collega's trouwens.
Ieder voor zich, God voor ons allen.....
Ieder voor zich, God voor ons allen.....
Collegialiteit , hadden die mannen zeker nooit van gehoord.
.