De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 98, de onreinen

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 11 November 16:03

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

De Heer van het woud stuurt ze, was een akelige gedachte die in me opkwam. Zulke gedachten zijn niet rationeel en dat hoeven ze ook  niet te zijn. De situatie was er niet naar om rustig, rationeel analyses te maken van wat er aan het gebeuren was.  Af en toe hield het geluid in en was dan zelfs weg. Om daarna met geraas door te gaan. De mist vervormde de schimmen die jij hier en daar zag bewegen in een woud dat onder gewone omstandigheden al met slecht zicht gepaard zou gaan. De nevel hing nu als een bevochtigende deken over de- en tussen de woudreuzen. Het was geen inbeelding geweest, er waren geluiden geweest en die geluiden hadden eigenaren en die eigenaren kwamen de berg af.  Ineens was het weer stil. Nu klonk er om ons heen een gesnuif een diep gesnuif en ineens schoot er naast Don een vage vorm door de mist langs hem heen. Het mist gordijn was even opengereten geweest.  Een vieze gronderige geur begon ons te omringen. Don, schreeuwde het uit van schrik en toen brak de hel los.

Er klonk een gedonder dat de berg afkwam een gedreun van aanstormend onheil. 'Bukken,' riep ik boven het geraas en het oorverdovende lawaai uit. 'Zwijnen!' In de dekking van de luwte van het enorme rotsblok maakte we ons klein en een groep wilde zwijnen kwam langs denderen, De lucht rook naar aarde en zweet en het gegrom en gesnuif vervormde weer tot een binnen keelse lach.  Ze kwamen weer tot stilstand en verspreidde zich links en rechts van ons en begonnen in de grond te wroeten.  Hier had ik wel eens over gelezen. Ze zochten wortels en truffels. Maar als ze zich bedreigd voelden zouden ze alles doden wat zij tegen kwamen en met hun slagtanden openrijten.  Ze waren alles eters, ik pijnigde mijn hersens, wat wist ik nog meer van zwijnen. Ik wist dat zij de leider volgden en als er kleintjes bij de kudde waren zij alles zouden doden dat niet zwijn was.  Dat waren wij, besefte ik.  De kudde draafde langs en wij hielden ons stil en klein opgevouwen, 'Niet praten,' zei ik tegen de rest en wachten tot ze voorbij zijn.  Het duurde een eeuwigheid . Maar toen ik me oprichtte en mijn horloge raadpleegde, had het niet meer dan 20 minuten in beslag genomen.

De nevel klaarde op  alsof het bij gebrek aan zwijntjes geen bestaansrecht meer had.  We durfden nauwelijks overeind te komen. 'Ik dacht dat het Chucklewigs waren,' zei Bev, ietwat  beschaamd. 'Dat dachten we allemaal,' zei ik, 'ik bleef er haast in'. 'Ik dacht dat ze  ons kwamen halen,' zei Don. 'Het woud is een andere maatschappij, één, die we niet kennen,' zei Richard. 'Het rare is dat de zwijntjes verdampt lijken net als de nevel.' Maar toen we staan gingen zagen we hoe de hoeven alles omgeploegd hadden, ze waren er wel terdege geweest.

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

'Ze rijten alles uiteen als ze dat willen,' zei ik, 'ze zijn levensgevaarlijk.' 'Bovendien zijn het aas eters.' 'Ik ben blij dat ze weg zijn,' vond Bev. 'Dit verklaart een hoop,' ging ze door. 'Niet echt,' zei ik, 'de voetafdrukken hebben we echt gezien. Het is niet te geloven de eerste keer regenen ze weg en nu worden ze weggevaagd door een kudde zwijnen. Los van de cougar en de zwijntjes .weten we dat er nog iets rondloopt, iets groots. Laten we afdalen en als we bij de rivier komen de stroom volgen naar de vissteiger. We weten dat het beekje goudstof bevat .. maar voor de rest kunnen we daar niets mee. We kunnen er altijd pannen, maar we zoeken de ader, de goud ader.'  'Voor vandaag heb ik genoeg expeditie gehad,' zuchtte Don. 'Ik ben het met je eens,' beaamde ik. 'We gaan wat eten bij Jones, en dan maken we kamp en morgen beginnen weer fris aan een nieuwe zijarm van de rivier.' 'Pff,' dat zou heel fijn zijn,' zei Bev, 'ik ben niet geschikt bij nader inzien om door een woud te struinen.' We liepen een hele lange tijd naar beneden en  waren zo uit de koers geraakt dat we ongeveer bij de eerste parkeer plaats, met de barbequeues uitkwamen. 

Het zou nog even duren eer we bij de vissteiger zouden komen waar de Pontiac stond te wachten. Maar het leek nu al een vertrouwd thuis komen.

lees ook: de terugkeer, de verborgen jaren in Canada ,99, alleen

San Daniel 2013.

 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Twintig minuten doodstil zijn is best lang.
Heel lang zeker met iemand als Don bij je in de buurt
Spannende geluiden in de mist en dan die zwijnen , prachtig en intens geschreven.
Dank je Yneke
Beangstigende ervaring. Die wil je echt niet tegenkomen. Hier (in Drenthe) had iemand een aantal jaar geleden ook een koppel wilde zwijnen in de bossen gedumpt. We zijn ze een keer te paard tegen gekomen, de paarden bleven er bijna in.
Ze zijn levensgevaarlijk
Pfff, dat was schrikken! Een kudde wilde zwijnen op stampede, die moet je niet kruisen.
Wilde zwijnen zijn op zich ook gevaarlijk genoeg