De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 94, het vuur

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 07 November 17:49

images?q=tbn:ANd9GcS-8UTAJYQe5RuS5VxX4Mu

We reden Dead Horse voorbij en kwamen na enige tijd bij het veldje met de vissteiger. De oude Pontiac kwam tot stilstand. Toen de motor tot zwijgen kwam drong de stilte door de half geopende raampjes naar binnen, Bev stapte als eerste uit, ze rekte zich uit en zei, 'wat een heerlijke zuivere lucht, wat heerlijk als je hier altijd zou mogen wonen.' 'Ach,' vond Don,' de stad is niet verkeerd, je zou die niet graag missen.' 'Hoe zou je hier bijvoorbeeld een appeltaart bakken hier zonder oven?' 'Ik heb het over iets heel anders,' zei Bev, 'als wij zondag avond weer in de stad komen, dan ruik je de stad, de uitlaatgassen en de mengelmoes van geuren die bij een stad horen. Na een paar uur ruik je het niet meer want dan ben je er aan gewend.' 'Het is niet zozeer dat de lucht zuiverder is hier,' meende Richard, 'het is meer dat al die andere factoren niet aanwezig zijn.' Ik genoot van de meningen van mijn expeditiegenoten, het was zo lang  stil geweest, de afgelopen dagen, dat ik begreep dat je in je zelf ging praten als je langer alleen zou zijn. 

Ik spreidde twee armysurplus dekens uit  op de grond en we gingen er op zitten met gekruiste benen. 'Mama Bev,' zei Richard plagend, 'is het al appeltaart tijd?' 'Vrijwel,' zei Bev, 'eerst even alles in me opnemen' en ze keek met genoegen om zich heen. Het was dan ook een adembenemende plek. De rivier kwam kabbelend langs, het gras was groen en de pijnbomen geurden je tegemoet.  'Ik geniet hier zo van,' zei ze, 'waarom zou je iets anders willen doen dan hier te zijn. '. 'Ik ben gewoon blij dat ik jullie weer zie,' zei ik. 'Het klinkt wat raar maar zelfs na een paar dagen wordt je al eenzaam. De laatste dagen heb ik alleen maar door beekjes en stroompjes rond gebaggerd. De enige aanwezigen daar waren waterspinnen en torretjes geweest. De tijd verloopt hier anders dan bij jullie. In de stad is alles gehaast en er wordt veel gerend en geschreeuwd, dat zet de tijd zelf in versnelling, je propt dan meer in een uur dan wat je van plan was te doen. Hier verloopt alles met het zelfde ritme. De zon komt op, je begint je dag, je loopt, je bestudeert een kaart, je pant en het wordt weer donker.'

'Je wordt er filosofisch van,' zei Don.' Ik vind de stad gewoon leuk, cinema´s en burger tenten,lekker feesten.' 'Oh Don,' zei Bev, 'soms zie ik dat we zó van elkaar verschillen.' 'Jij vind nu basis mogelijkheden leuk', zei ik,' mogelijkheden die een stad biedt.' 'Ik mis bijvoorbeeld de goede muziek van CKXL. Maar die zaken die je noemt kun je overal treffen.' 'Ja,' zei Richard nu, 'Chicken on the way, in deze staat of in de andere staat, ziet er hetzelfde uit.De zelfde formica tafeltjes en plastic stoeltjes, alles in de zelfde kleur. De medewerkers allemaal de zelfde kleding aan, je zou moeten nadenken in welke stad je ook al weer was als je daar naar binnen zou stappen.' 'Ik vind die army dekens anders  ook wel erg op elkaar lijken,' meende Don.. 'Oh, Don,' je bent een verschrikking lachte Bev, 'Ok mannen het is tijd voor de beroemde Mama Bev´s appeltaar't en ze stond op om hem uit de bagageruimte te halen.  

images?q=tbn:ANd9GcS-8UTAJYQe5RuS5VxX4Mu

Ik voelde me tevreden en ontspannen maar meende toch wat anti cougar maatregelen te moeten bespreken. 'Kijk,' zei ik,' we maken straks een kampvuur en we moeten zorgen dat er genoeg houtjes zijn, zodat het de hele nacht blijft smeulen.' 'Moeten we beurten nemen in wakker blijven,' vroeg Richard? 'Zou dat nodig zijn,' vroeg Bev,'vuur schrikt wilde dieren toch af?' 'Ik geloof van wel, zei ik. 'Ik heb gelezen dat ze mensen en vuur vermijden.' 'In ieder geval neem ik de eerste wacht,' zei Don heldhaftig, 'wie mij wil aflossen, meldt dat maar.' Het bleef stil. 'Je moet met de rug naar het vuur gaan zitten,' zei Richard, 'dat weet ik van een cowboyboek. 'Hoe zo,' wilde Don weten? 'Dan zie je eerder wat er in het duister aankomt,' zei Richard 'anders verblindt het vuur je'. 

Zo zaten we pratende buiten, tot de  één na de ander in slaap rolde, terwijl Don de wacht hield.

 Ik werd midden in de nacht wakker door een enorm, gesnurk en toen ik keek zag ik in  het schijnsel van de maan en een in elkaar gekrompen figuur, Don, die luid aan het ronken was.  

San Daniel 2013.

lees ook: de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 95, het goudbeekje

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik lul mezelf de oren van de kop en nu ik een logeetje heb... doet het beestje vanzelf de pootjes al voor de oren... hahaha
Het verhaal blijft boeiend, toch ook op stijl blijven letten Bro.
woordherhaling sluipt er iets te veel in momenteel.
Ik zal eens even met je meedenken zoals een goede zus betaamt:
De oude Pontiac kwam tot stilstand. Toen de motor tot zwijgen kwam...etc.
De oude Pontiac kwam tot stilstand en op het moment dat de motor zweeg drong de stilte door de half geopende raampjes naar binnen.
Bev stapte als eerste uit, ze rekte zich uit en zei, 'wat een heerlijke zuivere lucht, wat heerlijk als je hier altijd zou mogen wonen.
Bev stond als eerste buiten en rekte zich uit. "Wat een zuivere lucht, zalig als je hier altijd zou mogen wonen," zei ze verheerlijkt.
Dank je ..zus .. ik zal er naar kijken.
Zonder een pot hele sterke koffie zou het mij ook niet lukken wakker te blijven als anderen liggen te slapen.
Lijkt me ook heel lastig de wacht houden terwijl iedereen slaapt. Zou ik ook niet kunnen. :)
Nee, zelfs de sterksten vallen om..
Een interessant gegeven ..... .
Ach, iedereen weet toch dat in de wildernis de kleine beesten veel gevaarlijker zijn dan de groten? Slangen, giftige spinnen, allerlei soorten muggen en steekvliegen, teken, gilamonsters, pijlgifkikkers...
Dat is me toch wat dat degene die wacht moet houden in slaap valt en jij wakker wordt van het geluid ..... .
Een ding vind ik bijzonder interessant in het verhaal: als je alleen bent begin je vanzelf (in jezelf, hardop) te praten .... .
Het schijnt echt zo te werken, maar ik blijf het opvallend vinden ... .
Niets bijzonders hoor, en je hoeft er ook niet voor naar de wildernis. Eenzame ouderen, alleenstaanden praten op een gegeven moment allemaal hardop in zichzelf. Ik betrap mij er ook vaak op, waarna ik dan pretendeer tegen mijn katten te kletsen.
tegen Asmay
Tja, zo hebben de katten ook nog een functie erbij, al is er dan geen sprake van echte communicatie.
Als ik eens een keer alleen zit, betrap ik me er ook op dat ik meer met onze herder praat dan anders ...... .
Ja het was te verwachten......
Fijne nachtwacht die Don. Alhoewel, zijn gesnurk zal in ieder geval wilde dieren op afstand gehouden hebben.