De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 96, de afdruk

Door San-Daniel gepubliceerd op Saturday 09 November 09:39

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Het was een strak plan en er stak veel in, of je zou het stroompje weer kruisen of je moest een tweede, een wat grotere cirkel maken. Van af het punt waar je elkaar weer tegen kwam. Ik besefte dat het nog eenvoudiger kon, vanaf dat punt had je het gelopen traject al achter je liggen en hoefde je alleen maar een halve cirkel vooruit te maken.  Ik was benieuwd of we het stroompje inderdaad weer zouden ontmoeten. 'Weet je,' zei Richard, 'ik denk dat dit niet gaat werken. Des te dichter we bij de bergen komen, des te groter wordt de kans dat we stroompjes ,of water van bronnen, tegen komen die vrijwel aan de oppervlakte zitten.  je moet niet denken aan een stroompje dat als eenheid dan weer eens onderduikt en dan weer aan de oppervlakte komt. Het zal een heel waterrijk gebied zijn, dus je hebt waarschijnlijk wel een grote ondergrondse opslag van water, of daarnaast heb je nog water dat tussen lagen gesteente gevangen zit en langzaam weglekt al miljoenen jaren lang. Je kunt met geen enkele mogelijkheid vaststellen of het water dat je misschien tegen komt hetzelfde is, als het water van een beekje 100 meter naar links of rechts. Laat staan als dat 2 of 300 meter naar links of rechts is. Voor hetzelfde geld lopen we over een ondergronds meer.  dat gevoed wordt door smeltwater, regenwater en wat dies meer zij en dat maar een beperkte opname mogelijkheid heeft en dan op een lager gebied een bron doet ontstaan of een beekje doet vloeien.'  

'Je hebt helemaal gelijk,' zei ik, 'we verdoen onze tijd. tenminste als je ons eerste beekje wil terug vinden, dat is gewoon een beekje, omdat het aan de oppervlakte komt en naar beneden stroomt, omdat al het land afloopt tot het laagste punt, de rivier.  Wat niet wegneemt dat als we nog een watertje vinden, het best interessant is om te zien of daar goudstof in zit. .   Het mooiste is als we een riviertje of beekje vinden waar het goud ophoudt aanwezig te zijn voor het ontspringt. Dan zit de ader daar in de buurt en kunnen we een claim slaan.' Zo pratend en om ons heen speurend kwamen we weer steeds dichter bij het andere team. 'Zie je die nevel pluimen,' zei Richard, 'met een beetje fantasie loop je door het mythische Avalon.' 'Richard,' zei ik, 'jij citeert mythische plekken uit Arthur legenden, je gaat vooruit. Jij, die zo de pest had aan Literatuur en Historische teksten.' Richard, grinnikte een beetje schaapachtig, 'ik ben deze week echt met oude teksten bezig geweest, écht snap je. Zoals wij de 'ancient mariner' bespraken in de vrachtwagen. Niet door de meester, maar gewoon door anders met de teksten om te gaan, zoals wij deden, alsof het een puzzeltje was dat op  oplossing wachtte.' 'Wat leuk,' zei ik, 'jij gaat je blok halen dat weet ik zeker, nu.' 

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

'Iets gevonden,' vroeg ik aan Don en Bev? Ze schudden beiden hun hoofd. 'Nee,' zei Bev. 'Het zou ook niets uitgemaakt,' hebben zei Richard en hij herhaalde het hele verhaal over mogelijke ondergrondse meren.  'Zullen we met zijn vieren nog één halve cirkel maken dan,' vroeg Bev, 'gewoon om het af te leren?' 'Vooruit dan maar,' lachte ik en ik keek omhoog, waardoor de takken van de  woudreuzen heen, een enorme bewolking begon op te stapelen. 'Maar we maken er een klein half cirkeltje van, want het weer bevalt me voor geen meter.' ' Dat hadden we niet moeten doen,' zei Richard nadat we een paar tellen hadden gelopen, 'het begint haast mistig te worden.' Ik zag nu wat Richard al eerder had vast gesteld,.. het was niet meer een sporadische pluimpje nevel nu, maar bij tijd en wijle liep je langs een bewegingloze mist flard.' Het vormt mistbanken,' zei hij . 'Hoe bedoel je het,' vroeg ik terwijl ik huiverde en eigenlijk zijn antwoord niet eens wilde horen. 'Het woud,' zei Richard, 'of de Rivier.'. stil, zei ik, 'spreek het niet uit. Je weet nooit wat je oproept.' 'Het moet Don hebben, denk ik,' zei Richard. 'Houdt op,' zei ik, 'alsjeblieft ik hoef het niet te horen.' 

Don begon te roepen in de verte en wees op de grond.. we snelden er naar toe, het beekje dacht Richard, maar terwijl de mist begon samen te pakken, zagen we wat Don gevonden had, een spoor van grote afdrukken, die niet dierlijk en voor mij ook niet menselijk konden zijn.  

San Daniel 2013

 lees ook: de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 97, de aanval

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Brrr, huiveringwekkend.
Curious and curiouser
Spannend, spannend, spannend
Het wordt weer spannender en spannender
Onheilspelende flarden, het moet toch wel rete-spannend zijn geweest daar.
Altijd spannend, vage schimmen in de mist......