De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 106, de chuckle wigs

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 27 November 19:27

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Het was stil, de nacht ademde een kille stilte uit en ik lag te draaien en te tollen, ik voelde me niet lekker. Af en toe viel ik weg in slaap en dan was ik weer klaar wakker, mijn slapen bonsten. Ik wist het, ik was ziek. ik werd wakker van de warmte en het zweet stond op mijn borst en even later rilde ik van de kou. Een vochtige nevel begon zich te vormen in flarden.Uiteindelijk zakte ik weg, Ik  was zó blij dat Bev morgen zou komen. Dat was nog zo´n een beetje mijn laatste heldere gedachte. Het gekraak deed me opschrikken, het zelfde gekraak van de vorige avonden maar nu vermeervoudigd. Er klonk een hijgend gegrinnik en ik hoefde niet te raden wat er van de berg hellingen naar beneden was gekomen. Toen bevroor mijn bloed, een weemoedige zuchten kwam langgerekt als een vinger die zoekt naderbij door de lucht. het werd een krijsende kreet. Het kwam van de rivier. Ik wist het, mijn uur had geslagen.De Rivier god had zich losgemaakt van zijn waterig verblijf en was op pad en ik hoefde niet te raden wie hij zocht. Het zou Don zijn geweest onder normale omstandigheden, maar bij gebrek aan anderen zou hij mij willen. Ik was omsingeld, dat kon ik merken aan de takken en het gegrinnik .. ik zou een offer zijn en mijn vrienden zouden me vinden uiteen gerukt en verspreid over het land. 

Stil blijven liggen dacht ik, maar besefte dat zoiets een slechte keuze was, ik was al gelocaliseerd. Ik vervloekte mezelf, waarom had ik niet naar Bev geluisterd. Het werd weer stil, had ik me het verbeeld en net toen ik me zelf vrij gerustgesteld had, klonk de ijselijke en zoekende kreet weer, nu wel heel dicht bij. Ik veerde op met de machete in de hand en wist dat er maar één richting was waar ik heen kon rennen, de rivier. Ik was voor de rest omsingeld. Er klonk nu gekraak achter mij en rechts van links van me ik struikelde en brak mijn val met beide handen  en toen ik weer weg rende besefte ik dat de machete daar nog ergens in het duister lag. Ongewapend, ik was ongewapend, ik kon mijzelf niet eens meer verdedigen, nu had ik helemaal geen kans.   De chuckle wigs hadden de dekens te pakken en in de volle maan zag ik hoe de schimmen in de nevel die verscheurden, de lucht was gevuld met snuivend gegrinnik en ik rende en rende. Wat zou prettiger zijn, dacht ik ,verdrinken in de rivier door toedoen van de rivier God of verscheurd worden door de Chuckle wigs?

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Ik viel weer en de ijselijk kreet woei langs mij heen op een vlaag wind. Ik stond al weer half rennend op en hinkend en springend kwam ik bij het water. Ik twijfelde geen moment. het anders zo stille bos was nu kennelijk vol leven, De geluiden waren niet van de lucht.Ik waadde naar het midden van het water  en zag dat er nu ook een lichte nevel in kwam drijven van over de bergen, Ook dat nog, dacht ik. Het had een voordeel en een nadeel. Ik zag hen niet ..en hopelijk zij mij ook niet. Er klonk lawaai achter me .steeds dichterbij . Ik gaf het alles wat ik had en sprong en rende nu voorwaarts. Ik rook de chuckle wig ,ik hoorde het gesnuif en gegrinnik. Ik bereikte net de andere oever toen ik geraakt werd. De klap was vreselijk ik werd tegen de grond geslagen en ik voelde niets meer het licht ging uit. Het laatste dat ik waarnam was de grond die heel snel op mij  af kwam en ik klapte er met volle kracht op.

San Daniel 2013.

lees ook de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,107, het ontwaken

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Daniel, je verhalen blijven me boeien.
Dank je Kai
IJselijk! Wat een doodsangsten moet je hebben uitgestaan.
Hopelijk was het "maar" een nachtmerrie.
Hopelijk was het "maar" een nachtmerrie.
Oef nachtmerrie of echt?
Koortsachtig verhaal
Volgens mij ijlde je. Hoop ik :)