De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 103. de ader

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 22 November 20:33

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Die avond doezelde ik weg met het vuurtje dat nog hoog brandde, toen ik het geluid weer hoorde. Nu hoorde ik het gelijktijdig van twee kanten. Ik lachte grimmig en voelde naast mij naar de machete, die bij mij lag, gereed voor gebruik als dat nodig mocht zijn. De takken braken hier en daar en ik besefte hoe belangrijk wapens waren. Het feit dat het koude staal naast mij lag, gaf mij een gevoel van macht, van haast onschendbaarheid.  Dat doen wapens met je. Langzaam takken brekend verwijderde aan beide kanten het geluid. De nachtelijke stilte keerde terug in het woud. Was het inbeelding geweest? Ik nam mij voor om bij het eerste licht te kijken naar de struiken en te zien op welke hoogte de takken gebroken waren.  Een onplezierig gevoel besloop mij , werd ik gade geslagen, was ik omsingeld? Ik dacht aan  Bev en Richard en Don die nu in de warme stad hun bed opzochten of al zo gedaan hadden. Bev onze lieve Bev die altijd alles regelde en Don die zo raar uit de hoek kon komen . Zonder het te willen dacht ik aan hoe Don uit de rivier gedronken had en op dat moment hoorde ik een zacht hijgend grinniken. Ik had de rivier God aangeroepen, dacht ik in paniek. Ik weet dat het een onzinnige gedachte was maar op dat ogenblik was het een werkelijkheid die niet uit te vlakken was in de donkere nacht.  Ik ademde nu zo zacht mogelijk en mijn hand sloot zich om de machete. Ik zou me tot het uiterste verdedigen. Angst zweet brak me uit toen ik weer gegrinnik hoorde en het breken van takken.  Daarna werd het stil

Ik moet toch in slaap gevallen zijn, want de vogels wekten mij. Zie je wel, was mijn eerste gedachte, ik ben er nog, de rivier God bestaat niet. Diep in mijn hart, echter, knaagde de twijfel. een twijfel die toenam toen ik op 20 meter van het kamp de gebroken twijgen zag. Iets was hier langs gekomen. het was geen inbeelding geweest. De grond was hard en droog en er stonden geen sporen die mij konden vertellen wat er langs geweest was.Ik schudde het van mij af en maakte een kop thee op het nog smeulende vuurtje, dat  vervallen was tot as en wat rood gloeiende takken. Ik besloot om weer door te gaan met het moeras achtige gebied, waar ik zowat mijn schoen was kwijt geraakt. Ik vouwde de dekens op en ging door het koude water richting verholen beekje en een half uur later stond ik weer te pannen.  Gebogen werkte ik  naar voren steeds dieper het woud in en het verbaasde me dan ook dat ik zomaar bij een paaltje kwam met een roestig metalen plaatje er op. e of c stond er op en dan bc1032.  Het paaltje was verweerd en weggezakt en ik nam er verder geen notitie van, wel vond ik het raar dat iemand de moeite had genomen om een paaltje te slaan in  het woud. 

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

 

In de namiddag kwam ik bij een zij arm van het beekje en een stroompje voegde zich toe bij de hoofd stroom. Na het zij stroompje een tijdje gevolgd te hebben stopte het bij haar oorsprong.. een langgerekte plas waar een  bron of een paar bronnen onder zaten die het water deden opwellen. Het water stond redelijk stil als of het een natuurlijk basin was en vloeide dan over de rand weg. Wonderlijk dacht ik, wij zijn allen veel te veel gefixeerd op rijkdommen. Dit is een prachtige plek en ík wil meteen gaan pannen. Het is een ziekte, een afspraak als mensen afgesproken hadden dat schelpen van onschatbare waarden waren dan liepen mensen nu schelpen te rapen. Ik meende wel eens gehoord te hebben dat er eilanden waren waar dat gebeurde. Er stond me vaag van bij dat in Polynesïe, schelpen als ruil of betaal middel gebruikt werden. Zo gebeurde het, door alle mijmeringen dat het niet eens tot me doordrong dat er veel echt veel goudstof glinsterde in de pan. Toen het wel tot me door drong nam  ik een tweede schep zand uit de bodem en pande, ik draaide en zag de groeven al vullen met de schittering die de inlossing van mijn zoektocht zou betekenen. 

Waren de anderen hier maar bij, dacht ik, met name Don zou dit een pracht moment gevonden hebben. Toen de volgende pan het zelfde resultaat bood wist ik wat mij te doen stonden  ik liep terug naar de hoofdbeek en pande daar en zag dat er nauwelijks glinsterstof in de pan zat. De ader, de plaats van oorsprong zat bij de plas rond de bronnen, mijn hart zong van vreugde en ik wist waar ik een claim ging slaan de volgende dag. Het betekende naar Dead Horse lopen en waarschijnlijk uren in het registratie bureau door brengen bij de gemeente maar daarna was alles wat hier gevonden werd, voor 90 jaar van ons.  

 San Daniel 2013.

leest u ook: de terugkeer de verborgen jaren in Canada,104, de ambtenaar.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, dat paaltje lijkt me dat je op iemands anders zijn claim goud gevonden hebt.
Mooi! Niet voor niets gezocht dus. Toch griezelig, die voorbijgangers in de nacht.
Had je niet ontzettende rugpijn van hele dagen gebogen staan?
Dat zou ik nu niet meer kunnen.. maar ja we waren jong hé ... ik kreeg net nog wat studenten foto´s doorgemaild van toen ik 22 was.. piepjong...heerlijk piep jong
Dan hoop ik maar dat het stuk nog niet geclaimd is. Er stond wel een paaltje..